دیشب مهمان خانواده مهربانش بودیم و گل گفتیم و گل شنفتیم.

از گذشته‌ها.

یکی از این خاطرات، ماجرای بازدید از گنبد نمکی
حاجی آباد بود.

داستان این بود که در بالای کوه، که پر از قیف‌های  لیز بود، من نسبتا گم شدم. هر کدم از قیف‌ها به یک چاه عمیق منتهی می‌شد.  من در یکی از قیف‌های پرشیب لیز خوردم و با سرعت به سمت دهانه می‌رفتم  که کفشم به چیزی گیر کرد و ترمز کردم. 

 خیاال می‌کردم عمق چاه ۲۰۰-۳۰۰ متر بود، اما دکتر سبزه‌ای وقتی گفت بعضی از آن چاه‌های طبیعی ۲۰۰۰ متر هم عمق دارند، شاخ مبارکم درآمد.

ناراحتی قلبی من همان روز علنی شد. پیش از آن هر ازگاهی مشکل به ریختگی ضربان قلب داشتم.  نوارهای قلبی چیز خاصی نشان نداده بودند، اما بعد از آنکه در دو-سه متری دهانه چاه متوقف شدم ضربان قلبم رفت بالا، بالا و بالاتر و پایین نمی‌آمد.

جماعت بازدید کننده وقتی در اتوبوس متوجه شدند یکی گم شده، ترسیدند.

دکتر سبزه‌ای مسوول گروه بود و شدیدا نگران شد و ملت راه افتادند برای پیدا کردن من.

من هم با بدبختی خودم را از آن قیف پر شیب بالا کشیدم تا اینکه یکی از بچه‌ها آمد و زیر بغلم را گرفت...همان نزدیک حاجی آباد مرا به درمانگاهی بردند و قرصی دادند که ضربانم بیاید پایین. یادم نیست سرم زدند یا نه.

چهره نگران دکتر سبزه‌ای را هیچگاه از یاد نخواهم برد. تازه فهمیده بود که من پسر همان دکتر کوثری هستم که در دانشگاه شیراز دیده بودش...لابد داشت فکر می‌کرد چه واویلایی می‌شد اگر من سقوط کرده بودم. در همان حال بد، شدیدا دلم برایش سوخت.

---

خلاصه دیشب آنقدر زنده شدم که حد ندارد. شنیدن مجدد اسم کانی‌ها و سنگ‌ها و تشکیلات و "سابداکشن" و ...

خاطرات کنفرانس‌ها، گردهمایی‌ها، اتفاقات...

بعضی‌ها همیشه منبع انرژی مثبت هستند. دکتر سبزه‌ای یکی از بزرگترین منابعی بوده که به عمرم دیده‌ام!

برای احمدی‌نژادها که نمی‌شود شرط و شروط گذاشت. اما برای اصلاح‌طلب‌ها که این‌روزها داعیه‌ی مردمسالاری و عدالت طلبی دارند می‌شود.

شرط‌هایی منطقی که ما تعیین می‌کنیم و اگر قول بدهند که از آن‌ها عدول نمی‌کنند می‌شود روی رأی دادن به آن‌ها فکر کرد.

بیایید فرض کنیم قرار است خاتمی و یارانش این نوشته‌ها را بخوانند، (فکر می‌کنم قرار است چنین کاری در وبلاگستان بشود. عده‌ای بنویسند، در یک وبلاگ بخصوص گذاشته شوند و بگذارند در اختیار خاتمی‌چی‌ها) شما چه انتقاداتی به روش کارشان در هشت سالی که دولت در دستان بود دارید و چه پیشنهادهایی...

راستش خود من به عنوان کسی که در هر دو دوره - بار اول با امید به تغییر و بار دوم با بی‌علاقه‌گی و ناباوری - به خاتمی رأی دادم انتقادهای زیادی به این جریان دارم.

اول- پارتی بازی
جریان اصلاح‌طلب(خاتمی) به محض رسیدن به قدرت تمام دوستان و فک‌وفامیل و مجیز‌گویان خود را بدون در نظر گرفتن اینکه آیا اصلا صلاحیت انجام کاری که به آن‌ها محول شده دارند یا نه، سر کار گذاشت.
خود من که با نماینده مجلس اصلاح طلب و دست راستی هر دو برخورد داشتم. با اینکه از نظر اخلاقی و شخصیتی و مال‌اندوزی نماینده اصلاح‌طلب بهتر به نظر می‌رسید اما نماینده‌ی راست عملا بهتر به حرف آدم گوش می‌کرد و البته ساز راست هشت‌گاه خودش را می نواخت. نمونه‌اش خانم آجرلو و پسرخاله‌اش عباس پالیزدار بسیار محکم تر از نماینده قبلی آقای خلیلی خواهر زاده خاتمی عمل کردند.

2- نسیان
به محض رسیدن به قدرت، تمام شعارهای خود را فراموش می‌کنند و تمام هم و غم خودشان را صرف نگهداری قدرت و مسائل شخصی خود می‌کنند. به مردم بی‌اعتنا هستند.

3- ترس
بسیار بیش از آنچه باید از جناج راست حکومت می‌ترسند. بنابراین منفعل عمل می‌کنند. ما انتظار شجاعت و عمل واقعی داریم.

