آيا در اظهار نظر در مورد سياست​های هسته​اي، آزاديم- ۳

اصلا چرا آزاد نباشيم؟ اگر منافع ملی ماست، باید سوال کرد و پاسخ گرفت. با شعارهای فریبنده هم نمی​توان جلوی پرسش را گرفت.
سوالات بسياری در اين باره وجود دارد:

اگر طرح​های هسته​ای چند ساله اخير برای مقاصد صلح​آميز است، چرا بعد از جنگ و در دوران سازندگی و اصلاحات، اين فعاليت​ها مخفيانه و در پايگاه​های نظامی وابسته به سپاه انجام شده است؟

اگر اين فعاليت​ها برای مقاصد صرفا صلح آميز بوده، چرا از بازرسی آزادانه آژانس جلوگيری شده و در بسياری از موارد مراکز را يکی پس از ديگری تخليه کرده​اند(گواه عکس​های ماهواره​ای و گزارش​های مستند).

آیا امکان مطمئن کردن اروپا به صلح​آميز بودن فعاليت​ها وجود نداشته است؟ آنها که از نظر تکنولوژی هسته​ای از ماجلوترند، پس برای چه از نشان دادن دست​آوردهای تحقيقاتی چند ساله اخير به ايشان بايد بترسيم؟ می​خواهند تکنولوژي ما را بدزدند؟
آيا سياست​های هسته​ای دولت ما را به سمت تحريم می​برد يا ارتباط منطقی​تر با دنيا؟

این ادعا که غرب مایل است ما از نظر علمی پیشرفت نکنیم، می​تواند تا حدی قابل اثبات باشد. با این همه، آیا تمامی فعالیت​های زیرزمینی چند ساله اخیر، صرفا برای پیشرفت علمی برای مقاصد پزشکی، و انرژی بوده است؟

در زمانی که بخش اعظم مجلسیان و اعضای دولت، نظامی هستند، و امور اصلی برنامه هسته​ای، دست نظامیان است، آنهم از نوع ایدئولوژیک! آیا ناظران بی​طرف می​توانند به همین سادگی به ما اطمینان کنند، آنهم به دولتی که پرونده چندان مطلوبی در سازمان ملل ندارد؟
...
سوال اینجاست؛ هزینه و نفع چنین سیاست​هایی برای مردم ما چیست؟ بدترین فرض این باشد که جهان نخواهد ما این تکنولوژی را در زمان حاکلم بودن نظامی​ها بدست بیاوریم، آیا برای کسب آن، باید خودکشی کنیم؟ آیا شرف ما به این است که جان شهروندان را به خطر بیاندازیم؟

در حالات بهتر، آیا می​توان با مذاکره کنندگان بر اساس توافق سال گذشته پاریس، به یک جمع​بندی قابل قبول رسید؟

ادامه دارد