با تشکر از دوست عزیزم رضا که یافتش و برایم فرستاد.

Labels: خاتمی

آقایی که شما باشید، من به سید محمد خاتمی یک دمت گرم بدهکارم.

Labels: خاتمی

۱- اگر خاتمی تایید صلاحیت شود، حتما رای خواهد آورد.

Labels: خاتمی

همین هفت سال و خرده‌ای پیش بود که خطاب به دوستم هادی حیدری در روزنامه نوروز نوشتم که خواهش و تمنا برای آمدن خاتمی زیادی چاپلوسانه و نابخردانه است.

امروز باید به دوستان دیگرم انگار همین را بگویم.

اینکه بیاییم بخشی از قدرت را تطهیر کنیم به این بهانه که در وضعیت آخر گیر کرده‌ایم، به نوعی تلاش برای فرار از مسوولیت‌های خودمان در دوره‌های مختلف انقلاب است. اینکه از او بخواهیم عاقل باشد و ول نکند، تلاش برای کمک به تداوم تاریخ مصرف ماست. وقتی هویت خودمان را در او جستجو می‌کنیم نه تحول‌خواهی، معلوم است یک جای کار ایراد دارد.

اگر منظور ما از تقاضا برای آمدن خاتمی، تحول خواهی است، آدمی که خودش متحول نشده چگونه می‌تواند نماد تحول و اصلاح باشد؟ شما انتظار دارید بدون اینکه CPUو RAM و Mother Board کامپیوتر خود را از ۱۱ سال پیش تغییر داده باشید، روی آن ویندوز ویستا پیاده کنید؟

اگر خاتمی قرار است نماد یک جریان باشد، مشخصات آن جریان چیست؟ چه سازمانی دارد؟ چه طرحی برای کنار زدن فشارهای حاکم دارد؟ آیا می‌تواند از پس شورای نگهبان و قوه قضائیه برآید؟

چه کار جدیدی می‌خواهد انجام بدهد که به نتایج درخشان هشت سال اول دچار نشود؟

اشتباه نکنید. همه حرف‌هایم برای این است که ببینم آیا واقعا طرف و اطرافیانش برنامه‌ای هم دارند یا باز همه چیز از سر ناچاری است؟

آیا آمدن خاتمی می‌تواند ما را از چرخه باطلی که در آن افتاده‌ایم و او در تداومش حداقل ۸ سال نقش داشته، خارج سازد؟

طبق معمول یکی را بت می‌کنیم، به پایش می‌افتیم، التماسش مى‌کنیم و آخرش هیچ.

مایی که اینقدر دلمان به حال مملکت سوخته، چقدر حاضریم برای نجات کشور هزینه کنیم؟ کسانی که در طول ۳۰ سال گذشته از کنار قراردادها و روابط ثروتی به هم زده‌اند، آیا حاضرند آنچه کشور به ایشان داده بازگردانند تا با اصلاحات وطن را نجات دهند؟

آیا حاضرند بخشی از سرمایه خود را که احتمالا در مالزی یا دوبی یا اندونزی خوابیده برگردانند و خرج تبلیغ و تشکیل ستاد کنند؟

آیا کسانی که مدعی تلاش برای نجات کشورند، حاضرند از خود بگذرند و جوانانی را که مستعدترند به جای خود در ستادها بگمارند و نهایتا اگر قدرت به اصلاح‌طلبان رسید، در حاشیه بنشینند؟

آیا خاتمی حاضر است خودش را از دست تیم متملق و کم‌دانش فعلی خلاص کند و با علم روز جلو بیاید؟ دور شکم مشاوران نماد هوشمندی ایشان نیست!میزان قربانت بروم گویی‌ها، نشانه وفاداری نیست!

---

یک برآورد ساده می‌گوید برای پیروزی در انتخابات، چند صد میلیارد تومان پول لازم است. بعضی برادران اصلاح‌طلب که تصادفا در جردن و نیاوران و اقدسیه و ... خانه و ملک خریده‌اند، اگر زائدات زندگی را ببخشند، مطمئنا مردم عادی هم از آنچه دارند برای نجات کشور دریغ نخواهند کرد.

گمانم مشکل اینجاست که کسانی که "خاتمی خاتمی" می‌کنند، او را باور ندارند. اگر داشتند، با دار و ندارشان از او حمایت می کردند و منتظر هزینه دادن مردم نمی‌شدند.

تا وقتی خودشان به او اعتقاد ندارند، نمی‌توان انتظار داشت مردم ایمان بیاورند.

مشکل اینجاست که آقایان تب هم نمی‌کنند و از بقیه جان طلب می‌کنند.

