یادداشتهای نیک آهنگ
انتشار مطالب اين وبلاگ در کيهان و رسالت و رسانههای مشابه، حرام است
Tuesday, January 31, 2006
پاسخ به سوالهای دوست داشتنی
من هم شدهام از این عقدهایها که تا یک خواننده محترمی نامه خوشایندی مینویسد، توی بوق میکنم و بعدش ادای خاکی بودن در میآورم! البته...ولی ...خب....اومممم
از روی پاسخها، خودتان سوالهای دوست اول را تشخیص بدهید دیگر:
یوسف عزیز:
پاسخ ۱: دوست عزیز، من اصلا خودم را موفق نمی دانم، فقط ادای موفق بودن را در آوردهام. من ۳۰ در صد چیزی که میخواستم باشم نیستم. همین را هم با پررویی بدست آوردهام.
پاسخ ۲: اگر دوست داری کاریکاتور و کارتون یاد بگیری، اول ببین میتوانی با طراحیات و طرحهایت کسی را بخندانی؟ میتوانی موضوعی خندهدار را نقاشی کنی؟ و آیا میتوانی پیامی قابل فهم ارائه کنی؟ اگر میتوانی، پس سعی کن طراحیات را حسابی تقویت کنی که مثل من در گل گیر نکنی!
پاسخ سوم: حتما، اگر طرحهایت را روی یک وبلاگ بگذاری یا برایم ایمیل کنی، حتما نظرم را خواهم نوشت، و اگر حس کردم کمکی میکند، به بقیه دوستان کاریکاتوریستم هم خواهم فرستاد تا با ایشان در ارتباط باشی.
پاسخ ۴: پیدا کردن سوژه راحت است، تبدیل سوژه به ایده است که پدر آدم را در میآورد! هر چیزی که یک خرده از حالت طبیعیاش خارج باشد، برای من سوژه است. از جمله خودم! در ثانی، اگر بتوانی چیزهای مختلف را مسخره کنی، راحتتری! یک از روشهای تبدیل سوژه به ایده، دیدن آن از دریچه مضحکه است! خدا را شکر ما در مملکتمان از این سوژهها کم نداریم!
...
دوست محترم دیگری هم نوشته که آیا الان کلاس دارم؟ راستش نه! نه اینکه بخواهم کلاس بگذارم! با این برنامه کج و کولهای که من دارم، همین کلاس گذاشتنش کم است!
...
دوست محترمی(نسبتا محترم!) هم پرسیده که آیا خجالت نمیکشم هر روز احمدینژاد نازنین را اذیت میکنم؟ آقای محترم! من سالها منتظر چنین شخصیتی بودم! شما مفهوم انتظار را درک نمیکنید؟
...
طبق معمول ...محترمی پرسیده اند چند سال دارم؛ از نظر عقلی در حد دبستان هستم و از نظر شناسنامهای ۳۶ سال. گوشهایم هم در موقع خودش دراز شده و دیگر رشد نخواهد کرد!!!
...
خواننده محترم دیگری هم در باره ...سوال کرده اند(این را هم خودتان سر در بیاورید!): نه آقاجان، ما یک عهدنامه داریم که اعضا در باره مجموعه سکوت کنند. این رای اکثریت افراد بوده که با وجود مخالفت من، به دلیل احترام به دیگر اعضا، سکوت خواهم کرد.
...
دوستان یک انجمن دانشجویی هم از من کار خواسته اند. راستش برای نشریهتان دردسر درست خواهید کرد. با این همه اگر وقتش را داشته باشم، خوشحال خواهم شد. البته واقعا خیلی وقتم محدود است. بیخوابی هم مرا کشته!
...
فرانک خانم عزیز، من کاریکاتور بچهها را نمیتوانم بکشم! آنقدر پآک و معصوم هستند که نمیتوام! افشین سبوکی بهترین گزینه این کار است.
...
آقای ح. گفته که چرا در کانادا ریاکاری می کنم و عرق نمیخورم! چرا ...نمیکنم و چرا...دوست عزیز، همهاش مال تربیت بد است. اعتراضت را برای پدرم خواهم فرستاد که مرا ریاکار بار آورده!همین چند روز پیش هم دوستی لطیف! به من زنگ زد و مرا به همین دلیل به تناقض متهم کرد. بعد هم نمیدانم چرا خداحافظی نکرده گوشی را گذاشت.
...
خانم ن. محترم، من با حسین درخشان مشکلی ندارم، اگر داشتم لینکش را از توی لینکها بر میداشتم!!! حسین همیشه مایه مسرت من بوده و خواهد بود.
...
آقای رامین...آقای نبوی دوست من است، و اگر هم از دستش ناراحت شده باشم، بدون تعارف به او گفته ام. من سعی کرده ام با کسی حتی پدرم هم تعارف نداشته باشم. ممکن است مدتی تحمل کنم، ولی هر چه مدت این تحمل بیشتر باشد، وای به روزگار طرف.
...
سامان عزیز، نخیر! من مقلد آقای منتظری نیستم و نخواهم بود و نخواهم شد!!!!
...
خانم رکسانا، درست است، من عقده خود عکاس کم بینی دارم. توی وبلاگم هم احتمالاحق دارم آهنگهایی که خودم دوست دارم بگذارم!
...
صبر کنید به ایمیلها سر بزنم تا بقیه سوالها راهم جواب بدهم! فعلا خدا حافظ!
از روی پاسخها، خودتان سوالهای دوست اول را تشخیص بدهید دیگر:
یوسف عزیز:
پاسخ ۱: دوست عزیز، من اصلا خودم را موفق نمی دانم، فقط ادای موفق بودن را در آوردهام. من ۳۰ در صد چیزی که میخواستم باشم نیستم. همین را هم با پررویی بدست آوردهام.
پاسخ ۲: اگر دوست داری کاریکاتور و کارتون یاد بگیری، اول ببین میتوانی با طراحیات و طرحهایت کسی را بخندانی؟ میتوانی موضوعی خندهدار را نقاشی کنی؟ و آیا میتوانی پیامی قابل فهم ارائه کنی؟ اگر میتوانی، پس سعی کن طراحیات را حسابی تقویت کنی که مثل من در گل گیر نکنی!
پاسخ سوم: حتما، اگر طرحهایت را روی یک وبلاگ بگذاری یا برایم ایمیل کنی، حتما نظرم را خواهم نوشت، و اگر حس کردم کمکی میکند، به بقیه دوستان کاریکاتوریستم هم خواهم فرستاد تا با ایشان در ارتباط باشی.
پاسخ ۴: پیدا کردن سوژه راحت است، تبدیل سوژه به ایده است که پدر آدم را در میآورد! هر چیزی که یک خرده از حالت طبیعیاش خارج باشد، برای من سوژه است. از جمله خودم! در ثانی، اگر بتوانی چیزهای مختلف را مسخره کنی، راحتتری! یک از روشهای تبدیل سوژه به ایده، دیدن آن از دریچه مضحکه است! خدا را شکر ما در مملکتمان از این سوژهها کم نداریم!
...
دوست محترم دیگری هم نوشته که آیا الان کلاس دارم؟ راستش نه! نه اینکه بخواهم کلاس بگذارم! با این برنامه کج و کولهای که من دارم، همین کلاس گذاشتنش کم است!
...
دوست محترمی(نسبتا محترم!) هم پرسیده که آیا خجالت نمیکشم هر روز احمدینژاد نازنین را اذیت میکنم؟ آقای محترم! من سالها منتظر چنین شخصیتی بودم! شما مفهوم انتظار را درک نمیکنید؟
...
طبق معمول ...محترمی پرسیده اند چند سال دارم؛ از نظر عقلی در حد دبستان هستم و از نظر شناسنامهای ۳۶ سال. گوشهایم هم در موقع خودش دراز شده و دیگر رشد نخواهد کرد!!!
...
خواننده محترم دیگری هم در باره ...سوال کرده اند(این را هم خودتان سر در بیاورید!): نه آقاجان، ما یک عهدنامه داریم که اعضا در باره مجموعه سکوت کنند. این رای اکثریت افراد بوده که با وجود مخالفت من، به دلیل احترام به دیگر اعضا، سکوت خواهم کرد.
...
دوستان یک انجمن دانشجویی هم از من کار خواسته اند. راستش برای نشریهتان دردسر درست خواهید کرد. با این همه اگر وقتش را داشته باشم، خوشحال خواهم شد. البته واقعا خیلی وقتم محدود است. بیخوابی هم مرا کشته!
...
فرانک خانم عزیز، من کاریکاتور بچهها را نمیتوانم بکشم! آنقدر پآک و معصوم هستند که نمیتوام! افشین سبوکی بهترین گزینه این کار است.
...
آقای ح. گفته که چرا در کانادا ریاکاری می کنم و عرق نمیخورم! چرا ...نمیکنم و چرا...دوست عزیز، همهاش مال تربیت بد است. اعتراضت را برای پدرم خواهم فرستاد که مرا ریاکار بار آورده!همین چند روز پیش هم دوستی لطیف! به من زنگ زد و مرا به همین دلیل به تناقض متهم کرد. بعد هم نمیدانم چرا خداحافظی نکرده گوشی را گذاشت.
...
خانم ن. محترم، من با حسین درخشان مشکلی ندارم، اگر داشتم لینکش را از توی لینکها بر میداشتم!!! حسین همیشه مایه مسرت من بوده و خواهد بود.
...
آقای رامین...آقای نبوی دوست من است، و اگر هم از دستش ناراحت شده باشم، بدون تعارف به او گفته ام. من سعی کرده ام با کسی حتی پدرم هم تعارف نداشته باشم. ممکن است مدتی تحمل کنم، ولی هر چه مدت این تحمل بیشتر باشد، وای به روزگار طرف.
...
سامان عزیز، نخیر! من مقلد آقای منتظری نیستم و نخواهم بود و نخواهم شد!!!!
...
خانم رکسانا، درست است، من عقده خود عکاس کم بینی دارم. توی وبلاگم هم احتمالاحق دارم آهنگهایی که خودم دوست دارم بگذارم!
...
صبر کنید به ایمیلها سر بزنم تا بقیه سوالها راهم جواب بدهم! فعلا خدا حافظ!
باز هم سوالات بیخودی من
سوال: آیا اصلاحطلبان از سالها قبل میدانستند سیاستهای مخفیانه هستهای چه مسیری را طی میکند؟ آیا آنها میدانستند که اهداف آن صلحآمیز نیست؟ اگر میدانستند، وظیفهشان چه بود؟
سوال : آیا مشخص نبود که این روند که از اوائل دهه هفتاد شروع شده و امروز نتایج آنرا میبینیم، با موقعیت ایران در عرصه بینالمللی به کجا خواهد انجامید؟
سوال : چه عاملی باعث شد خاتمی دو سال پیش مجبر شود علنا در این باره صحت کند؟ یعنی نمیدانست؟ و اگر میدانست، اختیاری در قبال آن نداشت؟
...
خطی که سیاست هستهای را شکل داد، عملا در تمام این سالها اختیار همه چیز را داشته است. فرقش این است که احمدینژاد حالا نماینده تبلیغاتی این جناح شده.
اگر رئیس قوه مجریه قبلا نقشی نداشت، الان هم ندارد جز استفاده تبلیغاتی. این ماجرا بشدت چند لایه است...
سوال : آیا مشخص نبود که این روند که از اوائل دهه هفتاد شروع شده و امروز نتایج آنرا میبینیم، با موقعیت ایران در عرصه بینالمللی به کجا خواهد انجامید؟
سوال : چه عاملی باعث شد خاتمی دو سال پیش مجبر شود علنا در این باره صحت کند؟ یعنی نمیدانست؟ و اگر میدانست، اختیاری در قبال آن نداشت؟
...
خطی که سیاست هستهای را شکل داد، عملا در تمام این سالها اختیار همه چیز را داشته است. فرقش این است که احمدینژاد حالا نماینده تبلیغاتی این جناح شده.
اگر رئیس قوه مجریه قبلا نقشی نداشت، الان هم ندارد جز استفاده تبلیغاتی. این ماجرا بشدت چند لایه است...
شورای امنیت
به سلامتی کارمان به شورای امنیت رسید. لاسخشکههای لاریجانی در مسافرتهای اخیر به چین و ماچین هم اثر نکرد و باید منتظر قطعنامه شورای امنیت بمانیم.
الان است که جماعت تندرو خواهند گفت که باید از آژانس بیرون بزنیم و زیر بار نرویم و شرایط ظهور آقا را فراهم کنیم. یکی نیست به این گروه حالی کند که اگر خودشان قصد شهادت دارند، چرا پای ملت را به میان میکشند؟
خداوند به همهمان رحم کناد!
الان است که جماعت تندرو خواهند گفت که باید از آژانس بیرون بزنیم و زیر بار نرویم و شرایط ظهور آقا را فراهم کنیم. یکی نیست به این گروه حالی کند که اگر خودشان قصد شهادت دارند، چرا پای ملت را به میان میکشند؟
خداوند به همهمان رحم کناد!
آغاز محرم
همیشه از خودم پرسیدهام چرا بعضی از طرفداران نهضت حسینی در ماه محرم، رفتارشان از یاران شمر هم بدتر میشود؟
چگونه يک کاريکاتور بيخودي، بحران درست کرد-۳
و اما نامه به آیتالله مصباح یزدی
روز ۱۹ فروردین ۱۳۸۰، همراه سید علی میرفتاح فردید آبادی! نشستیم و در محل هفته نامه مهر نامه را نوشتیم، در حقیقت علی میرفتاح ویرایش آخوندی نامه را بر عهده داشت.
قبلا با یکی از معاونان قوه قضاییه هماهنگ کرده بودم که بهترین راه همان فکس کردن است. پس متن نامه را نوشتم و سریع به دفتر آیتالله مصباح فکس کردم.
علت فرستادن نامه چند چیز بود. یکی اینکه خود آقای مصباح از من شکایتی نکرده بود، و اخلاقا باید تشکر میکردم، چون اگر آن شکایت هم اضافه میشد، کارم زارتر بود. از طرف دیگر برادران مزاحمتهایی برای کسانی بوجود آورده بودند که اصلا دخلی به ماجرا نداشتند. حتی تهدید کرده بودند که اگر برای نمایشگاهی که در شیراز داشتم، پایم را از هواپیما بیرون بگذارم، احتمالا کارم با کرامالکاتبین است، به همین خاطر سر راه فرودگاه مهرآباد بود که تلفن زدند و گفتند نیایی بهتر است! و به نفع تاکسی شد که دوبله کرایه گرفت. در ضمن می خواستم به بهترین طریق ممکن سو تفاهم را برطرف کنم.
. دقیقهای بعد هم تماس گرفتم و مطمئن شدم که رسیده. ده دقیقه بعد هم جواب را فرستادند...
با مسوول دفتر ایشان تماس گرفتم و قرار شد اصل نامه را هم برایم ارسال کنند. بار سنگینی بود که از روی دوشم برداشته شد.
با آنکه ماجرا را خیلی ساکت برگزار کرده بودم که استفاده تبلیغاتی از آن نشود، مدتی بعد در یکی از نشریات نزدیک به انصار حزبالله گزارشی از ارسال نامه چاپ شده بود. همان روزها هم یکی از بچههای ریاست جمهوری سراغ کپی نامه را گرفت!
