یادداشت‌های نیک آهنگ
انتشار مطالب اين وبلاگ در کيهان و رسانه​های مشابه، حرام است
Wednesday, January 18, 2006
آيا در اظهار نظر در مورد سياست​های هسته​اي، آزاديم- ۲

از نقطه نظر انرژي، بيشتر به صرف ماست که از سوخت​ها فسيلی فاصله بگيريم، با اين حساب، انرژی اتمی يکی از مناسب​ترين گزينه​هاست. با اين حال، وقتی تبديل به وسيله​ای برای قلدر بازی شود، بايد از آن ترسيد. چاقو به خودی خود خطری ندارد، ولی اگر به جای آشپز، آنرا به دست يک چاقو​کش بدهيم، حتما به کسی يا کسانی آسيب وارد خواهد آورد.

سياست خارجی ايران در دوران خاتمی به سمت تنش زدايی پيش رفت، بدون آنکه پايگاهي مستحکم در داخل ايجاد کند. بزرگ​ترين مخالفان تنش​زدايی او، نظاميان سپاهی بودند. حالا همان​ها به نحوی قوه مجريه را در دست گرفته​اند. به عبارتي، تنش زدايی هشت ساله به علفی می​ماند که بخواهد بر روی درختی سترگ سايه بياندازد.

غربی​ها مطمئنا برای چنين روزی برنامه ريزی کرده​ بودند. وقتی دو سال پيش در بعضی لابی​ها با اطمينان سخن از روی کار آمدن دولتی متمايل به راست بود، می​شود حدس زد که اينان تا چه اندازه به منافع خود در منطقه حساس بوده​اند و برای حفظ آن برنامه​ریزی کرده اند.

سوال اینجاست: آیا ادامه سیاست تنش​زایی جدید احمدی​​نژاد و شرکا، به نفع مردم ماست یا نه؟

غربی​ها متوجه این موضوع هستند که بقای سیستم فعلی به ایجاد بحران​های پی​درپی برای مصارف داخلی است، چون می​تواند هم با داغ کردن احساسات مردمی نیازهای اصلی و اولیه ملی را از اذهان پاک کند، و هم جلوی دهان منتقدان و مخالفان درونی را بگیرد.
حالا سوال اینجاست. آیا روند سیاسی​های هسته​ای فعلی دولت ایران به نفع دموکراسی، حقوق بشر، منافع ملی و ... است؟

ادامه دارد
نوشته شده در 12:30 AM توسط نیک آهنگ Balatarin
|