Labels: خاتمی

دو روز است دارم همه‌اش فکر می‌کنم فرق آمدن خاتمی با نیامدنش در چیست؟

Labels: خاتمی

نخستين مشكل آقاي خاتمي براي تبديل شدن به يك رهبر سياسي است. مشكل دوم او در اين زمينه ‏خاص، تساهل در آن دسته از امور سياسي است كه در سياست واقعي تساهل پذير نيست. در واقع تساهل ‏بي‌مورد نه فقط زيبنده يك رهبر سياسي نيست، بلكه تمام امكانات او را براي پيشبرد برنامه‌اش به باد مي دهد و ‏او را در مقابل رقبايش بي‌دفاع مي‌كند.‏


براي اينكه متهم به تندروي نشوم، اين احتمال را رد نمي‌كنم كه آقاي خاتمي ممكن است براي رياست جمهوري ‏يك كشور كاملا با ثبات و برخوردار از نظم نهادينه شده مانند سوئيس مناسب باشد، اما براي كشوري مانند ‏ايران كه بحران‌هاي بدخيم از هر گوشه‌اش در حال رخ نمايي است، به هيچوجه مناسب نيست.‏


به عبارت ديگر آقاي خاتمي رونده راه هموار است نه راه سنگلاخي و متاسفانه مسير سياست در ايران به ‏طرز كم سابقه‌اي سنگلاخي شده است.‏

Labels: خاتمی

اندر حکايت خالی​بندی

بعضی از دوستان از اينکه به خاتمی لقب "خالی​بند" داده​ام ناراحت شده اند. احتمالا علتش ندانستن تاريخچه ماجراست.

من هم تا چند سال پيش نمی​دانستم.

روزی روزگاری آجان​ها حق تيراندازی نداشتند، ولی اسلحه خالی به کمر می​بستند، اما مردم چيزی نمی​دانستند. به عبارتي، تفنگ خالی می بستند به کمرشان و برای خلق​الله قيافه می​آمدند.

به تعبير ديگر، وقتی توان چيزی را نداری و ادعايی می​کني، مثل آجانی می مانی که سلاحش فشنگ ندارد و "خالی" است. و تو که اسلحه خالی بسته​ای به کمرت، "خالی​بند" خواهی بود.

حالا بپردازيد به جملات قصار خاتمی در ۱۰ سال گذشته و آمار بگيريد چند درصدش خالی​بندی نبوده است.

Labels: خاتمی

گاهی وقت‌ها خنده‌ام می گیرد از توجیهات خاتمی و یارانش. شاید مساله بر می‌گردد به نوع نگاه و تعریف جماعت از استبداد.

هنوز باور کردنی نیست که خاتمی ادعای صلح داشته باشد، و سیاست‌های داخلی زمان جنگ حاکمیت وقت را تایید کند.

می‌توان گفت که مثلا استبداد نسبی است، برای یکی شرایط فعلی در ایران، از زندگی شیعیان عراق در دوران صدام بهتر بوده، اما آیا واقعا می‌توان ادعا کرد که زندگی در طول ۲۹ سال گذشته در ایران نشانی از آزادی مورد ادعای حاکمان ایران را داشته؟

فضای ترس دهه شصت را تجربه کرده باشی، و بگویی که آزاد بوده‌ای؟ بله، شاید آن شرایط برای بسیاری ایده‌آل بوده باشد، ولی وضعیتی نیست که بگویی هوایی فارغ از استبداد را استشمام کرده‌ای.

ایده‌آل بسیاری از اصلاح‌طلبان فعلی، بازگشت به دهه شصت است. خاتمی هم چیزی فراتر از این نمی‌خواهد، فقط با زبانی جدیدتر و امروزی‌تر.


وقتی به اصلاح‌طلبان گیر می‌دهی که پاسخگوی تمام سرکوب‌ها و تبعیض‌های دهه شصت کیست، فرافکنی آغاز می‌شود.

به گمان من، استبداد از همان تابستان سال ۵۸ با سرکوب مطبوعات و تصویب نخستین قانون مطبوعات زیر نظر ملی‌مذهبی‌ها و دوران وزارت میناچی آغاز شد. از آن روز تاکنون، گاه گاه جایی و گاهی برای تنفس بوجود آمده، ولی دائمی نبوده است.

Labels: خاتمی

سید محمد خاتمی در یک سخنرانی کم‌سابقه اعلام کرد: انتقاد در کشور باید آزاد باشد، البته نه به این صورت که جوایز منتقدان دولت را به کسی بدهند که به افراد بسیاری اهانت کرده و تعاریف عجیبی از دولت كرده است.

Labels: خاتمی

ندای عزيز بر من تاخته که چرا خاتمی را بابت نامزدی احتمالی​اش زير سوال برده​ام.