مدت کوتاهی گذشت تا اینکه برادر محترم ... زنگ زد و گفت، درست است که نامه فرستادی و ایشان هم به خاطر بزرگواری کاری به کارت ندارند، ولی ما داریم. باید مدتها جواب پس بدهی. آن وقت بود که فهمیدم حتی نامهنگاری بیسر صدا هم در مملکت ما بیسرو صدا نمیماند.
اردیبهشت ماه باز هم احضار شدم.
Monday, January 30, 2006
وقتی از کلمه خسته، خستهتر میشوی
معمولا در کار خبری نیمه شب، شبی ۵ خبر کار میکنم. دیشب تعداد خبرها به ۹ رسید. هر چه میزان خبرها هم بالاتر برود، درجه دقت آدم کمتر میشود. با این حال خدا راشکر ظاهرا خرابکاری نکردهام.
رسیدن به تمرکز لازم برای کشیدن کاریکاتور در این لحظه، شاید سختترین کار دنیا برای من باشد! انگار چشمانت باز است، دستانت کار میکنند ولی دستانت از مرکز فرماندهی اطاع نمیکنند!
هیچوقت فکر نمیکردم کار جدی شیفت نیمه شب اینقدر ساز و کار زندگی آدم را تغییر بدهد.
با این همه کارم را دوست دارم.
باید بیشتر تلاش کنم.
رسیدن به تمرکز لازم برای کشیدن کاریکاتور در این لحظه، شاید سختترین کار دنیا برای من باشد! انگار چشمانت باز است، دستانت کار میکنند ولی دستانت از مرکز فرماندهی اطاع نمیکنند!
هیچوقت فکر نمیکردم کار جدی شیفت نیمه شب اینقدر ساز و کار زندگی آدم را تغییر بدهد.
با این همه کارم را دوست دارم.
باید بیشتر تلاش کنم.
آیا ملت از موفقیت هودر دارند میترکند
این چند روزه که دارم لینکها یا مطالب رفقا در باب سفر هودر به اسرائیل را میخوانم، حس کردهام که چقدر این آدم محبوب است!
ممکن است نگاه عباس معروفی این باشد که باید مواظب هر حرکت خود باشیم، برای ملت تعیین تکلیف نکنیم که باید تبلیغاتچی ما باشند و ...
یا مهدی جامی، به پایه کار حسین پرداخته است...
شاید یک اشکال کار این باشد که خیلیها از اینکه حسین آنها را نمایندگی کند ناراضیاند. کسی که نه اخلاق خوبی دارد، نه سابقه خوبی، نه متواضع است ...کاسبکارانه به هر پدیدهای نگاه میکند، میتواند خیلی راحت رنگ عوض کند، و به قول جامی به همان رنگی در آید که تا دیروز به آن حمله میکرد.
اگر نظر مرا میخواهید، سفر به اسرائیل کار بسیار خوبی بوده است. به عنوان کسب تجربه، یادگیری، آشنایی با واقعیتهایی که تبلیغات مانع دستیابی به آنهاست. انعکاس آنچه در اسرائیل از دید یک جوان ایرانی میگذرد و ...
آنچه به دل من نمینشیند، رفتار حسین است. حسین دارد راهی را میرود که خود منتقدش بوده. مشروع نشان دادن خود به خارجیها در جایی که میان بسیاری از ایرانیها جایگاه خودش را از بین برده(نمیگویم از دست داده).
شاید نگاه من سختگیرانه باشد، ولی فکر میکنم کسی که میخواهد یک حرکت را به نحوی راهبری کند، باید تابع اصولی باشد. حسین نیست!
نکته: من متوجه نمیشوم کارهایی که حسین دارد میکند برای روشنگری ایرانیان است یا راضی کردن خارجی جماعت؟ شاید هم هر دو؟ اگر قصد دارد مورد حمایت بر وبچههای بلاگر ایرانی باشد، آیا میتواند به اصول کار تیمی پایبند باشد تا بسیاری حداقل انتظار او را بر آورده کنند؟
با وجود اینکه سوژه هم فراوان داده، کاریکاتورش را فعلا نمیکشم تا پایان سفرش. این هم حمایت من!
ممکن است نگاه عباس معروفی این باشد که باید مواظب هر حرکت خود باشیم، برای ملت تعیین تکلیف نکنیم که باید تبلیغاتچی ما باشند و ...
یا مهدی جامی، به پایه کار حسین پرداخته است...
شاید یک اشکال کار این باشد که خیلیها از اینکه حسین آنها را نمایندگی کند ناراضیاند. کسی که نه اخلاق خوبی دارد، نه سابقه خوبی، نه متواضع است ...کاسبکارانه به هر پدیدهای نگاه میکند، میتواند خیلی راحت رنگ عوض کند، و به قول جامی به همان رنگی در آید که تا دیروز به آن حمله میکرد.
اگر نظر مرا میخواهید، سفر به اسرائیل کار بسیار خوبی بوده است. به عنوان کسب تجربه، یادگیری، آشنایی با واقعیتهایی که تبلیغات مانع دستیابی به آنهاست. انعکاس آنچه در اسرائیل از دید یک جوان ایرانی میگذرد و ...
آنچه به دل من نمینشیند، رفتار حسین است. حسین دارد راهی را میرود که خود منتقدش بوده. مشروع نشان دادن خود به خارجیها در جایی که میان بسیاری از ایرانیها جایگاه خودش را از بین برده(نمیگویم از دست داده).
شاید نگاه من سختگیرانه باشد، ولی فکر میکنم کسی که میخواهد یک حرکت را به نحوی راهبری کند، باید تابع اصولی باشد. حسین نیست!
نکته: من متوجه نمیشوم کارهایی که حسین دارد میکند برای روشنگری ایرانیان است یا راضی کردن خارجی جماعت؟ شاید هم هر دو؟ اگر قصد دارد مورد حمایت بر وبچههای بلاگر ایرانی باشد، آیا میتواند به اصول کار تیمی پایبند باشد تا بسیاری حداقل انتظار او را بر آورده کنند؟
با وجود اینکه سوژه هم فراوان داده، کاریکاتورش را فعلا نمیکشم تا پایان سفرش. این هم حمایت من!
چگونه يک کاريکاتور بيخودي، بحران درست کرد-۲
از طبقه سوم آمدم طبقه اول که تلفن را جواب بدهم، قطع شده بود. چند دقیقه بعد برادر یزدانپناه بود. گفت یه توک پا بیایید دادگاه آقای مرتضوی میخواهند مشکل را حل کنند. بعد گوشی را داد دست رئیس شعبه معروف ۱۴۱۰. به به، سلام، آقا پس شما یه سر بیا اینجا ما این قائله را بخوابانیم، دم انتخابات خوب نیست...
یکهو یاد خوابم افتادم، ریش کوتاهی هم که داشتم، به خاطر فوت پدربزرگم، گفتم آخر من وکیل ندارم خدمت برسم.. گفت وکیل برای چی، یک کار فرمالیته است و ...
به کامبیز نوروزی زنگ زدم، گفت به یزدانپناه بگو که وکیل روزنامه برایت وکالتنامه حاضر کند. یزدانپناه هم قبول کرد...
دادگاه که رسیدم فهمیدم نه وکیل دارم، نه یزدانپناه حاضر است کاری کند، جز نجات خودش...و بعد هم برگه بازجویی، و آغاز همه سختیها...
رئیس دادگاه میگفت باید اعتراف کنی و بعدش عذرخواهی...گفتم مگر چه کسی را کشیدهام؟ گفت مگر علما بیخود میگویند؟ گفتم من روزپنجشنبه تکذیب کردهام و به هیچ عنوان هم نمیپذیرم ...اگر ملاک چند هزار نفر طلبه است، پس چند میلیونی که اعتراض نکردهاند چه؟...دستور داد دو سرباز بیایند بالا، برای بازداشت من.. احضاریه و شکایت مدعیالعموم پیدا نمیشد. با دقت زیاد برگه بازجویی را پر کردم. میدانستم هر اشتباه کوچکی چه مکافاتی به دنبال خواهد داشت، اضطراب وحشتناکی بود. دعا می کردم. خدایا، هر چه خیر است برایم پیش بیاور...
میخواستم بروم نمازم را بخوانم، نگذاشت، دستشویی، نشد. از یازده صبح تا سه و نیم بعد از ظهر نتوانستم از اتاق خارج شوم. بعد آنکه تفهیم اتهام شدم، مرا به طبقه پایین بردند، آنجا یک کارمند خیلی با شخصیت دادگاه برایم ناهار آورد. بنده خدا خیلی برخوردش خوب بود، همینطور سرباز و درجه داری که همراهم بودند.
تنها کار مثبتی که برادر یزدانپناه کرد، دادن نامه من به یکی از دوستانم بود که برود از خانه قرص قلب و میگرنم را بگیرد...
...
سراغ ماجراهای قابل بیان نمیروم چون بارها گفته شده.
مدتها گذشت، تا در سفری کوتاه که از قم می گذشتیم، از یک آقای ریشی که شرط میبستم پاسدار یا حزباللهی دبش است پرسیدم، موسسه آموزشی امام خمینی کجاست؛ گفت مدرسه "استاد تمساح" را می گویی؟
اینجا بود که برق چند فاز از بنده پرید.
...
مدتها بود که میخواستم نامه ای شخصی به آقای مصباح یزدی بفرستم و به خاطر سوتفاهم پیش آمده عذر خواهی کنم. فارغ از بازیهای سیاسی...از یکی از دوستانش پرسیدم که صلاح میداند به مدرسه ایشان بروم و شخصا با ایشان صحبت کنم؟ گفت سالم ماندنت با خداست!
ادامه دارد
یکهو یاد خوابم افتادم، ریش کوتاهی هم که داشتم، به خاطر فوت پدربزرگم، گفتم آخر من وکیل ندارم خدمت برسم.. گفت وکیل برای چی، یک کار فرمالیته است و ...
به کامبیز نوروزی زنگ زدم، گفت به یزدانپناه بگو که وکیل روزنامه برایت وکالتنامه حاضر کند. یزدانپناه هم قبول کرد...
دادگاه که رسیدم فهمیدم نه وکیل دارم، نه یزدانپناه حاضر است کاری کند، جز نجات خودش...و بعد هم برگه بازجویی، و آغاز همه سختیها...
رئیس دادگاه میگفت باید اعتراف کنی و بعدش عذرخواهی...گفتم مگر چه کسی را کشیدهام؟ گفت مگر علما بیخود میگویند؟ گفتم من روزپنجشنبه تکذیب کردهام و به هیچ عنوان هم نمیپذیرم ...اگر ملاک چند هزار نفر طلبه است، پس چند میلیونی که اعتراض نکردهاند چه؟...دستور داد دو سرباز بیایند بالا، برای بازداشت من.. احضاریه و شکایت مدعیالعموم پیدا نمیشد. با دقت زیاد برگه بازجویی را پر کردم. میدانستم هر اشتباه کوچکی چه مکافاتی به دنبال خواهد داشت، اضطراب وحشتناکی بود. دعا می کردم. خدایا، هر چه خیر است برایم پیش بیاور...
میخواستم بروم نمازم را بخوانم، نگذاشت، دستشویی، نشد. از یازده صبح تا سه و نیم بعد از ظهر نتوانستم از اتاق خارج شوم. بعد آنکه تفهیم اتهام شدم، مرا به طبقه پایین بردند، آنجا یک کارمند خیلی با شخصیت دادگاه برایم ناهار آورد. بنده خدا خیلی برخوردش خوب بود، همینطور سرباز و درجه داری که همراهم بودند.
تنها کار مثبتی که برادر یزدانپناه کرد، دادن نامه من به یکی از دوستانم بود که برود از خانه قرص قلب و میگرنم را بگیرد...
...
سراغ ماجراهای قابل بیان نمیروم چون بارها گفته شده.
مدتها گذشت، تا در سفری کوتاه که از قم می گذشتیم، از یک آقای ریشی که شرط میبستم پاسدار یا حزباللهی دبش است پرسیدم، موسسه آموزشی امام خمینی کجاست؛ گفت مدرسه "استاد تمساح" را می گویی؟
اینجا بود که برق چند فاز از بنده پرید.
...
مدتها بود که میخواستم نامه ای شخصی به آقای مصباح یزدی بفرستم و به خاطر سوتفاهم پیش آمده عذر خواهی کنم. فارغ از بازیهای سیاسی...از یکی از دوستانش پرسیدم که صلاح میداند به مدرسه ایشان بروم و شخصا با ایشان صحبت کنم؟ گفت سالم ماندنت با خداست!
ادامه دارد
چگونه يک کاريکاتور بيخودي، بحران درست کرد-۱
هفتههای دوم و سوم تیر ماه ۷۸، درست زمانی که زمزمه تصویب طرح اصلاحیه قانون مطبوعات مطرح بود، مسلسلوار کاریکاتور میکشیدم. یکی از آن طرحها که چاپ نشد و در کشوی میزم در روزنامه آزاد ماند، تا وقتی که ماجرای پول گرفتن روزنامهنگارها از آمریکا مطرح شد. اتهام خیلی بدی بود. من هم خوشحال که طرحی دارم از قبل که راست کار الان است...
بعد از اجرای طرح را بردم طبقه بالا که برای مدير مسوول در کيش فکس کنند و در عين حال نمايندههای مدير مسوول هم ببيند. سردبير تازهکار روزنامه که داماد مدير مسوول بود و برادر مدير مسوول و گمانم سيامک پورزند در اتاق بودند. نهايتا برای کاراکتر تمساح از ميان نامهای مختلف "استاد تمساح" انتخاب شد و مدير مسوول هم در کيش تاييدش کرد.
روز بعد از چاپ، تلفنهای مشکوکی به روزنامهشد...من تازه رسيده بودم، يکی از پايگاه بسيج خيابان ابوذر زنگ میزد و تهديد میکرد...کارت تمومه...چی آقا، مگر چی شده؟ ...وقتی کار از کار گذشت میفهمی...
صبح روز بعد دوشنبه در تحريريه روزنامه آفتاب...يکی از بچهها از قم تلفنی دارد که آنجا تحرکاتی شروع شده...
ظهر دفتر انجمن صنفی...عباس عبدی میگويد کار تندی بوده...عصر در روزنامه آزاد، يزدانپناه از کيش آمده... از دفتر آقا چيزهايی شنيده...
صبح چهارشنبه خواب میبينم که ريشم حسابی بلند شده و دارم برای قاضی شعبه ۱۴۱۰ آياتی در دفاع از خودم میخوانم...لباس زندانی به تن دارم.
عصر از قم خبر میرسد که تحصن پراکنده منسجم شده است.
صبح پنجشنبه، در دفتر آفتاب امروز دارم کاريکاتورم را در صفحه جاسازی میکنم. برادر مدير مسوول آزاد تماس میگيرد که يک سر به آنجا بروم، و بيانيهای در تکذيب برداشت تظاهر کنندگان و متحصنين قم بدهم. میگويد که کار روزنامه دارد به هيات نظارت میکشد. شايد تعطيل شويم.
يکی از دوستانم که آن پشت مشتهاست تماس میگيرد و به من سفارش میکند که مسيرهای عادی رفت و آمدم را تغيير دهم، و در محله خودم هم زيادی نچرخم.
به دفتر آزاد میرسم و بيانيهای مینويسم ضمن اظهار تاسف برای ايجاد سو تفاهم، توضيح میدهم که تمساح طراحی شده فرد خاصی نيست...ولی هزاران طلبهای که حتی طرح را نديدهاند، زير بار نمیروند...کاريکاتوريست خائن، اعدام بايد گردد. همينطور مهاجرانی!
