در یکی دو ماه گذشته چند بار مجبور بوده‌ام خبرهای مربوط به انتخابات کانادا را برای مراکز خبری بفرستم.

در حال حاضر محافظه‌کاران از لیبرال‌ها جلو افتاده اند.

دیروز بعد از ظهر با یکی از دست‌اندرکاران اخبار انتخابات که صحبت می‌کردم، می‌گفت بزرگ‌ترین نقطه ضعف لیبرال‌ها عدم زدودن خستگی از ذهن مردم بوده است! آنها سال‌هاست در راس قدرت مانده‌اند و خیلی‌ها از قول‌های عملی نشده لیبرال‌ها خسته شده‌اند. از طرف دیگر، الان جناح راست لیبرال‌ها که به پل مارتین نخست وزیر فعلی نزدیک است در قدرتند، و چپ‌ها نیز بعد از کنار رفتن ژان کرتین در عمل خنثی شده‌اند. بسیاری راست‌های لیبرال را چندان متفاوت از محافظه‌کاران نمی‌دانند.

با آنکه ماجرای سو استفاده مالی لیبرال‌های کبک، بایستی گردن نخست وزیر سابق و یارانش را می‌گرفت، ولی بازی پل مارتین در طول مدت بررسی پروند و اظهار بی‌اطلاعی‌اش از نقل و انتقال مالی در کبک، آن هم در زمانی که خودش وزیر امور اقتصادی بوده، کمی برای مردم کانادا دور از عقل به نظر می‌آید.

از آن طرف، باز شدن پرونده وزیر دارایی فعلی دولت لیبرال درست یک ماه مانده به رای گیری، اعتماد مردم را از این جماعت بیشتر کاسته است. در حال حاضر حملات لیبرال‌ها به محافظه‌کاران از طریق آگهی‌های تلویزیونی شدت گرفته، ولی بر عکس ۱۹ ماه پیش، بعید به نظر می‌رسد که این بار حمله به رهبر محافظه‌کاران نتیجه‌ای برای لیبرال‌ها داشته باشد.

دولت بعدی کانادا به احتمال زیاد، دولت اقلیت خواهد بود و با کنار آمدن احتمالی 'نودموکرات'ها و حزب جدایی طلب کبک با محافظه‌کاران، حد اقل در طی چند ماه اول سال جدید، باید دید که لیبرال‌های زخمی چگونه خود را بازسازی می‌کنند؟

به قدرت رسیدن محافظه‌کاران برای جماعت پولدار یک نعمت است! از طرفی مخالفت 'هارپر' با عهدنامه کیوتو، و امکان پیوستن کانادا به طرح 'سپر دفاع ضد موشکی آمریکا' و افزایش بودجه نظامی این کشور، جرج بوش را بشدت خوشحال خواهد کرد.

دیدن این ماجراها برای من تجربه بسیار جالبی است...