مساله من اين است که آيا خاتمی برای دور دوم خود برنامه​ای داشت که آمد؟ الان اين بار که می​خواهند بياورندش، برنامه​اش چيست؟

من شخصا خاتمی را دوست دارم، به عنوان يک انسان محترم. کاری هم ندارم که مثلا فلانی و یا بهمانی چه می​گويند. ولی ترجيح می​دهم از او برنامه بخواهم. اگر استراتژی نداشته باشد، آمدنش در زمانی که بخش عمده نيروهای خطی قدرت گرفته​اند، کاری از پيش نخواهد برد. معین و دیگر اصلاح​طلبان چرا باختند؟ علت عدم اطمینان بخش بزرگی از مردم چه بود؟ آیا برنامه​ای داشتند؟

اگر فرهنگ دموکراتیک معنی​اش این باشد که همرنگ بقیه باشی و نظرت را سانسور کنی، که دیگر ساز و کاری که صحبتش را می​کنی دموکراسی نیست خواهرجان! اگر من صد سال به احمدی​نژاد و هاشمی و الباقی گیر بدهم، هیچوقت از جانب بر و بچه​های این طرفی مورد اعتراض قرار نمی​گیرم که چرا جانب اعتدال را رعایت نکرده​ام. مگر خاتمی و یارانش خوب مطلق هستند و آن​طرفی​ها بد مطلق؟ فاصله میان خوبی و بدی دو گروه چقدر است؟ آیا ما تعیین می کنیم، یا فقط اطلاع​رسانی ماست که برای مخاطب فضایی جهت بررسی درست می​کند؟

از سوی دیگر، مگر ما باید طرفدار این باشیم یا آن؟ اگر ده تا به این طرف می​زنیم، آن طرفی​ها را از نوک قلم خود محروم سازیم؟ گمان کنم یک جای کار ایراد دارد اگر فقط جانب یک طرف را بگیریم خواهر عزیز!

راستش را بخواهی، یکی از معدود کارهایی که در طول سال​های خاتمی کردم و راضی​ام از آن، نقدی است که به نامه سرگشاده دوستم هادی حیدری وارد کردم و در "نوروز" چاپ شد. حیدری نا نثری ملتمسانه پیش از نامزدی دوباره خاتمی در سال ۸۰ از او خواسته بود که به عنوان پدر اصلاحات و ... بیاید و ما را تنها نگذارد و از همین حرف​ها. خطاب به هادی نوشتم که برادرجان! ما مثلا کاریکاتوریستیم و نقاد، نه تذکره​گو و سراینده قربان صدقه! بزرگ​ترین خدمت ما به خاتمی، عیب جستن از کار اوست تا چیزی پنهان نماند! همان روزی که چاپ شد، از طرف ریاست جمهوری به من زنگ زدند و تشکر کردند. خستگی سال ها کار همان لحظه از تنم در رفت.

صد سال دیگر هم خاتمی بخواهد بیاد، قدمش مبارک، اما باید پاسخگو باشد! می​خواهد در این ساختار چه کار بکند که نکرد؟ باز فضا به نحوی مجازی آزاد شود و بعد گرگ​ها را رها کنند تا بره​های بیچاره را تکه پاره کنند؟ چون خاتمی گل است و خوب است نباید از او برنامه خواست؟ معتقدم اگر هر کاندیدایی بخواهد بیاید، باید با اقتدار بیاید و از برنامه​اش دفاع کند.

ممنون که به من حق داده​ای که تحت شرايطی رفته​ام. همه آنهایی که مانده​اند مورد احترام من هستند. و آنهايی هم که رفته​اند، هم. من کارم مبارزه نبود و دیدم اگر بخواهم بمانم حتما باید اهل مبارزه باشم. روزنامه​نگاری هم که قصدش مبارزه است، احتمالا فعالی است سياسی در کسوت روزنامه​نگار. او نيز مورد احترام من است، ولي روزنامه​نگار نمی​خوانمش.

لابد می​گویی ما روزنامه​نگاران اصلاح​طلب باید چنین باشیم و چنان. می​دانی، من با لفظ روزنامه​نگار "اصلاح​طلب" مشکل دارم. پسوند یا پیشوند که می​آید سراغ حرفه ما، کار را خراب می​کند. اگر روزنامه​نگاریم، که نمی​توانیم جانب کسی را بگیریم؟ اگر نیستیم، پس خود را چیز دیگری بخوانیم، مثلا عضو ستاد پروپاگاندای فلان کاندیدا، یا عضو ستاد تبلیغات حزب، یا ...

موضعی که گرفته​ای برایم قابل احترام است، اما نه به عنوان یک روزنامه​نگار، به عنوان یک هوادار. یا یک دل​نگران.

Labels: خاتمی