روز بعدش در دفتر عصر آزادگان يکی از بچههای خبرگزاری که به تلکس ويژه دسترسی دارد با ديدن من تعجب میکند. میگويد امشب يا فردا صبح دستگيرت میکنند. میفهمم که يک پيکان مدتها نزديک خانه ايستاده...
شب همراه نعمت احمدی به روزنامه آزاد بر میگردم. گمانم نعمت بوی پول و موقعيت شنيده! بدش نمیآيد اين کرمانیها را(برادران یزادنپناه) هم تيغ بزند. آنجا با گودرز افتخار جهرمی که عضو هيات نظارت است تماس میگيرند. میگويد احتمالا نسبت آرا به ضرر آزاد نخواهد بود.
صبح شنبه ابولحسن مختاباد دنبالم میآيد، میرويم روزنامه آفتاب امروز...کاريکاتور مهاجرانی را میکشم...گنه کرد در بلخ آهنگري، به شوشتر زدند گردن وزير ارشاد...
در صفحه بندی هستم که مانا زنگ میزند بالا...نيکان، مرتضوی پشت خطه...
نظریات آقای فیالواقع
راستش را بخواهید من با این دکتر زیبا کلام خیلی حال میکنم. اولا ادایش را در میآوردم، ثانیا عاشق این کش شلوار بستن بودنش بودم. ثالثا به ازاِ هر جملهای که میگوید، یک "فیالواقع" هم باید بگوید!مصاحبه روز با صادق زیباکلام را اگر بخوانید بد نیست. حرفی را زده که احتمالا حرف دل خیلی از ماست: "زيبا کلام، در اين گفت و گو تاکيد مي کند که حکومت يا دموکراتيک است، يا نيست. پيشوند و پسوند ندارد".
جالبتر آنکه اولین جملهاش در پاسخ به خبرنگار روز با "فیالواقع"شروع شده! حلالزاده است بابا!
آهنگ گوش کردنهای نیکآهنگ
لذت بردن از آهنگهای جور واجور هم چیز غریبی است. از آن بدتر، آوردنشان روی وبلاگ...وای وای وای
میدانید، من یک عادت خفن دارم! اگر با چیزی حال کنم، قایمش نخواهم کرد. من مدتها دنبال خیلی از این آهنگها میگشتم. حالا که پیدایشان کردم، دلم نمیآید بقیه هم نشنوند.
اگر به سلیقه فرهیخته کسی بر میخورد، من شرمندهام!
میدانید، من یک عادت خفن دارم! اگر با چیزی حال کنم، قایمش نخواهم کرد. من مدتها دنبال خیلی از این آهنگها میگشتم. حالا که پیدایشان کردم، دلم نمیآید بقیه هم نشنوند.
اگر به سلیقه فرهیخته کسی بر میخورد، من شرمندهام!
شرحی بدون شرح
وارد خانه شد. خانه فامیل بود. پسر فامیل، باعث مرگ خیلیها شده بود و اثری از مقتلولین پیدا نکرده بودند.
با پسر فامیل قرار گذاشته بود، به بهانهای...پسر، در را باز کرد و باهم وارد شدند. مهمان، دستگیره در را هم دست نزد...کسی خانه نبود. وارد اتاق پسر که شدند، مهمان بالشی برداشت و گذاشت پشت گردن پسر و تهدیدش کرد که شلیک میکند.
پسر اعتراف کرد...اثری از همه مقتولان را نگه داشته...ته استخر توی باغ...مهمان پسر را مجبور کرد چالهای بکند...فهمید پسر مقتولین را چطوری زجرکش میکرده...آخرین کسی که به این روش کشته میشد، همان قاتل بود. بیحسی بدن و بعد قطع سر...
وقتی کار تمام شد، مهمان قهرمان که انتقام صدها نفر را گرفته بود، احساس پشیمانی میکرد...حالا خودش قاتل بود...صدای باز شدن دروازه باغ آمد، مهمان شوکه شد، آمد فرار کند، یادش آمد کنار استخر جای پایش روی خاکها مانده، یادش آمد دستگیره در را بعد از تمام کردن کار لمس کرده، یادش آمد، جورابش را هم در آورده...حالا ۲ دقیقه مانده به وارد شدن صاحب خانه...پدر پیر همان جوان قاتل...
لحظهای بعد به خودش آمد. او چه کسی را کشته بود؟ پسر فامیل سالها پیش از این کشته شده بود. پس از چه کسی انتقام گرفته بود...
...
حالا در نظر بگیرید که این خواب اول صبح من بوده باشد! و من کسی که بیست و چند سال پیش کشته شده را دوباره کشته باشم. این عمل قهرمانانه پیج در پیچ به درد این کتابهای داستان دوزاری جیبی هم نمیخورد، ولی باعث سردرد عجیب و غریب من شده است!
احساس شنیع آدم کشتن، و بعد عذاب وجدانش را هم اضافه کنید، که تا زمان بیدار شدن چه کشیدهام! به خدا نه غذای سنگین خورده بودم نه فیلم وحشتناک دیده بودم نه ...
این هم از تفریحات سالمه عالم خواب ما
با پسر فامیل قرار گذاشته بود، به بهانهای...پسر، در را باز کرد و باهم وارد شدند. مهمان، دستگیره در را هم دست نزد...کسی خانه نبود. وارد اتاق پسر که شدند، مهمان بالشی برداشت و گذاشت پشت گردن پسر و تهدیدش کرد که شلیک میکند.
پسر اعتراف کرد...اثری از همه مقتولان را نگه داشته...ته استخر توی باغ...مهمان پسر را مجبور کرد چالهای بکند...فهمید پسر مقتولین را چطوری زجرکش میکرده...آخرین کسی که به این روش کشته میشد، همان قاتل بود. بیحسی بدن و بعد قطع سر...
وقتی کار تمام شد، مهمان قهرمان که انتقام صدها نفر را گرفته بود، احساس پشیمانی میکرد...حالا خودش قاتل بود...صدای باز شدن دروازه باغ آمد، مهمان شوکه شد، آمد فرار کند، یادش آمد کنار استخر جای پایش روی خاکها مانده، یادش آمد دستگیره در را بعد از تمام کردن کار لمس کرده، یادش آمد، جورابش را هم در آورده...حالا ۲ دقیقه مانده به وارد شدن صاحب خانه...پدر پیر همان جوان قاتل...
لحظهای بعد به خودش آمد. او چه کسی را کشته بود؟ پسر فامیل سالها پیش از این کشته شده بود. پس از چه کسی انتقام گرفته بود...
...
حالا در نظر بگیرید که این خواب اول صبح من بوده باشد! و من کسی که بیست و چند سال پیش کشته شده را دوباره کشته باشم. این عمل قهرمانانه پیج در پیچ به درد این کتابهای داستان دوزاری جیبی هم نمیخورد، ولی باعث سردرد عجیب و غریب من شده است!
احساس شنیع آدم کشتن، و بعد عذاب وجدانش را هم اضافه کنید، که تا زمان بیدار شدن چه کشیدهام! به خدا نه غذای سنگین خورده بودم نه فیلم وحشتناک دیده بودم نه ...
این هم از تفریحات سالمه عالم خواب ما
بسم الله...این هم بیانیه داد
آقاجان، هر کاری هم بکنید، من از این خاندان پهلوی، جناح راست طرفدار بوش، و ...خوشم نمیآید که نمیآید.
حالا سر بزنگاه با حمایت از اعتصاب رانندگان اتوبوس میخواهند از آب گلآلود ماهی بگیرند.
حالا جالب است اگر کاریکاتور این طرفدار آزادی! را بکشم، اینجا چند تا سلطنت طلب دموکرات هستند که از صد تا انصار حزبالله و لباس شخصی و غیره، ناموس پرستترند!
پارسال که داریوش همایون آمد، لذت زیادی از آشنایی با طرفداران سلطنت بردم...
حالا سر بزنگاه با حمایت از اعتصاب رانندگان اتوبوس میخواهند از آب گلآلود ماهی بگیرند.
حالا جالب است اگر کاریکاتور این طرفدار آزادی! را بکشم، اینجا چند تا سلطنت طلب دموکرات هستند که از صد تا انصار حزبالله و لباس شخصی و غیره، ناموس پرستترند!
پارسال که داریوش همایون آمد، لذت زیادی از آشنایی با طرفداران سلطنت بردم...
چی فکر میکردیم، چی شد
یادتان میآید چند روز قبل از آمدن آیتالله خمینی به تهران چه شایعه بازاری بود؟
اصلا زمستان ۵۷ همهاش با همین شایعات و رادیو بیبیسی و همان امیدواریها گرم بود. در آن روزهای بینفتی!
اگر اشتباه نکرده باشم، قرار بود اول روز ۶ بهمن ماه هواپیمای حامل آیتالله به تهران برسد، که ظاهرا کارشکنی یا عدم هماهنگی مانع شد. آن روز شایعه شده بود که هواپیما آمده، ولی در یک پایگاه نظامی مجبور به فرود اجباری شده...رادیو آهنگ "اومدی، اومدی..چه خوب کردی اومدی" را گذاشته بود...
روز ۱۲ بهمن تماشای تلویزیون حسابی همه را هیجانی کرده بود.
...
سال بعدش بود که روی دیوار شعار جالبی دیدم:
درود بر مرگ، مرگ بر درود...
همان سال قلعه حیوانات را خواندم.
دو سال و نیم بعدش فهمیدم خیلی از کسانی که به استقبال رفته بودند، آخرین نفسهایشان را میکشیدند...
...
سالها گذشت و در دبیرستان که بودم، یکی از همکلاسیها فتوکپی شعری را داد که بخوانم و پارهاش کنم:
هر کس زخویش پرسد گر انقلاب این بود... ما انقلاب کردیم یا انقلاب مارا
(ظاهر اثری است از هادی خرسندی)
...
شما چه فکر میکنید؟
اصلا زمستان ۵۷ همهاش با همین شایعات و رادیو بیبیسی و همان امیدواریها گرم بود. در آن روزهای بینفتی!
اگر اشتباه نکرده باشم، قرار بود اول روز ۶ بهمن ماه هواپیمای حامل آیتالله به تهران برسد، که ظاهرا کارشکنی یا عدم هماهنگی مانع شد. آن روز شایعه شده بود که هواپیما آمده، ولی در یک پایگاه نظامی مجبور به فرود اجباری شده...رادیو آهنگ "اومدی، اومدی..چه خوب کردی اومدی" را گذاشته بود...
روز ۱۲ بهمن تماشای تلویزیون حسابی همه را هیجانی کرده بود.
...
سال بعدش بود که روی دیوار شعار جالبی دیدم:
درود بر مرگ، مرگ بر درود...
همان سال قلعه حیوانات را خواندم.
دو سال و نیم بعدش فهمیدم خیلی از کسانی که به استقبال رفته بودند، آخرین نفسهایشان را میکشیدند...
...
سالها گذشت و در دبیرستان که بودم، یکی از همکلاسیها فتوکپی شعری را داد که بخوانم و پارهاش کنم:
هر کس زخویش پرسد گر انقلاب این بود... ما انقلاب کردیم یا انقلاب مارا
(ظاهر اثری است از هادی خرسندی)
...
شما چه فکر میکنید؟
Saturday, January 28, 2006
اگه مَردین بیایین!!
آبجی اولترا فمینیست، فرنگوپولیس شاخساری، فردا یک جمع راه انداخته برای بحثهای مردانه و شبهمردانه! در دانشگاه تورنتو.
خلاصه اگر فردا وقت داشتید، حتما بیایید!
خلاصه اگر فردا وقت داشتید، حتما بیایید!
باز هم حقوق بشر
پارسال بود که در میزگرد وزارت خارجه کانادا، از مسوول مربوطه پرسیدم که وقتی فلان قطعنامه مورد حمایت شما، ضمانت اجرایی ندارد، چرا زور بیخودی میزنید و باعث فشار بیستر به فعالان سیاسی و روزنامهنگاران میشوید؟
کار به جایی کشیده شده که حتی وقتی دبیرکل سازمان ملل هم از ایران درخواست آزادی کسی را میکند، انگار پیام مورد نظر برای چک کردن میکوفون دبیر کل و یا بررسی اکتاوهای صوتی او بوده است.
هر کاری که واقعا منتهی به احقاق حقوق از دست رفته انسانها شود، بسیار بسیار مفید است. و هر فعالیتی که منجر به ازدست رفتن حقوق انسانی شود، مضرترن مضرهاست.
حالا بررسی کنید، کارکرد چه فعالیتهایی در طول سالیان اخیر برای ایرانیان تحت فشار مفید بوده است؟
کار به جایی کشیده شده که حتی وقتی دبیرکل سازمان ملل هم از ایران درخواست آزادی کسی را میکند، انگار پیام مورد نظر برای چک کردن میکوفون دبیر کل و یا بررسی اکتاوهای صوتی او بوده است.
هر کاری که واقعا منتهی به احقاق حقوق از دست رفته انسانها شود، بسیار بسیار مفید است. و هر فعالیتی که منجر به ازدست رفتن حقوق انسانی شود، مضرترن مضرهاست.
حالا بررسی کنید، کارکرد چه فعالیتهایی در طول سالیان اخیر برای ایرانیان تحت فشار مفید بوده است؟
بدجنسیهای ما
طرف سر خود و بدون در نظر گرفتن موقعیت خطرناک هیچ کس، هر غلطی دلش میخواهد میکند، تابع هیچ کار گروهی نیست، اگر کسی به اتهام بلاگر بودن دستگیر شود داد و بیداد میکند که ایهالناس، اگر من بلاگر هستم، اون بلاگر نیست، و...حالا میگوید چرا با وجود این همه حمایت خوانندههای وبلاگ، بقیه بلاگرها در قبال کار قهرمانانه من سکوت کردهاند.
عزیزجان، ماتحت مبارک را بزنی به بحرالمیت بد نیست. در ضمن مقالهات در نیویورک تایمز هم باحال بود. طرح ارائه مقاله ای که از "تلآویو" فرستاده شده باشد فکر هوشمندانهای است. راستی، نرخ روز نان آنجا چقدر است؟
عزیزجان، ماتحت مبارک را بزنی به بحرالمیت بد نیست. در ضمن مقالهات در نیویورک تایمز هم باحال بود. طرح ارائه مقاله ای که از "تلآویو" فرستاده شده باشد فکر هوشمندانهای است. راستی، نرخ روز نان آنجا چقدر است؟
عجب روزی بود دیروز
دیروز بعد از تمام شدن کارم نخوابیدم. سر کار هم کاریکاتور معاون خبرگزاری را که بازنشسته میشد کشیدم و مخفیانه به یکی از بر و بچههای شیفت صبح تحویل دادم...
ظهر با احمد رافت خبرنگار باسابقه ایرانی در ایتالیا قرار داشتم. خوشبختانه یک ساعت زودتر سر قرار رفتم! چون آنقدر هوا عالی بود که حیفم میآمد در آن فضا پیاده روی نکنم! آنقدر هم عکس انداختم که نزدیک بود دوربینم بترکد.
همراه با آقای رافت، میزبانش آقای پیامی را هم زیارت کردیم و کلی حال. در همان مدت دو ساعت به اندازه سالها حرف زدیم، و یکی
از روزهای بسیار خوب من بود. بعد از یک هفته کار وحشتناک و خسته کننده.
