یادداشت‌های نیک آهنگ
انتشار مطالب اين وبلاگ در کيهان و رسانه​های مشابه، حرام است
Tuesday, January 17, 2006
آيا در اظهار نظر در مورد سياست​های هسته​اي، آزاديم

راستش هميشه با خودم کلنجار می​روم، که آيا کاريکاتوری که در مورد سياست​های هسته​ای دولت احمدی​نژادمی​کشم، به نفع کشورم است يا به ضرر آن؟ ساده​ترين پاسخ اين است که من عددی نيستم و به هيچ جايی بر نخواهد خورد. ولی آيا واقعا دولت آنچنان که ادعا می​کند، به فکر استفاده صلح​آميز است يا در فکر بالاتر بردن توان نظامی​اش؟

وقتی همسايه​ ما پاکستان، سلاح هسته​ای دارد، وقتی کمی آن طرف​تر، اسرائيل ده​ها کلاهک هسته​ای دارد، وقتی در شمال، در جمهوری​های سابق شوروی صدها موشک و کلاهک ذخيره شده، تفکر دفاعی سران حکومت ما هم فارغ از همه ادعاها که داشتن سلاح اتمي بر خلاف شرع است، اين خواهد بود که ما هم مجهز باشيم. تا اينجای کار حرفی نيست، برای توازن قوا و ايجاد تعادل، شايد خيلی هم خوب باشد.

مشکل از آنجا است که وقتی اين سلاح دست تفکری بيافتد که پايبند به قواعد نيست، بيشتر از آنی که بقيه کشورها را به خطر می​اندازد، مردم ايران را در معرض حمله قرار خواهد داد. ما در کشوری زندگی می​کنيم که اصول ايمنی​اش در حدی پايين​تر از بسياری کشورهای جهان سوم است. به قول يکی از سران دولت سابق، واقعا کشور ما "مملکت امام زمان" است، چون با اين همه آسيب​پذيری ميزان تلفات بسيار کمتر از حداکثر ممکن است!

چند سال پيش صحبت از گزارشی محرمانه بود که نشان از اشکالات فنی يکی از آزمايشگاه​های هسته​ای داخل تهران-وابسته به انرژی اتمی- داشت. فرض کنيد در يک حمله احتمالی که فقط به مراکز آزمايشی کوچک هسته​اي، از جمله اين مرکز، بخواهند اندکی حال ما را بگيرند. می​دانيد تا مدت​ها آثار تشعشع در مناطق اطراف باقی می​ماند؟

ادامه دارد
نوشته شده در 11:10 PM توسط نیک آهنگ Balatarin
|