4- حقوق زنان
با اینکه جناح اصلاح‌طلب داعیه‌ی پذیرش حقوق برابر زنان با مردان را دارد و در بعضی کلاس‌هایشان مواضع کمپین یک میلیون امضا را آموزش می‌دهند اما به نظر می‌آید این تاکتیکی‌ست برای به دست آوردن رأی زنان و روشنفکران بیشنر تا اعتقاد واقعی.
نمونه‌اش اینکه خاتمی حتی یک وزیر زن در دولتش نداشت . انتخاب مشاوران زن هم بیشتر به صورت نمایشی و دوستانه بود تا اعتقاد واقعی(خانم معصومه ابتکار دخترِ دوست خاتمی بود و رشته‌ی دانشگاهی‌اش محیط زیست نبود) نمونه‌ی بارزتر و جدیدترش نوشته‌ی خانم فاطمه راکعی- نماینده اصلاح طلب مجلس ششم- در مطلب "انتظارات زنان از انقلاب" که در پست قبلی وبلاگم گذاشتم...
اگر قرار است باز هم اصلاح‌طلب‌ها بگویند زنان همه ، فارغ از هر عقیده و دینی، باید حجاب را کاملا حفظ کنند وگرنه بازداشت می‌شوند، زن نصف مرد حساب می‌شود، زن نصف مرد ارث می‌برد، زن باید بنشیند خانه‌داری‌اش را بکند آیا می‌توان انتظار داشت زنان به آن‌ها رأی بدهند؟

5- چاپلوسی
مرتب می‌گویند به همه عقاید و مذاهب احترام می‌گذاریم و در محفل‌های شخصی اعتقاد به ولایت فقیه را زیر سوال می‌برند اما در سخن‌رانی‌های علنی مرتب روی واجب‌الوجود بودن ولی فقیه و همینطور اسلامی‌بودن کشور (که همه چیزش باید اسلامی باشد) تکیه می‌کنند.


6- نداشتن نماینده‌ی عقاید مختلف
در حالیکه اکثر کشورهای دموکرات و حتی- به قول این‌ها- رژیم خونخوار و غاصب اسرائیل، چند کرسی در محلس به حزب کارگر و کمونیست‌ و... اختصاص داده‌اند اما از نظر اصلاح‌طلب‌ها هم اصالت وجودی دیگر عقاید کاملا زیر سوال می‌رود و ظاهرا عقیده دارند ما اصلاح‌طلب‌ها باشیم، گور پدر دیگران. به ما ربطی ندارد. ما خر خود را می‌رانیم.

7- شما بگویید... پیشنهاد.... انتقاد... هر چه دوست دارید... رای می‌دهید، نمی‌دهید، با شرط و شروط، بی‌شرط و شروط...
آیا خاتمی می‌تواند به طور واقعی عدالت اجتماعی و اقتصادی برقرار کند. در توانش هست که جلو دزدی بزرگ‌مردان و آقازاده‌ها را بگیرد؟

no not allowed
serious conflict would probably get you fired at the least reassigned
reassigned if you were covering anything remotely connected
journalists here would never survive with those kind of open connections. there is bias of course but people strive to be fair and accurate

دوستی می‌گفت وقتی بچه‌های انجمن را قلع و قمع می‌کردند، آقای ابطحی و یاران کجا تشریف داشتند؟

رفیقی هم از بچه‌های دانشگاه شیراز بدترش را گفت که از ذکر جزئیات آن معذورم!

خلاصه معلوم نیست جماعت نزدیک به خاتمی که کارت دانشجویی هم ندارند چطوری به این راحتی وارد می‌شوند و آب هم از آب تکان نمی‌خورد؟

به این می‌گویند معجزه هزاره سوم، ورژن جدید!

به قول دوستی، گوشت قربانی، تحصیل کرده‌اش بهتر است! در نتیجه باید دانشجوها را انداخت جلو.

رفیقی دفتر تحکیمی هم می‌گفت خاتمی و شرکا تنها در صورتی به غیرقانونی بودن توقیف دفتر تحکیم اعتراض خواهند کرد که دفتر تحکیمی‌ها از خاتمی حمایت کنند و بچه‌های انجمن‌های مختلف را راضی به این کار کنند. الله اعلم!

یکی از دوستانم تا مدت‌ها به خاطر حرف‌های تلخم مرا نبخشید. میلیون‌ها تومان هم ضرر کرد. 

معتقدم که همه حق دارند از کسی که می‌خواهند حمایت کنند. من حق دارم دلایلم را برای نپذیرفتن کسی که مهم‌ترین کارش فرصت سوزی بوده بیان کنم.

احترام هم را نگه می‌داریم، اما شدیدا معتقدم که کسانی که در طول ۳۰ سال گذشته، حقی را ناحق کرده‌اند، عزیزی را داغدار، کسی را از تحصیل محروم و ...اول با کمال شجاعت بگویند چه نقشی در انقلاب داشته‌اند، کارشان خطا بوده یا نه، پیش از آنکه دیگران پته‌شان را بریزند روی آب، بگویند چه کرده‌اند. کامل و روشن.

ادعای دموکراسی خواهی، صرفا ادعا است. همه دوست داریم با یک های و هوی مست شویم. واقعیت چیز دیگری است.

واقعیت‌های تاریخی در باره افراد را بدانیم، نقش‌شان در انقلاب را بشناسیم، تا بهتر راجع‌به ایده‌هایشان قضاوت کنیم.

اگر خواستند از خود چهره‌ای دیگر به نمایش بگذارند، مطمئنا راه‌هایی برای بررسی سوابق وجود دارد. ندارد؟