بعدش برگشتم برای مهمانی بازنشستگی معاون خبرگزاری. چون اصالتا اسکاتلندی است، دامن سنتی به پا کرده بود و برایش هم یک نوازند نی-انبان خبر کرده بودند. اینقدر این مهمانی ساده با حال بود که حیفم آمد بعدش به سینما بروم، و همراهشان راهی رستوران شدم، اما به این امید که وسط کار بزنم بیرون.
جالب بود که در کل مجموعه تنها دو نفر بودیم که آبمیوه خوردیم، بقیه هم آنچنان به جوک گفتن و مزه پرانی مشغول بودند که اگر نیمه خواب نبودم، حتما حتما چند تایی را مینوشتم.
ماجرای بامزه دیگر دیروز هم خریدن یک کلاه بود که وقتی به محل کار برگشتم، همکارانم یکی یکی امتحانش کردند و از بعضی ها عکس انداختم. قیافههای دیدنیشان را بییند...البته آنهایی که کلاه سرشان گذاشتم!
در ضمن، ماشالله یادتون نره بگین، فرصت کردید، "وان یکاد" بخونید لطفا،اسفند دود کردن هم باعث بهتر شدن بوی خانه میشود!
ظهر با احمد رافت خبرنگار باسابقه ایرانی در ایتالیا قرار داشتم. خوشبختانه یک ساعت زودتر سر قرار رفتم! چون آنقدر هوا عالی بود که حیفم میآمد در آن فضا پیاده روی نکنم! آنقدر هم عکس انداختم که نزدیک بود دوربینم بترکد.
همراه با آقای رافت، میزبانش آقای پیامی را هم زیارت کردیم و کلی حال. در همان مدت دو ساعت به اندازه سالها حرف زدیم، و یکی
از روزهای بسیار خوب من بود. بعد از یک هفته کار وحشتناک و خسته کننده.
بعدش برگشتم برای مهمانی بازنشستگی معاون خبرگزاری. چون اصالتا اسکاتلندی است، دامن سنتی به پا کرده بود و برایش هم یک نوازند نی-انبان خبر کرده بودند. اینقدر این مهمانی ساده با حال بود که حیفم آمد بعدش به سینما بروم، و همراهشان راهی رستوران شدم، اما به این امید که وسط کار بزنم بیرون.
جالب بود که در کل مجموعه تنها دو نفر بودیم که آبمیوه خوردیم، بقیه هم آنچنان به جوک گفتن و مزه پرانی مشغول بودند که اگر نیمه خواب نبودم، حتما حتما چند تایی را مینوشتم.ماجرای بامزه دیگر دیروز هم خریدن یک کلاه بود که وقتی به محل کار برگشتم، همکارانم یکی یکی امتحانش کردند و از بعضی ها عکس انداختم. قیافههای دیدنیشان را بییند...البته آنهایی که کلاه سرشان گذاشتم!
در ضمن، ماشالله یادتون نره بگین، فرصت کردید، "وان یکاد" بخونید لطفا،اسفند دود کردن هم باعث بهتر شدن بوی خانه میشود!
گفتگوهای جذاب
دیروز صبح، آقایی بسیار محترم با من تماس گرفت و مدتی با هم در باب مسائل مختلف گفتگو کردیم. علاقه او به ایران آنقدر زیاد بود که میشد علت عصبیت در بیان بعضی جملاتش رابه خوبی درک کرد: چیزی که من اسمش را عشق بیش از حد به آب و خاک میگذارم.
در قسمتی از بحث از برخی نوشتههایم در باب حقوق بشر و یا سازگارا انتقاد کرد، و معتقد بود وبلاگنویسان تورنتو انگار مثل یک جریان کار میکنند...همه میخواهند سازگارا را به لجن بکشند...چرا هر حرکت حقوق بشری را با ارتباط به راستها زیر سوال میبریم...مگر "راست" بودن اشکالی دارد...راستش متاسف شدم که این سوالات را به صورت کامنت مطرح نکرده بود تا بتوانم در وبلاگ به یا در همان کامنتدانی به آنها بپردازم.
توضیح دادم که بر پایه چیزی که میبینم حرفم را میزنم. بر خلاف اعتقاداتم هم در باره افراد قضاوت نکردهام، در مورد راستها هم بسیار خوشحال خواهم شد خیلیها عضو جریان راست باشند! چون سوژه برای کاریکاتور من زیاد خواهد شد!
من نگاه جماعت "نو محافظهکار" آمریکایی را خطرناک میدانم. باید جور دیگری بنویسم؟ حقوق بشر برای این جماعت که برای خیلی از مسائل دیگر دنیا و حتی وضعیت بسیاری از شهروندان آمریکایی دل نمیسوزانند، یک ابزار است. خب این نظر من است! چرا باید حرف دیگری را بزنم که خوشایند دوستان باشد؟
من شخصا در پاسخ به نامه سازگارا، در فروردین ماه، چند مساله کاریکاتوری-نوشتاری مطرح کردم. خوشحال خواهم شد ایشان ضمن پیش رفتن در امور سیاسی، اندکی ذهن مردم را هم روشن کنند.
وبلاگنویسی در تورنتو مکتب نیست، سبک هم نیست. بعضی از ما همدیگر را میبینیم، توی سر وکله هم میزنیم، در بسیاری از موارد هم اختلافات وحشتناک داریم. ولی این اختلافات باعث نمیشود که بخواهیم در مواردی که اشتراک نظر داشتهام خودمان را برای حال طرف دیگر را گرفتن بگیریم یا ...
...
در هر حال از اینکه این فرد دوستداشتنی و باسابقه در امور فرهنگی لطف کرد و نظراتش را صریح و صادقانه به من گفت، بسیار بسیار ممنونم.
در قسمتی از بحث از برخی نوشتههایم در باب حقوق بشر و یا سازگارا انتقاد کرد، و معتقد بود وبلاگنویسان تورنتو انگار مثل یک جریان کار میکنند...همه میخواهند سازگارا را به لجن بکشند...چرا هر حرکت حقوق بشری را با ارتباط به راستها زیر سوال میبریم...مگر "راست" بودن اشکالی دارد...راستش متاسف شدم که این سوالات را به صورت کامنت مطرح نکرده بود تا بتوانم در وبلاگ به یا در همان کامنتدانی به آنها بپردازم.
توضیح دادم که بر پایه چیزی که میبینم حرفم را میزنم. بر خلاف اعتقاداتم هم در باره افراد قضاوت نکردهام، در مورد راستها هم بسیار خوشحال خواهم شد خیلیها عضو جریان راست باشند! چون سوژه برای کاریکاتور من زیاد خواهد شد!
من نگاه جماعت "نو محافظهکار" آمریکایی را خطرناک میدانم. باید جور دیگری بنویسم؟ حقوق بشر برای این جماعت که برای خیلی از مسائل دیگر دنیا و حتی وضعیت بسیاری از شهروندان آمریکایی دل نمیسوزانند، یک ابزار است. خب این نظر من است! چرا باید حرف دیگری را بزنم که خوشایند دوستان باشد؟
من شخصا در پاسخ به نامه سازگارا، در فروردین ماه، چند مساله کاریکاتوری-نوشتاری مطرح کردم. خوشحال خواهم شد ایشان ضمن پیش رفتن در امور سیاسی، اندکی ذهن مردم را هم روشن کنند.
وبلاگنویسی در تورنتو مکتب نیست، سبک هم نیست. بعضی از ما همدیگر را میبینیم، توی سر وکله هم میزنیم، در بسیاری از موارد هم اختلافات وحشتناک داریم. ولی این اختلافات باعث نمیشود که بخواهیم در مواردی که اشتراک نظر داشتهام خودمان را برای حال طرف دیگر را گرفتن بگیریم یا ...
...
در هر حال از اینکه این فرد دوستداشتنی و باسابقه در امور فرهنگی لطف کرد و نظراتش را صریح و صادقانه به من گفت، بسیار بسیار ممنونم.
مژده به علاقهمندان احمد سخاورز
تجربه کانادايی
يکی از فحشهای سربالايی که معمولا موقع مصاحبه برای استخدام نصيبت میشود، اين است که به تو میگويند تجربه کانادايی نداري، و وقتی میپرسی که از کجا بايد بدستش بياوري، طرف شانههايش را بالا میاندازد و میگويد از کار کردن، و وقتی میگويی که هر جا رفتهای برای کار، همين را به تو گفتهاند، برايت آرزوی موقفيت میکند...يعنی برو بيرون کار داريم داداش.تجربه کانادايی فقط مختص کار نيست. وقتی دو هفته پيش دستگاه پول خوار مترو بيست دلاری مرا نوش جان کرد و هيچ خبری از سکههای کوچولو(توکن) نشد، شماره تلفن و آدرس را گرفتند و گفتند خبرت میکنيم!
امروز پاکت نامه رسيد و ده سکه ناقابل را گذاشته بودن داخل پاکتی کوچکتر ... پاکت در پاکت...اين مدلیاش را نديده بوديم که ديديم!
عکس از سام جوانروح
با عرض سلام مجدد
بنا به گزارش خ.ز.پ. ، تغييرات بوجود آمده در وبلاگ موقتی است و قرار است قالب ثابتی به زودی جانشين اين يکی شود. هنوز به گيرندههای خود دست نزنيد. اگر هم دوست داريد دست بزنيد، تغييرات وبلاگ را بهانه نکنيد!
Thursday, January 26, 2006
خاطرات ...فقط یک نگاه
رو به قبله ایستادهای...نمازت را میخوانی...در تاریکی شب ناگهان چراغی روشن میشود...باز حواسات را متوجه مهر میکنی... حتی وقتی داری اشهدت را میخوانی دل توی دلت نیست که که آن نور، چراغ کدام خانه است.
میایستی، میایستد. لحظهها را نشمردهای...ضربانت را هم...
مدتها به هم خیره میشویم، مدتها خیره میمانیم.
فردا صبح توی صف اتوبوس میبینمش، مرا میبیند. از در عقب سوار میشود و من از در جلو...
داریم همدیگر را نگاه میکنیم، از انعکاس شیشه اتوبوس...
پیاده میشوم، پیاده میشود...
فقط یک نگاه.
شب این بار به امید دیدنش چراغ را روشن میکنم.
خبری نیست...
سر نماز اصلا حواسم سرجایش نیست. از اول میخوانم...نه، نمیتوانم...
شب بعد، باز هم خبری نیست.
روز بعدش در کتابخانه دانشگاه، عکسی در صفحه ترحیم میبینم.
...
۱۷ سال است که دیگر خبری نیست
میایستی، میایستد. لحظهها را نشمردهای...ضربانت را هم...
مدتها به هم خیره میشویم، مدتها خیره میمانیم.
فردا صبح توی صف اتوبوس میبینمش، مرا میبیند. از در عقب سوار میشود و من از در جلو...
داریم همدیگر را نگاه میکنیم، از انعکاس شیشه اتوبوس...
پیاده میشوم، پیاده میشود...
فقط یک نگاه.
شب این بار به امید دیدنش چراغ را روشن میکنم.
خبری نیست...
سر نماز اصلا حواسم سرجایش نیست. از اول میخوانم...نه، نمیتوانم...
شب بعد، باز هم خبری نیست.
روز بعدش در کتابخانه دانشگاه، عکسی در صفحه ترحیم میبینم.
...
۱۷ سال است که دیگر خبری نیست
آیا رفتن هودر به اسرائیل کار بدی است؟
اگر نظر مرا بخواهید که احتمالا نمیخواهید، میگویم نه! آدم هر کجا که میتواند باید برود و درس بگیرد. به همین دلیل هم علیرغم کرم ذاتی، کاریکاتوری در باره سفر اخیرش نکشیدم...ایده هم فراوان بود...
نکته دیگر اینکه آیا حسین حق دارد خود را مرکز دنیا بداند؟ چرا نداند، هر کسی میتواند خود را مرکز دنیای کوچک خودش بداند...تا وقتی که پا روی آزادیهای کسی نگذاشته باشد!
هر کدام از ما، برای توجیه کارهایمان هزار دلیل غیر عقلی میآوریم. حسین هم از مساله مبرا نیست. اینکه همه چیز از جمله شمسی کوره و گفتگوی تمدنها و هزینه سفر و ... را به هم پیوند بدهد برای توجیه سفر، فقط لذت ما را از مسخره کردنش بیشتر میکند، ولا غیر.
ما که میدانیم بخشی از گفتگوی تمدنهای هودر روی تختخواب انجام میشود، پس از راه دور به او خسته نباشید میگوییم.
نکته دیگر اینکه آیا حسین حق دارد خود را مرکز دنیا بداند؟ چرا نداند، هر کسی میتواند خود را مرکز دنیای کوچک خودش بداند...تا وقتی که پا روی آزادیهای کسی نگذاشته باشد!
هر کدام از ما، برای توجیه کارهایمان هزار دلیل غیر عقلی میآوریم. حسین هم از مساله مبرا نیست. اینکه همه چیز از جمله شمسی کوره و گفتگوی تمدنها و هزینه سفر و ... را به هم پیوند بدهد برای توجیه سفر، فقط لذت ما را از مسخره کردنش بیشتر میکند، ولا غیر.
ما که میدانیم بخشی از گفتگوی تمدنهای هودر روی تختخواب انجام میشود، پس از راه دور به او خسته نباشید میگوییم.
آرش سيگارچي بازداشت و به زندان رشت منتقل شدحالا همین یکی را کم داشتیم. امیدوارم بر و بچههای انجمن صنفی او را روزنامهنگار محسوب کنند و به کمکش بشتابند.
و توطئه چنین شکل می گیرد
سیبیل شروع کرد...بخوانید. البته امیدورام در این بحث حقوق بشری دیگر به محدوده بین ناف و زانو گیر ندهد!
آيا از کارهای قديمیام لذت میبرم؟
اين سوالی بود که امروز يکی از خوانندهها برايم فرستاد.
اعتراف سختی است! به عنوان يک روزنامهنگار از تاثير بعضی کارهايم بشدت راضی بودهام، ولی به عنوان يک کاريکاتوريست، نه! لابد می پرسيد تفاوت نگاه مربوبط به چيست. يک کاريکاتوريست مطبوعاتی در درجه اول روزنامهنگار است. برای بيان مطلبش از فن و هنری استفاده میکند که میتواند انتقادی و خندهدار باشد.
بسياری از کاريکاتوريستهای مطبوعات بزرگ دنيا، علاوه بر روزنامهنگار بودن، هنرمندان بسيار بارزی هم محسوب میشدهاند. خود اين رشته هم به خاطر توجه يک هنرمند وارد عرصه مطبوعات شد.
با اين همه، بدون آنکه خواسته باشم خودم را توجيه کنم، با خيال راحت میگويم که از بسياری از کارهايم نه تنها ناراضیام، بلکه گاهی اصلا نميخواهم دوباره نگاهی به آنها بياندازم. شايد انتظارم از خودم اندکی زياد باشد، ولی میدانم که اگر اندکی دقت بيشتری به خرج داده بودم، شايد نتيجه کار بهتر میبود. البته توان هر کسی محدوديتهای خودش را دارد، و من هم کم و بيش ضعفهايم را پذيرفتهام.
هر وقت کتابهايم را میبينم، اشکم در میآيد! عاشق بعضی کارها هستم و میدانم کجای خيلیها را آتش زده بودم، و بعضی کارها را اصلا نگاه هم نمیکنم.چند ماه پيش تعداد زيادی از کارهايم را دور ريختم. هفته آينده هم تعدادی ديگر را دور خواهم انداخت. اصلا هم ماجرا پاک کردن صورت مساله نيست.
تنها چيزی که در برخی از کارهای مزخرفم مرا راضی میکند، حسی است که هنگام اجرا داشتهام. آن حس زنده نمیشود.
يکی ديگر از خوانندهها پرسيده بود که آيا از کشيدن کاريکاتور "استاد تمساح" راضی ام؟ اگر میدانستم چه اتفاقی میافتاد، آيا باز هم در آن لحظه همان کار را میکردم؟
پاسخ خيلی ساده است! نه! راضی نيستم! و در عين حال، از درسی که بابتش آموختم بسيار بسيار بسيار راضیام.
اولا، طرح اوليهاش مال ۶ ماه قبلش بود. ثانيا تاييد نهايی اسم در شورای سردبيری صورت گرفت، ثالثا باعث درست شدن يک پرونده قطور شد.
نتايج عجيب بلا فصل: تيراژ وحشتناک آن به خاطر فتوکپی و دست به دست شدن، ۴ روز تحصن طلاب و تعطيلی برخی مدارس حوزه علميه، ايجاد فضايی متفاوت قبل از انتخابات مجلس، دستگيری کاريکاتوريست حتی بعد از تکذيب و تقبيح سو برداشت، حمايت يکپارچه همکاران مطبوعاتی و کاريکاتوريستهای شاغل در مطبوعات به جز يکی دو نفر...
نتايج بعدی: مصاحبه پشت مصاحبه، غرور کاذب و قهرمانی بادکنکي، افسردگی شديد بعد از سه هفته، زير نظر رفتن دائمي، سين جيم شدن بوسيله کسانی که هويتشان را نمیدانستم. احساس تنهايی شديد، پرخاشگری و عصبيت، احساس عدم اعتماد به کسانی که قبلا امين خود میدانستم( بخصوص بعد از خواندن بعضی اعترافاتشان)، مواجهه با فشارهايی که از حد تحمل آدم ضعيفی مثل من فراتر بود، تهديد، ارعاب، فشار زياد به قلب و نهايتا تبعيد خودخواسته از روی نهايت ناچاری، تلختر شدن زبانم و فراموشی،
نتایج مثبت: پیدا کردن شهامت برای فرستادن کاریکاتور به مراکز خارجی مطبوعاتی، آشنا شدن با بسیاری از واقعیتهای تلخ سیاسی، رسیدن به شناختی بهتر از سیاستمردان ایرانی، بیان صریحتر اعتقاداتم، مطالعه بسیار بیشتر از گذشته در احوالات حرفهام و ...
ادامه دارد
اعتراف سختی است! به عنوان يک روزنامهنگار از تاثير بعضی کارهايم بشدت راضی بودهام، ولی به عنوان يک کاريکاتوريست، نه! لابد می پرسيد تفاوت نگاه مربوبط به چيست. يک کاريکاتوريست مطبوعاتی در درجه اول روزنامهنگار است. برای بيان مطلبش از فن و هنری استفاده میکند که میتواند انتقادی و خندهدار باشد.
بسياری از کاريکاتوريستهای مطبوعات بزرگ دنيا، علاوه بر روزنامهنگار بودن، هنرمندان بسيار بارزی هم محسوب میشدهاند. خود اين رشته هم به خاطر توجه يک هنرمند وارد عرصه مطبوعات شد.
با اين همه، بدون آنکه خواسته باشم خودم را توجيه کنم، با خيال راحت میگويم که از بسياری از کارهايم نه تنها ناراضیام، بلکه گاهی اصلا نميخواهم دوباره نگاهی به آنها بياندازم. شايد انتظارم از خودم اندکی زياد باشد، ولی میدانم که اگر اندکی دقت بيشتری به خرج داده بودم، شايد نتيجه کار بهتر میبود. البته توان هر کسی محدوديتهای خودش را دارد، و من هم کم و بيش ضعفهايم را پذيرفتهام.
هر وقت کتابهايم را میبينم، اشکم در میآيد! عاشق بعضی کارها هستم و میدانم کجای خيلیها را آتش زده بودم، و بعضی کارها را اصلا نگاه هم نمیکنم.چند ماه پيش تعداد زيادی از کارهايم را دور ريختم. هفته آينده هم تعدادی ديگر را دور خواهم انداخت. اصلا هم ماجرا پاک کردن صورت مساله نيست.
تنها چيزی که در برخی از کارهای مزخرفم مرا راضی میکند، حسی است که هنگام اجرا داشتهام. آن حس زنده نمیشود.
يکی ديگر از خوانندهها پرسيده بود که آيا از کشيدن کاريکاتور "استاد تمساح" راضی ام؟ اگر میدانستم چه اتفاقی میافتاد، آيا باز هم در آن لحظه همان کار را میکردم؟
پاسخ خيلی ساده است! نه! راضی نيستم! و در عين حال، از درسی که بابتش آموختم بسيار بسيار بسيار راضیام.
اولا، طرح اوليهاش مال ۶ ماه قبلش بود. ثانيا تاييد نهايی اسم در شورای سردبيری صورت گرفت، ثالثا باعث درست شدن يک پرونده قطور شد.
نتايج عجيب بلا فصل: تيراژ وحشتناک آن به خاطر فتوکپی و دست به دست شدن، ۴ روز تحصن طلاب و تعطيلی برخی مدارس حوزه علميه، ايجاد فضايی متفاوت قبل از انتخابات مجلس، دستگيری کاريکاتوريست حتی بعد از تکذيب و تقبيح سو برداشت، حمايت يکپارچه همکاران مطبوعاتی و کاريکاتوريستهای شاغل در مطبوعات به جز يکی دو نفر...
نتايج بعدی: مصاحبه پشت مصاحبه، غرور کاذب و قهرمانی بادکنکي، افسردگی شديد بعد از سه هفته، زير نظر رفتن دائمي، سين جيم شدن بوسيله کسانی که هويتشان را نمیدانستم. احساس تنهايی شديد، پرخاشگری و عصبيت، احساس عدم اعتماد به کسانی که قبلا امين خود میدانستم( بخصوص بعد از خواندن بعضی اعترافاتشان)، مواجهه با فشارهايی که از حد تحمل آدم ضعيفی مثل من فراتر بود، تهديد، ارعاب، فشار زياد به قلب و نهايتا تبعيد خودخواسته از روی نهايت ناچاری، تلختر شدن زبانم و فراموشی،
نتایج مثبت: پیدا کردن شهامت برای فرستادن کاریکاتور به مراکز خارجی مطبوعاتی، آشنا شدن با بسیاری از واقعیتهای تلخ سیاسی، رسیدن به شناختی بهتر از سیاستمردان ایرانی، بیان صریحتر اعتقاداتم، مطالعه بسیار بیشتر از گذشته در احوالات حرفهام و ...
ادامه دارد
مردم از خستگی
الان با ذهنی خسته، دستانی خسته تر به خاطر اصلاح يک گزارش ۳۴ صفحهاي، و دهانی سرويس و ...
به گيرندههای خود دست نزنيد، ايراد از فرستنده است!
به گيرندههای خود دست نزنيد، ايراد از فرستنده است!
اصلاحات اجباری وبلاگ
چون سيستم بلاگسپات به هم خورد، من موقتا سامان اين وبلاگ را تغيير دادم تا دو سه روز ديگر. ببخشيد اگر يک خورده پر اشکال است!
Wednesday, January 25, 2006
آناتولى يوگنيوويچ کارپف، مردى براى تمام فصول
پارسانوشت
راستش تا قبل از آمدن کاسپاروف، طرفدار کارپوف بودم، ولی از شلوغکاریهای کاسپاروف بيشتر خوشم آمد! خيلی گرد و خاک بپا میکرد!
راستش تا قبل از آمدن کاسپاروف، طرفدار کارپوف بودم، ولی از شلوغکاریهای کاسپاروف بيشتر خوشم آمد! خيلی گرد و خاک بپا میکرد!
حقوق بشر و مزایای آن-۳
شايد ادامه اين بحث را بايد کسانی پی بگيرند که متخصص ژئوپولیتیک هستند. ميزان سرمايهگذاري قدرتها روی مسائل حقوق بشر بر چه پايهای صورت میگيرد، ميزان تاثيرش روی شهروندان در خطر چگونه است؟ تا چه اندازه باعث افزايش فشار روی فعالان داخل اين کشورها میشود؟ چرا تمرکز روی کشورهای خاصی بيشتر است و ...
بحث بر سر زير سوال بردن فعاليتهای مدافعان حقوق بشر نيست! بر سر اين است که چه نوع فعاليتهايی امکانپذيرتر است؟ و چرا؟ نمیدانم آيا اگر يک فعال مخالف سياستهای آمريکا که منتقد جدی و شاخص سياستهای محافظهکاران جمهوریخواه باشد تا چه حد از کمکهای موسسات مرتبط با دولت آمرکا بهرهمند خواهد بود؟ حتی اگر در کشور خودش هم امنيت جانی نداشته باشد، آمريکايیها چقدر دنبال نجات جان او هستند؟ چرا کسانی که تا حدی يا طرفدار حمله نظامی به ايران میشوند، و يا موافق بعضیطرحهای غیر عملی-از جمله رفراندوم- مورد توجه قرار میگيرند؟
نظر من اين است که بايد هميشه سوال کرد! نقض حقوق بشر مساله کمی نيست. سال پيش از چند سياستمدار کانادايی میپرسيدم که اگر ماجرای "زهرا کاظمی" بيشتر از روابط اقتصادی برایتان اهميت دارد، چرا نوع فشارتان را تغيير ندادهايد؟ چرا به سراغ بسياری از سرمايهداران متنفذ در حکومت ايران نمیرويد که خودتان میدانيد در کانادا سرمايهگذاریهای بسيار کلانی کردهاند؟ آنکه عضو حزب حاکم بود سکوت کرد، آنکه عضو حزب رقيب بود میگفت در دولت نيستيم که چنين کنيم! مطمئن هستم وقتی جاها عوض شود، پاسخها همان خواهد بود.
حقوق بشر مساله کمی نيست. ولی وقتی ابزار میشود و دکان برای نان در آوردن آدمهايی که بيش از حد زرنگ هستند، بايد اندکی روی آن بيشتر متمرکز شد.
همين
بحث بر سر زير سوال بردن فعاليتهای مدافعان حقوق بشر نيست! بر سر اين است که چه نوع فعاليتهايی امکانپذيرتر است؟ و چرا؟ نمیدانم آيا اگر يک فعال مخالف سياستهای آمريکا که منتقد جدی و شاخص سياستهای محافظهکاران جمهوریخواه باشد تا چه حد از کمکهای موسسات مرتبط با دولت آمرکا بهرهمند خواهد بود؟ حتی اگر در کشور خودش هم امنيت جانی نداشته باشد، آمريکايیها چقدر دنبال نجات جان او هستند؟ چرا کسانی که تا حدی يا طرفدار حمله نظامی به ايران میشوند، و يا موافق بعضیطرحهای غیر عملی-از جمله رفراندوم- مورد توجه قرار میگيرند؟
نظر من اين است که بايد هميشه سوال کرد! نقض حقوق بشر مساله کمی نيست. سال پيش از چند سياستمدار کانادايی میپرسيدم که اگر ماجرای "زهرا کاظمی" بيشتر از روابط اقتصادی برایتان اهميت دارد، چرا نوع فشارتان را تغيير ندادهايد؟ چرا به سراغ بسياری از سرمايهداران متنفذ در حکومت ايران نمیرويد که خودتان میدانيد در کانادا سرمايهگذاریهای بسيار کلانی کردهاند؟ آنکه عضو حزب حاکم بود سکوت کرد، آنکه عضو حزب رقيب بود میگفت در دولت نيستيم که چنين کنيم! مطمئن هستم وقتی جاها عوض شود، پاسخها همان خواهد بود.
حقوق بشر مساله کمی نيست. ولی وقتی ابزار میشود و دکان برای نان در آوردن آدمهايی که بيش از حد زرنگ هستند، بايد اندکی روی آن بيشتر متمرکز شد.
همين
امان از دست این مجید زهری
آقا، بعضیها دیگه خداوندگار زیرکی هستند! این مجید کلک تا ما بهش لینک دادیم، زود مطلب را قایم کرد!
آقا، بعضیها دیگه خداوندگار زیرکی هستند! این مجید کلک تا ما بهش لینک دادیم، زود مطلب را قایم کرد!
حقوق بشر و مزایای آن-۲
ثبت نقض حقوق بشر در ایران خاص سالهای اخیر نیست. شکنجههای ساواک در جریده بسیاری از نهادهای مدافع حقوق بشر ثبت است، و آن سالها توانسته بودند به دولت وقت در مواقع مختلف فشار بیاورند.
قربانیان حقوق بشر تنها چند روزنامهنگار و یا فعال سیاسی شناخته شده نیستند. منتهی تاثیر بسزای کسانی که قادر به بیان بهتر نابسامانیها باشند، باعث تلاش مراکز مختلف برای جذب آنها میشود. با این حال، برنامهریزی بعضی از مراکز همزمان با بازیهای سیاسی اندکی جای تامل دارد. هر طرح اینچنینی برای جذب مجدد بودجه به طور حتم باید به نتایجی برسد که لابیهای مختلف نیازمند آنها هستند. به عبارت دیگر، مطالعه روند اتفاقات سالهای اخیر در مورد عراق، و رسیدن به نتایجی که دلخواه گروهی خاص بوده است را نباید از نظر دور داشت.
با این حال، از یک سو میبینیم که فعالیت نهادهای آزاد و مستقل که از بودجه دولتها تغذیه نمیشوند، چقدر سخت و طاقتفرساست و افراد از جان و دل مایه میگذارند، و کمتر مخالف سیاسی تازه بیرون آمده از ایران همکار رسمیشان میشود! چون نان ندارد! غم نان را از یاد نبرید! کدام مخالف درد کشیده ای بدش می آید خانه گرم و نرمی داشته باشد و حقوق ثابتی در جیب؟ آیا این افراد آنقدر ثابتقدم هستند که بیاجر و تنها برای عشق به میهن با نهادهایی همکاری کنند که تاثیرشان چند برابر است و سودش صرفا نصیب میهن میشود و هممیهنان؟
معتقدم که هر انسان حق دارد از حد اکثر منابع موجود برای یک زندگی راحت، ولی سالم، بهرهمند شود. بحث من بر سر سالم بودنش است.
منتقدی بسیار عزیز به من می گفت که هر حرکتی که منجر به ثبت نقض حقوق بشر در ایران شود، پدیده بسیار مبارکی است و نباید آنرا با اتصال به "نو محافظهکاران" خراب کرد. با قسمت اول نظر ایشان موافقم، ولی روی قسمت دوم اندکی تامل میکنم. مطمئنا نو محافظهکاران عاشق چشم و ابروی ما نیستند. میزان بودجه اختصاصی آنها برای دفاع از حقوق قربانیان نژادی و قومی و ... در کشورهایی که منافعی برای آنها ندارد چقدر است؟ آیا توجه بیشتر به ایران دلایل دیگری ندارد؟
چیزی که برای من مساله است، تبدیل شدن نقض حقوق بشر به "نان" برای بعضیهاست. سوال اینجاست: اینان برای حفظ نان خود چه کارهایی خواهند کرد؟
ادامه دارد
توضیح اضافی: از کسی نام نخواهم برد، فقط برخی مصادیق را درج میکنم.
قربانیان حقوق بشر تنها چند روزنامهنگار و یا فعال سیاسی شناخته شده نیستند. منتهی تاثیر بسزای کسانی که قادر به بیان بهتر نابسامانیها باشند، باعث تلاش مراکز مختلف برای جذب آنها میشود. با این حال، برنامهریزی بعضی از مراکز همزمان با بازیهای سیاسی اندکی جای تامل دارد. هر طرح اینچنینی برای جذب مجدد بودجه به طور حتم باید به نتایجی برسد که لابیهای مختلف نیازمند آنها هستند. به عبارت دیگر، مطالعه روند اتفاقات سالهای اخیر در مورد عراق، و رسیدن به نتایجی که دلخواه گروهی خاص بوده است را نباید از نظر دور داشت.
با این حال، از یک سو میبینیم که فعالیت نهادهای آزاد و مستقل که از بودجه دولتها تغذیه نمیشوند، چقدر سخت و طاقتفرساست و افراد از جان و دل مایه میگذارند، و کمتر مخالف سیاسی تازه بیرون آمده از ایران همکار رسمیشان میشود! چون نان ندارد! غم نان را از یاد نبرید! کدام مخالف درد کشیده ای بدش می آید خانه گرم و نرمی داشته باشد و حقوق ثابتی در جیب؟ آیا این افراد آنقدر ثابتقدم هستند که بیاجر و تنها برای عشق به میهن با نهادهایی همکاری کنند که تاثیرشان چند برابر است و سودش صرفا نصیب میهن میشود و هممیهنان؟
معتقدم که هر انسان حق دارد از حد اکثر منابع موجود برای یک زندگی راحت، ولی سالم، بهرهمند شود. بحث من بر سر سالم بودنش است.
منتقدی بسیار عزیز به من می گفت که هر حرکتی که منجر به ثبت نقض حقوق بشر در ایران شود، پدیده بسیار مبارکی است و نباید آنرا با اتصال به "نو محافظهکاران" خراب کرد. با قسمت اول نظر ایشان موافقم، ولی روی قسمت دوم اندکی تامل میکنم. مطمئنا نو محافظهکاران عاشق چشم و ابروی ما نیستند. میزان بودجه اختصاصی آنها برای دفاع از حقوق قربانیان نژادی و قومی و ... در کشورهایی که منافعی برای آنها ندارد چقدر است؟ آیا توجه بیشتر به ایران دلایل دیگری ندارد؟
چیزی که برای من مساله است، تبدیل شدن نقض حقوق بشر به "نان" برای بعضیهاست. سوال اینجاست: اینان برای حفظ نان خود چه کارهایی خواهند کرد؟
ادامه دارد
توضیح اضافی: از کسی نام نخواهم برد، فقط برخی مصادیق را درج میکنم.
حقوق بشر و مزایای مخصوص آن
بدون تردید وجود نهادهایی مثل دیدهبان حقوق بشر توانسته است بسیاری از زجرهای نادیدنی انسانها را در سراسر جهان به چشم کمسوی جهانیان بیاورد. کسانی که با این نهادها کار میکنند عاشقانه دنبال رفع محدودیتها هستند.
مشکل من با مجموعههای دیگری است که با بودجه کشورهای "دشمن" ایران راه اندازی میشوند. به عنوان مثال اگر در حال حاضر نهادی اینچنین در آمریکا طوری فعالیت کند که به طور کامل، نقض حقوق بشر را در ایران ثبت، و برای استفاده "نئوکان"ها یا محاظهکاران جدید حاکم بر آمریکا تهیه کنند، آیا فعالیتهایشان صرفا برای رهایی ایرانیان زجر کشیده است یا برنامه ریزی برای پیدا کردن موقعیت در حکومت احتمالی بعدی؟
جذب مخالفین جمهوری اسلامی، همراه با جذب بودجههای میلیونی، فراهم آوردن موقعیتهای کاری کاذب، تهیه گزارشهایی که کاربردی فراتر از دفاع از حقوق ایرانیان تحت فشار دارد، برقراری ارتباط با کسانی که پتانسیل همکاری دارند ولی احتمالا متوجه کارکرد این مجموعهها نیستند و ...اندکی جای تامل دارد.
میدانم که بعضی از هموطنان محترم که احتمالا جذب این مراکز میشوند و خواهند شد، نیتی جز خدمت ندارند. می اندیشم سالها بعد که به وجدان خود رجوع خواهند کرد، امکان تفکیک "خدمت" از "خیانت" عملی خواهد بود یا نه؟
ادامه دارد
مشکل من با مجموعههای دیگری است که با بودجه کشورهای "دشمن" ایران راه اندازی میشوند. به عنوان مثال اگر در حال حاضر نهادی اینچنین در آمریکا طوری فعالیت کند که به طور کامل، نقض حقوق بشر را در ایران ثبت، و برای استفاده "نئوکان"ها یا محاظهکاران جدید حاکم بر آمریکا تهیه کنند، آیا فعالیتهایشان صرفا برای رهایی ایرانیان زجر کشیده است یا برنامه ریزی برای پیدا کردن موقعیت در حکومت احتمالی بعدی؟
جذب مخالفین جمهوری اسلامی، همراه با جذب بودجههای میلیونی، فراهم آوردن موقعیتهای کاری کاذب، تهیه گزارشهایی که کاربردی فراتر از دفاع از حقوق ایرانیان تحت فشار دارد، برقراری ارتباط با کسانی که پتانسیل همکاری دارند ولی احتمالا متوجه کارکرد این مجموعهها نیستند و ...اندکی جای تامل دارد.
میدانم که بعضی از هموطنان محترم که احتمالا جذب این مراکز میشوند و خواهند شد، نیتی جز خدمت ندارند. می اندیشم سالها بعد که به وجدان خود رجوع خواهند کرد، امکان تفکیک "خدمت" از "خیانت" عملی خواهد بود یا نه؟
ادامه دارد
بیداری دردناک حافظه
سر کار ناگهان گردنم تیر کشید. از آن تیرهایی که نمیتوانی تکان بخوردی، داد و بیداد و جیغ هم نمیتوانی بزنی مبادا بدتر شود. همان موقع خاطرهای فراموش شده بعد سه سال به سراغم آمد که دردش بیشتر بود. آن روزفکر کردم...گردنم را میشکنند...آن روز یاد کیومرث صابری افتاده بودم، چون سالها سال اسم مستعارش گردن شکسته فومنی بود...که در سالهای چهل بعد از کتک خوردن از نیروهای دولتی مدتی گردنش آسیب دید...
از سر کار که بیرون زدم، ضربانم پایین نمیآمد، به زور قرص کمی آرام شدم، ولی حس خفنی بود.
الان، هم همکارم زنگ زد که یک خبر خوردگی داشته ام...یادم رفته بفرستمش...حس بدی است.
بعضی چیزها تا آخر عمر با آدم میماند...
سر کار ناگهان گردنم تیر کشید. از آن تیرهایی که نمیتوانی تکان بخوردی، داد و بیداد و جیغ هم نمیتوانی بزنی مبادا بدتر شود. همان موقع خاطرهای فراموش شده بعد سه سال به سراغم آمد که دردش بیشتر بود. آن روزفکر کردم...گردنم را میشکنند...آن روز یاد کیومرث صابری افتاده بودم، چون سالها سال اسم مستعارش گردن شکسته فومنی بود...که در سالهای چهل بعد از کتک خوردن از نیروهای دولتی مدتی گردنش آسیب دید...
از سر کار که بیرون زدم، ضربانم پایین نمیآمد، به زور قرص کمی آرام شدم، ولی حس خفنی بود.
الان، هم همکارم زنگ زد که یک خبر خوردگی داشته ام...یادم رفته بفرستمش...حس بدی است.
بعضی چیزها تا آخر عمر با آدم میماند...
تا الان فرصت نکرده بودم اينقدر آهنگ جديد گوش کنم. لا اقل هم قديمیها دم دست است و هم جديدیها. نمیدانم به کدامين گناه اين همه سال از شنيدن آزادانه هر چيز که دلمان میخواست منع شده بوديم! يادم میآيد يکی از دوستان حوزه هنری میگفت که بعضی آقايان حتی شنيدن تيک تاک ساعت را هم تحريک کننده میدانند. يا ما مشکل داريم ، يا آنها!
هر روز آهنگ، در وبلاگ نیکآهنگ
خداییاش من یکی شاعر خوبی نیستم، آهنگساز هم نشدهام...لااقل مرحوم پدربزرگم یک "آهنگ "ساخت! پدرم هم "نیکآهنگ"! البته با همکاری عیالش!
در هر حال، من مرض جدیدی دارم که میخواهم هر روز به یک آهنگ یا یک آلبوم لینک بدهم. امروز هم از "دایر ستریتس" گذاشتم که سر کار داشتم به آن گوش میدادم.
اگر نشانیهای جاهایی را که میشود لینکهای گروهها و خواننده را در آن برای وبلاگ استفاده کرد سراغ
دارید، لطفا بفرستید.
ارادت
خداییاش من یکی شاعر خوبی نیستم، آهنگساز هم نشدهام...لااقل مرحوم پدربزرگم یک "آهنگ "ساخت! پدرم هم "نیکآهنگ"! البته با همکاری عیالش!
در هر حال، من مرض جدیدی دارم که میخواهم هر روز به یک آهنگ یا یک آلبوم لینک بدهم. امروز هم از "دایر ستریتس" گذاشتم که سر کار داشتم به آن گوش میدادم.
اگر نشانیهای جاهایی را که میشود لینکهای گروهها و خواننده را در آن برای وبلاگ استفاده کرد سراغ
دارید، لطفا بفرستید.
ارادت
به نام ایران و حقوق بشر، به کام اپوزیسیون و قمپزیسیون
میخواهم مدتی را صرف جریاناتی کنم که به اسم حقوق بشر پول خوبی به جیب میزنند و خوب هم بعضی از دوستان را در داخل کشور هوایی کردهاند. همینطور موارد ظاهرا مطالعاتی و بیشتر اطلاعاتی که متخصص جذب کارشناسان بسیار "هستهای" ایرانی هستند.
پیشاپیش از اتهامات وارده کمال تشکر را دارد!
میخواهم مدتی را صرف جریاناتی کنم که به اسم حقوق بشر پول خوبی به جیب میزنند و خوب هم بعضی از دوستان را در داخل کشور هوایی کردهاند. همینطور موارد ظاهرا مطالعاتی و بیشتر اطلاعاتی که متخصص جذب کارشناسان بسیار "هستهای" ایرانی هستند.
پیشاپیش از اتهامات وارده کمال تشکر را دارد!
امان از این خوابهایی که چرت آدم را پاره میکنند
لعنتی! جزوه درس ریاضیام گم شد، درست قبل از امتحان هر چه هم همه جا رآ گشتم خبری نبود! نه تو کلاس، نه توی کمد، نه...همه بچهها هم مثل خر درس را بلد بودند و من بدبخت که همیشه از این ریاضی لعنتی نالیدهام بدتر از خر در گل...
از آن طرف همه داشتند از روی نقشه من کپی میکردند برای درس تکتونیک، خاک بر سرتان، خب معلوم است که گسل راست گرد است! این را هر ننه قمری میداند! یک کم نقشه و جابجایی لایهها را نگاه کنید...همان کنار بریدگی دیگر!
این جزوه من کو؟
ناگهان، چشمانم باز میشود و میبینم که خواب بوده...
وای!
چقدر از این حس امتحان متنفرم!
الان هم که استاد سابقم به کانادا آمده و متاسفانه در یک شهر دیگر است، و نمیتوانم انتقام امتحانهایش را از او بگیرم، حالم به شدت گرفته است!
دکتر غضبان! اگر راست میگی ندا بده تا بیام حالتو بگیرم!!!!!مردم از این عدم انتقام!!!
بابا شوخی کردم، حد اکثر یک کاریکاتور بدجنسانه دیگر میکشم...نیک آهنگ که ترس نداره!
لعنتی! جزوه درس ریاضیام گم شد، درست قبل از امتحان هر چه هم همه جا رآ گشتم خبری نبود! نه تو کلاس، نه توی کمد، نه...همه بچهها هم مثل خر درس را بلد بودند و من بدبخت که همیشه از این ریاضی لعنتی نالیدهام بدتر از خر در گل...
از آن طرف همه داشتند از روی نقشه من کپی میکردند برای درس تکتونیک، خاک بر سرتان، خب معلوم است که گسل راست گرد است! این را هر ننه قمری میداند! یک کم نقشه و جابجایی لایهها را نگاه کنید...همان کنار بریدگی دیگر!
این جزوه من کو؟
ناگهان، چشمانم باز میشود و میبینم که خواب بوده...
وای!
چقدر از این حس امتحان متنفرم!
الان هم که استاد سابقم به کانادا آمده و متاسفانه در یک شهر دیگر است، و نمیتوانم انتقام امتحانهایش را از او بگیرم، حالم به شدت گرفته است!
دکتر غضبان! اگر راست میگی ندا بده تا بیام حالتو بگیرم!!!!!مردم از این عدم انتقام!!!
بابا شوخی کردم، حد اکثر یک کاریکاتور بدجنسانه دیگر میکشم...نیک آهنگ که ترس نداره!
آیا امروز به جای ترکمانچای، مسکوچای امضا میشود
تا همین چند روز پیش جماعت صدای داد و بیدادشان بلند بود که فلان میکنیم و بهمان...
اولا، رفتن لاریجانی به روسیه خیلی معنا دار است!
ثانیا، لغو سفر هاشمی به مشهد، بیشتر!
لغو سفر احمدینژاد هم بیشترتر!
بنا به اصل مترقی حفظ نظام از اوجب واجبات است، احتمالا قبل از دیر شدن و درگیر شدن، طوری که بتوانیم در داخل ثابت کنیم که پوز استکبار کش آمده است، ولی در ضمن به شورای امنیت هم نرویم، زیر بار خواهیم رفت...البته امیدوارم هزینهاش زیاد نباشد!
اگر چنین باشد، باز هم مایه امیدواری است!
تا همین چند روز پیش جماعت صدای داد و بیدادشان بلند بود که فلان میکنیم و بهمان...
اولا، رفتن لاریجانی به روسیه خیلی معنا دار است!
ثانیا، لغو سفر هاشمی به مشهد، بیشتر!
لغو سفر احمدینژاد هم بیشترتر!
بنا به اصل مترقی حفظ نظام از اوجب واجبات است، احتمالا قبل از دیر شدن و درگیر شدن، طوری که بتوانیم در داخل ثابت کنیم که پوز استکبار کش آمده است، ولی در ضمن به شورای امنیت هم نرویم، زیر بار خواهیم رفت...البته امیدوارم هزینهاش زیاد نباشد!
اگر چنین باشد، باز هم مایه امیدواری است!
تحليل مجيد زهری در باب وبلاگنويسی
<< ...وبلاگنویسی بیشباهت به استمناکردن نیست؛ فرد وقتی چيزی گيرش نمیآید، آستينی بالا میزند و دستبهدامان دستهای مبارک میشود! و امّا توجه داشته باشيم که استمنا هم -به هر حال- کاربرد و ارزش ويژهی خودش را دارد...>>
نقل از وبلاگ حضرت زهری
البته تحلیل بسیار جذابی است! منتهی قدیم میگفتند استمنا زیاد سبب عینکی شدن و ریختن موی سر میشود. باید دید این پدیده در مورد وبلاگ نویسان هم مصداق دارد یا نه؟
الله اعلم!
<< ...وبلاگنویسی بیشباهت به استمناکردن نیست؛ فرد وقتی چيزی گيرش نمیآید، آستينی بالا میزند و دستبهدامان دستهای مبارک میشود! و امّا توجه داشته باشيم که استمنا هم -به هر حال- کاربرد و ارزش ويژهی خودش را دارد...>>
نقل از وبلاگ حضرت زهری
البته تحلیل بسیار جذابی است! منتهی قدیم میگفتند استمنا زیاد سبب عینکی شدن و ریختن موی سر میشود. باید دید این پدیده در مورد وبلاگ نویسان هم مصداق دارد یا نه؟
الله اعلم!
اندر احوالات گسترش فحشا
در تهران نزديک به ۳۰۰ هزار زن خيابانی وجود دارد. اگر جمعيت ثابت تهران را ۱۰ ميليون نفر فرض کنيم و جمعيت مجموع دختران و زنان را نصف اين تعداد، و احتمالا هم ۳۰ درصد ۵ ميليون هم بالغ نشده باشند،چيزی در حدود ۹ درصد زنان تهرانی خيابانی فرض میشوند. اين رقم اندکی زياد است! البته ر پايه مطالعات انجام شده، بسياری از زنان خيابانی به تهران مهاجرت کردهاند. با اين همه، فرض کنيد که از هر چند زن ايستاده کنار خيابان، چه تعدادی از راه فحشا نان میخورند؟
البته رقم بالا کمتر از گزارش محرمانه سازمان بهزیستی در سال ۱۳۸۱ است. میگويند رقم اشاره شده در آن گزارش بالغ بر ۶۰۰ هزار زن خيابانی بوده است.
اصلا قصد ندارم له يا عليه اين حرفه چيزی بنويسم، فقط ماجرا اينجاست که غير متمرکز بودن آن باعث رشد آمار ايدز در ايران بوده است(گزارش سال ۱۳۷۶ هلال احمر، گزارشهای ديگر را نخواندهام).
نکته بسيار جالب بر اساس سن زنان خياباني، اين است که بيشتر عمرشان را در نظام دينی گذراندهاند. به عبارت ديگر، مقامات کشوری نمیتوانند تقصير را به گردن رژيم منحوس پهلوی و امپراليسم و صهيونيسم غاصب و ... بياندازند. به عبارت بهتر، تعليمات مذهبی و معارف اسلامی مانع گسترش فحشا نشده است.
در عين حال، با توجه به جميع جهات، به طور حتم تعدادی از افراد متنفذ، از اين حرفه پردرآمد سهم خودشان را میبرند. ماجرای رئيس دادگاه انقلاب کرج را که از ياد نبردهايد؟
البته رقم بالا کمتر از گزارش محرمانه سازمان بهزیستی در سال ۱۳۸۱ است. میگويند رقم اشاره شده در آن گزارش بالغ بر ۶۰۰ هزار زن خيابانی بوده است.
اصلا قصد ندارم له يا عليه اين حرفه چيزی بنويسم، فقط ماجرا اينجاست که غير متمرکز بودن آن باعث رشد آمار ايدز در ايران بوده است(گزارش سال ۱۳۷۶ هلال احمر، گزارشهای ديگر را نخواندهام).
نکته بسيار جالب بر اساس سن زنان خياباني، اين است که بيشتر عمرشان را در نظام دينی گذراندهاند. به عبارت ديگر، مقامات کشوری نمیتوانند تقصير را به گردن رژيم منحوس پهلوی و امپراليسم و صهيونيسم غاصب و ... بياندازند. به عبارت بهتر، تعليمات مذهبی و معارف اسلامی مانع گسترش فحشا نشده است.
در عين حال، با توجه به جميع جهات، به طور حتم تعدادی از افراد متنفذ، از اين حرفه پردرآمد سهم خودشان را میبرند. ماجرای رئيس دادگاه انقلاب کرج را که از ياد نبردهايد؟
Monday, January 23, 2006
دقيقه نود انتخابات کانادا
تا الان محافظهکاران کانادايی با ۱۲۲ کرسی و نزديک به ۳۷ در صد آرا، ليبرالها را بعد از ۱۲ سال شکست دادهاند. بزرگترين دلايل شکست ليبرالها را علاوه بر اشتباهات مشاورين تبليغاتي اين حزب، ماجراهای مرتبط با سو استفادههای مالی ناشی از در مصدر قدرت بودن بر شمردهاند. به علاوه، بخشی از مردم کانادا از قيافه ليبرالها هم خستهشدهاند!
از اينجا به بعد، نقش حزب نيو دموکرات جالبتر خواهد بود. اين حزب کوچک با وجودی که در صد بيشتری از "بلاک کبک" رای آورده، ولی کرسیهای کمتری در پارلمان دارد.
ستيون هارپر که قاعدتا نخست وزير آينده کانادا خواهد بود، به جمهوریخواهان آمريکا بسيار نزديک است و اين مساله کمی باعث نگرانی مخالفان جنگطلبی جرج بوش در کانادا خواهد بود. به هر حال، استفاده بد از فرصتها باعث شد تا حزب حاکم دچار کاهش محبوبيت و مشروعيت شود و حتی تبليغات ترساننده و منفی عليه رقيب هم کارکرد چندانی نداشته است.
اينها درسهای خوبی است، برای کسانی که البته بخواهند درس بگيرند...
از اينجا به بعد، نقش حزب نيو دموکرات جالبتر خواهد بود. اين حزب کوچک با وجودی که در صد بيشتری از "بلاک کبک" رای آورده، ولی کرسیهای کمتری در پارلمان دارد.
ستيون هارپر که قاعدتا نخست وزير آينده کانادا خواهد بود، به جمهوریخواهان آمريکا بسيار نزديک است و اين مساله کمی باعث نگرانی مخالفان جنگطلبی جرج بوش در کانادا خواهد بود. به هر حال، استفاده بد از فرصتها باعث شد تا حزب حاکم دچار کاهش محبوبيت و مشروعيت شود و حتی تبليغات ترساننده و منفی عليه رقيب هم کارکرد چندانی نداشته است.
اينها درسهای خوبی است، برای کسانی که البته بخواهند درس بگيرند...
تفریحات هودرناک
میگویند هودر رسما تغییر اسم خواهد داد...موشه هودرمن یا اسحق درخما یا چیزی در همین مایهها...عکس یادت نره «شهروند خبرنگار»! در ضمن حسابی مواظب دست راستیها باش! چون ممکن است بدجوری از تو استفاده کنند و باعث سقوط دولت شوند! خیلی حواست جمع باشهها!
اندر احوالات سفر کودک جهانگرد به سرزمین موعود
هر کسی کو دور ماند از اصل خویش
باز جوید روزگار وصل خویش
هودر جان، تشرفات به سر زمین آبا و اجدادی را تبریک میگویم. فقط بپا مورد حمله انتحاری قرار نگیری. من نمیتوانم شهید خردبیر را بکشم آنوقت!
هر کسی کو دور ماند از اصل خویش
باز جوید روزگار وصل خویش
هودر جان، تشرفات به سر زمین آبا و اجدادی را تبریک میگویم. فقط بپا مورد حمله انتحاری قرار نگیری. من نمیتوانم شهید خردبیر را بکشم آنوقت!
باز هم عکسهای بیربط
شنبه شب بمناسبت موفقيتهای پی در پی فريد مهمانش بوديم، 
طبق معمول ايرانی جماعت نيم ساعت تا سه ربع تاخير دارد، پس من هم چپ و راست از انتظارم عکس انداختم تا حالشان را بگيرم. همان چند نفری بوديم که در فيلم فريد نقش بازی کرديم! من و بهرنگ و بهمن و سيبيل.عکس پايينی هم مربوط به حاج آقا کوثر است پس از اصلاح مو توسط خودش، آخری هم همان برج مورد علاقه خردبير.
توهم اولین - شایان مشاطیان
چندين بار پيش آمده که افراد مختلف به بررسي نظرات حسين و تحليل آن بپردازند، و فکر ميکنم خودش دست آخر در ميان حرفهايش نکتهاي را بيان کرده است که به خوبي براي فهم او و علت همه اين اظهارات و رفتارهاي عجيب و غريبش کافي باشد...
چندين بار پيش آمده که افراد مختلف به بررسي نظرات حسين و تحليل آن بپردازند، و فکر ميکنم خودش دست آخر در ميان حرفهايش نکتهاي را بيان کرده است که به خوبي براي فهم او و علت همه اين اظهارات و رفتارهاي عجيب و غريبش کافي باشد...
اصلاحات در کانادا
من در ۲۶ ماه گذشته به سلمانی نرفتهام. اوائل به خاطر صرفهجويی بود. آمدم کوتاه کردن مو ياد بگيرم، زدم خودم را کچل کردم! اتفاقا همان روزها متوجه یکی دو اثر شکستگی روی سرم شدم که قديمها نداشتم. جلسات بازيابی حافظه هم هنوز کمکی به يافتن ماجرا نکرده است.
بگذريم، امروز ديدم که وقت کافی برای اصلاح دارم، ماشين چمنزنی مخصوص را راه انداختم و حمله ور شدم...
اگر خرج سلمانی خوب در اينجا ماهی ۲۰ دلار هم باشد(البته از اين ارزان قيمتهای چای دارچينی هم پيدا میشود!)، تا الان کلی صرفه جويي کردهام!
بگذريم، امروز ديدم که وقت کافی برای اصلاح دارم، ماشين چمنزنی مخصوص را راه انداختم و حمله ور شدم...
اگر خرج سلمانی خوب در اينجا ماهی ۲۰ دلار هم باشد(البته از اين ارزان قيمتهای چای دارچينی هم پيدا میشود!)، تا الان کلی صرفه جويي کردهام!
فرانسه هم اضافه شد
حالا ديگر ببين وضعيت چطور شده که فرانسه عقب افتاده از مسابقات تسلیحاتی دارد برای ما شاخ و شانه میکشد!البته خوشبختانه با توجه به سياست بسيار قوی مذاکره کنندگان ما در وين و اقصی نقاط دنيا، به هيچ وجه نبايد نگران بود، و با توجه به اينکه مشکل اصلی ما آمريکا است ولی تا خون در رگ ماست با او مذاکره نخواهيم کرد، و همچنان تا آغاز جنگ ايستادهايم در مقابل همه شياطين بزرگ و کوچک.
برای مقابله با دنیا، با مقتدی صدر ائتلاف میکنیمبه خدا این سیاست مداران ما شاهکارند!
خدا باز هم آخر و عاقبت ما را بخیر کناد!
پایان شب سیاه سفید نیست
هیچ خبر امیدوار کنندهای به گوش نمیرسد. اینکه هی پشت سر هم دنیا را تهدید کنند که غرور ملی ایرانیان چنین است و چنان هم تاریخ مصرف خودش را دارد. وقتی ریسک سرامایهگذاری در ایران به بالاترین حد خود برسید و بانکها یکی یکی روابط شان را با ایران قطع کنند، احتمالا ناشی از پیشبینیهای کمی دقیقتر از نقل قولهای سخنگوی وزارت خارجه ایران است.
آیا جماعت میدانند دارد چه اتفاقی میافتد؟
اواخر مرداد ۱۳۵۹ بود. خاله ام از ایتالیا به ما زنگ زد و نگران آغاز جنگ بود. میگفت عراق به ایران حمله خواهد کرد. مادرم به خالهام خندید و گفت خواب دیدی خیر است! قبل از آغاز سال تحصیلی ۱۳۵۹ که از طرف میدان آزادی صدای انفجار آمد و از بالای پشت بام خانه میشد دود را از روی باند فرودگاه دید، باورمان شد که حرف چرت خاله درست بوده است...
الآن به نحو عجیبی همان حس یازده سالگیام را دارم. همان ترسی را که آن روز تجربه کردم...آژیری را که میشنوید...این دیگر چیست؟ وضعیت قرمز؟ وضعیت سفید؟ آخر یعنی چه؟
فکر میکنید چین که به نفت و گاز ما احتیاج دارد و روسیه که مشتری همه آشغالهای صنایع هستهای و هواپیماییاش هستیم، تا کی پشت سرمان میایستند؟
خدا با ماست؟ امیدوارم! دوستان ایران به کمکمان میشتابند؟ آری! ونزوئلا، بورکینافاسو، بوسنی، سوریه، شاید لبنان...ما دهان آنها را سرویس خواهیم کرد! چه بامزه است. در منطقه هیچ دوستی نداریم! شاید عراق که آن هم تحت تاثیر آمریکا ست...
اگر انرژی هستهای و سیاستهای درخشان جماعت باعث از دست رفتن جان یک نفر هم بشود، نمیتوان به ساددگی زیر بار رفت که همه چیز زیر سر دشمن است...درست مثل این است که رخت خواب نوزادتان را وسط جاده ترانزیت پهن کنید...آیا رانندگان نره غول زورگو تقصیر کارند؟ شاید...ولی مادر و پدر بچه چه؟
خدا رحم کند
هیچ خبر امیدوار کنندهای به گوش نمیرسد. اینکه هی پشت سر هم دنیا را تهدید کنند که غرور ملی ایرانیان چنین است و چنان هم تاریخ مصرف خودش را دارد. وقتی ریسک سرامایهگذاری در ایران به بالاترین حد خود برسید و بانکها یکی یکی روابط شان را با ایران قطع کنند، احتمالا ناشی از پیشبینیهای کمی دقیقتر از نقل قولهای سخنگوی وزارت خارجه ایران است.
آیا جماعت میدانند دارد چه اتفاقی میافتد؟
اواخر مرداد ۱۳۵۹ بود. خاله ام از ایتالیا به ما زنگ زد و نگران آغاز جنگ بود. میگفت عراق به ایران حمله خواهد کرد. مادرم به خالهام خندید و گفت خواب دیدی خیر است! قبل از آغاز سال تحصیلی ۱۳۵۹ که از طرف میدان آزادی صدای انفجار آمد و از بالای پشت بام خانه میشد دود را از روی باند فرودگاه دید، باورمان شد که حرف چرت خاله درست بوده است...
الآن به نحو عجیبی همان حس یازده سالگیام را دارم. همان ترسی را که آن روز تجربه کردم...آژیری را که میشنوید...این دیگر چیست؟ وضعیت قرمز؟ وضعیت سفید؟ آخر یعنی چه؟
فکر میکنید چین که به نفت و گاز ما احتیاج دارد و روسیه که مشتری همه آشغالهای صنایع هستهای و هواپیماییاش هستیم، تا کی پشت سرمان میایستند؟
خدا با ماست؟ امیدوارم! دوستان ایران به کمکمان میشتابند؟ آری! ونزوئلا، بورکینافاسو، بوسنی، سوریه، شاید لبنان...ما دهان آنها را سرویس خواهیم کرد! چه بامزه است. در منطقه هیچ دوستی نداریم! شاید عراق که آن هم تحت تاثیر آمریکا ست...
اگر انرژی هستهای و سیاستهای درخشان جماعت باعث از دست رفتن جان یک نفر هم بشود، نمیتوان به ساددگی زیر بار رفت که همه چیز زیر سر دشمن است...درست مثل این است که رخت خواب نوزادتان را وسط جاده ترانزیت پهن کنید...آیا رانندگان نره غول زورگو تقصیر کارند؟ شاید...ولی مادر و پدر بچه چه؟
خدا رحم کند
Credibility
و باز هم ماجرای اعتبار
در طول سالهای ۱۳۷۶ تا ۱۳۸۴، تلاش بسیاری صورت گرفت تا عملکرد بسیاری از نیروهای چپ حکومتی فعال در دهه شصت که با آمدن تیم هاشمی، از قدرت برکنار مانده بودند، یا زیر سوال نرود و یا مسکوت بماند.
نتیجه این عمل، نامشخص شدن شناسنامه کاری بعضی از رهبران جبهه اصلاحات برای جوانترها بود. به عنوان مثال قرار گرفتن کسی مثل سید محمد خاتمی با آن سابقه متعادل در کنار محتشمیپور و خوئینیها که متهم به ریختن خون کسان بودند، چندان جالب به نظر نمیآمد. کسی هم چندان پیگیر سوابق نسبتا غیر دموکراتیک آقایان نمیشد.
مسکوت ماندن بسیاری از اتفاقات دهه شصت شاید بهترین راه بعضی از دوستان در حفظ وحدت مصنوعی این سالها بود، ولی ماه همیشه پشت ابر نمیماند.
متاسفانه نمی توانم نام کسانی را بیاورم که از ایشان برای بیوگرافیهای کاریکاتوری مقامات در حیات نو تحقیق کردهام، ولی نکات بیشماری وجود داشت که با مقایسه صحبتهای منابع مختلف، میتوانستم به درست بودن آنها اعتماد کنم.(۱)
به نظر من اعتبار یک جنبش سالم به عملکرد و سابقه رهبرانش است. کسی که تا دیروز قلع و قمع میکرد، امروز به صرف قرارگیری در یک جمع مقابل جناح راست، نمیتواند پرچم مردمسالاری در دست بگیرد و ادعای سالمسازی فضای سیاسی کشور را داشته باشد.
ای کاش رفاقت و رابطه بازی در جناح دوم خرداد کار را به جایی نمیکشاند که برای چند رای بیشتر تا به این حد به آب و آتش بزنند. اگر بخواهیم آینده بهتری را انتظار داشته باشیم، اندکی به سیاهه مدعیان توجه کنیم، هر چه سفیدتر و پاکتر، بهتر.
(۱)- از جمله اطلاعاتی در مورد سرمایهگذاریهای کسانی چون موسوی خوئینیهآ و بسیاری از کسان دیگر، روابط اقتصادی با گروههایی که ظاهرا از نظر سیاسی مخالف اصلاحطلبان هستند، معاملات کاغذ، جلسات تجاری مرتب، خروج سرمایه و ...
در طول سالهای ۱۳۷۶ تا ۱۳۸۴، تلاش بسیاری صورت گرفت تا عملکرد بسیاری از نیروهای چپ حکومتی فعال در دهه شصت که با آمدن تیم هاشمی، از قدرت برکنار مانده بودند، یا زیر سوال نرود و یا مسکوت بماند.
نتیجه این عمل، نامشخص شدن شناسنامه کاری بعضی از رهبران جبهه اصلاحات برای جوانترها بود. به عنوان مثال قرار گرفتن کسی مثل سید محمد خاتمی با آن سابقه متعادل در کنار محتشمیپور و خوئینیها که متهم به ریختن خون کسان بودند، چندان جالب به نظر نمیآمد. کسی هم چندان پیگیر سوابق نسبتا غیر دموکراتیک آقایان نمیشد.
مسکوت ماندن بسیاری از اتفاقات دهه شصت شاید بهترین راه بعضی از دوستان در حفظ وحدت مصنوعی این سالها بود، ولی ماه همیشه پشت ابر نمیماند.
متاسفانه نمی توانم نام کسانی را بیاورم که از ایشان برای بیوگرافیهای کاریکاتوری مقامات در حیات نو تحقیق کردهام، ولی نکات بیشماری وجود داشت که با مقایسه صحبتهای منابع مختلف، میتوانستم به درست بودن آنها اعتماد کنم.(۱)
به نظر من اعتبار یک جنبش سالم به عملکرد و سابقه رهبرانش است. کسی که تا دیروز قلع و قمع میکرد، امروز به صرف قرارگیری در یک جمع مقابل جناح راست، نمیتواند پرچم مردمسالاری در دست بگیرد و ادعای سالمسازی فضای سیاسی کشور را داشته باشد.
ای کاش رفاقت و رابطه بازی در جناح دوم خرداد کار را به جایی نمیکشاند که برای چند رای بیشتر تا به این حد به آب و آتش بزنند. اگر بخواهیم آینده بهتری را انتظار داشته باشیم، اندکی به سیاهه مدعیان توجه کنیم، هر چه سفیدتر و پاکتر، بهتر.
(۱)- از جمله اطلاعاتی در مورد سرمایهگذاریهای کسانی چون موسوی خوئینیهآ و بسیاری از کسان دیگر، روابط اقتصادی با گروههایی که ظاهرا از نظر سیاسی مخالف اصلاحطلبان هستند، معاملات کاغذ، جلسات تجاری مرتب، خروج سرمایه و ...
درس از یک قوم پیشرو
من دو همکار یهودی دارم که یکی از آنها بشدت ضد اسرائیل است و دیگری بشدت از سیاست متنفر. دیشب سری به محل کارم زدم و نیم ساعتی گپ زدیم.
بحث به آنجا کشید که آیا بین اسرائیل و ایران درگیری صورت خواهد گرفت یا نه. آنکه ضد اسرائیلی است، میگفت این احمدینژاد شما یک مشکل عقلی باید داشته باشد! اسرائیلیها سالهاست دنبال چنین بهانهای میگردند تا فشار را به عربهای ساکن آنجا زیاد کنند. این همه فلسطینیها و عربهای اسرائیلی زور زدند تا وضعیت فعلی بوجود بیاید، حالا اگر تندروهای اسرائیل دوباره حاکم شوند، دودش به چشم فلسطینیها خواهد رفت.
بعد هم بحث به یک جای بامزه کشید. جمع یهودیهای دنیا مگر چقدر است؟ با این حال، میزان اتحاد و همراهی اینان از هم آنقدر زیاد است که این جمعیت کوچک، قدرت اقتصادی و سیاسی بسیار زیادی دارد. گیرم امپرالیسم باعث ایجاد یک دولت تندروی صهیونیستی شد و ....چرا میزان تفرقه میان یک میلیارد مسلمان،آنقدر زیاد است که شده ایم پارادوکسیکالترین گروه پر جمعیت دنیا؟
قوم همیشه آواره یهود، الان به نسبت جمعیتش، بیشترین جوایز نوبل را برده، بهترین خدمات پزشکی را ارائه میدهد، قدرت مالیاش مثال زدنی است... به همین دلیل من این آیه را بیش از حد دوست دارم:
« خداوند سرنوشت هیچ قومی را دگرگون نخواهد کرد مگر که آن قوم، جان خود را دگرگون کند »
این قوم تصمیم گرفت از روزگار ضعف و توسری خوری خارج شود، و شد. کاش ما یاد میگرفتیم، حتی اگر از سیاستهای آنان متنفر باشیم...
من دو همکار یهودی دارم که یکی از آنها بشدت ضد اسرائیل است و دیگری بشدت از سیاست متنفر. دیشب سری به محل کارم زدم و نیم ساعتی گپ زدیم.
بحث به آنجا کشید که آیا بین اسرائیل و ایران درگیری صورت خواهد گرفت یا نه. آنکه ضد اسرائیلی است، میگفت این احمدینژاد شما یک مشکل عقلی باید داشته باشد! اسرائیلیها سالهاست دنبال چنین بهانهای میگردند تا فشار را به عربهای ساکن آنجا زیاد کنند. این همه فلسطینیها و عربهای اسرائیلی زور زدند تا وضعیت فعلی بوجود بیاید، حالا اگر تندروهای اسرائیل دوباره حاکم شوند، دودش به چشم فلسطینیها خواهد رفت.
بعد هم بحث به یک جای بامزه کشید. جمع یهودیهای دنیا مگر چقدر است؟ با این حال، میزان اتحاد و همراهی اینان از هم آنقدر زیاد است که این جمعیت کوچک، قدرت اقتصادی و سیاسی بسیار زیادی دارد. گیرم امپرالیسم باعث ایجاد یک دولت تندروی صهیونیستی شد و ....چرا میزان تفرقه میان یک میلیارد مسلمان،آنقدر زیاد است که شده ایم پارادوکسیکالترین گروه پر جمعیت دنیا؟
قوم همیشه آواره یهود، الان به نسبت جمعیتش، بیشترین جوایز نوبل را برده، بهترین خدمات پزشکی را ارائه میدهد، قدرت مالیاش مثال زدنی است... به همین دلیل من این آیه را بیش از حد دوست دارم:
« خداوند سرنوشت هیچ قومی را دگرگون نخواهد کرد مگر که آن قوم، جان خود را دگرگون کند »
این قوم تصمیم گرفت از روزگار ضعف و توسری خوری خارج شود، و شد. کاش ما یاد میگرفتیم، حتی اگر از سیاستهای آنان متنفر باشیم...
می شود کاری کرد
سی مرغ باشیم یا سیمرغ
میدانم که ما ایرانیها حتما باید یکی خودش را جلو بیاندازد تا کاری بکنیم، ولی واقعیتش این است که بدون کار درست جمعی راه به جایی نخواهیم برد.
از آن ایرانی که تفکر شدید مذهبی دارد تا آنکه از دین زده شده، همه و همه ایرانی هستیم. ما سالهاست نتوانسته ایم یک کار گروهی درست و حسابی انجام دهیم. فردگرایی ناسامانمان کرده.
اگر نقاط مشترکمان بیشتر نقاط افتراق باشد، احتمالا میتوانیم با هم کنار بیاییم. نگاه من شاید سکتگیرانه به نظر بیاید، ولی اعتقاد دارم اگر کاری کنیم که اعتبارمان را خدشه دار کند، زحمتمان به باد فنا خواهد رفت.
دیشب با یکی از باهوشترین بلاگرها چت میکردم. به او گفتم که تاثیر قلمش بسیار زیاد است. منطق سیاسیاش بسیار جذاب و کارساز. منتهی خود را آنقدر در مسائلی که شآید در آینده مهمباشد ولی الان اختلاف بر انگیز، در گیر کرده که حرفهای منطقیاش هم محو به نظر میآید.
زندگی خصوصی افراد به خودشان مربوط است، ولی مردم ما کسانی را بیشتر قبول دارند که مواظب محدوده میانیشان باشند. باور نمیکنید؟
بشدت معتقدم که اگر گروهی از ما بتوانیم سالم زندگی کنیم و سالم فکر کنیم و سالم حرف بزنیم، تفکرمان و حرفمان خریدار بیشتری خواهد داشت. هرجایی بودن راحت ترین کار دنیاست! خود استواری است که سخت مینماید!
اگر آدم سالمی نباشی و حرفی درست بزنی، کمتر قبولت خواهند داشت. متاسفانه بسیاری از اندیشمندانی که میتوانستند فرهنگ ایران را بهسازی کنند و نسلهای آتی را یاری، آنچنان در لجنزار خودساخته خویش فرو رفتند که کسی نخواست حرفهای خوب آنها را از میان نجاست نجات دهد.
این حرف من به هیچ وجه برای پاک نشان دادن خودم نیست. من در عمرم خطاهایی کرده ام که باید برای پاک کردنشان از ذهنم تلاش زیادی بکنم...
با این حال اعتقادم را گفتم. تغییر ساختار آینده کشور از طریق اندیشههای سالمتر، شاید بهتر باشد. در بلاگستان قلمهای سالم زیادی داریم. میشود کاری کرد.
میدانم که ما ایرانیها حتما باید یکی خودش را جلو بیاندازد تا کاری بکنیم، ولی واقعیتش این است که بدون کار درست جمعی راه به جایی نخواهیم برد.
از آن ایرانی که تفکر شدید مذهبی دارد تا آنکه از دین زده شده، همه و همه ایرانی هستیم. ما سالهاست نتوانسته ایم یک کار گروهی درست و حسابی انجام دهیم. فردگرایی ناسامانمان کرده.
اگر نقاط مشترکمان بیشتر نقاط افتراق باشد، احتمالا میتوانیم با هم کنار بیاییم. نگاه من شاید سکتگیرانه به نظر بیاید، ولی اعتقاد دارم اگر کاری کنیم که اعتبارمان را خدشه دار کند، زحمتمان به باد فنا خواهد رفت.
دیشب با یکی از باهوشترین بلاگرها چت میکردم. به او گفتم که تاثیر قلمش بسیار زیاد است. منطق سیاسیاش بسیار جذاب و کارساز. منتهی خود را آنقدر در مسائلی که شآید در آینده مهمباشد ولی الان اختلاف بر انگیز، در گیر کرده که حرفهای منطقیاش هم محو به نظر میآید.
زندگی خصوصی افراد به خودشان مربوط است، ولی مردم ما کسانی را بیشتر قبول دارند که مواظب محدوده میانیشان باشند. باور نمیکنید؟
بشدت معتقدم که اگر گروهی از ما بتوانیم سالم زندگی کنیم و سالم فکر کنیم و سالم حرف بزنیم، تفکرمان و حرفمان خریدار بیشتری خواهد داشت. هرجایی بودن راحت ترین کار دنیاست! خود استواری است که سخت مینماید!
اگر آدم سالمی نباشی و حرفی درست بزنی، کمتر قبولت خواهند داشت. متاسفانه بسیاری از اندیشمندانی که میتوانستند فرهنگ ایران را بهسازی کنند و نسلهای آتی را یاری، آنچنان در لجنزار خودساخته خویش فرو رفتند که کسی نخواست حرفهای خوب آنها را از میان نجاست نجات دهد.
این حرف من به هیچ وجه برای پاک نشان دادن خودم نیست. من در عمرم خطاهایی کرده ام که باید برای پاک کردنشان از ذهنم تلاش زیادی بکنم...
با این حال اعتقادم را گفتم. تغییر ساختار آینده کشور از طریق اندیشههای سالمتر، شاید بهتر باشد. در بلاگستان قلمهای سالم زیادی داریم. میشود کاری کرد.
از زیدآباد تا سازگارستان
این احمد عزیز را خیلی دوستش دارم، چون حرف دلش را میزند، سالم است و درضمن لهجه سیرجونیاش مرا کشته! من معمولا حرفهایش را جدی گرفتهام، مگر چند بار...یک بارش بعد از انتخابات مجلس ششم بود! کاش اهل شرط بندی بودم، چون احمد بدجوری جیبش خالی میشد!
احمد از اینکه من از سازگارا خوشم نمیآید و حرف دلم را میزنم، اندکی ناراحت شده.
احمدجان، دست خودم نیست. من کاریکاتوریستم نه آدم عاقل. کاریکاتوریست از روی قیافه، حالت، صحبتهای طرف، بازی سیاسی، ادعا و ... به آدم ها نگاه میکند نه روش عرفی شماها!
من از روزی که سازگارا را به اسم شناختم، در دهه ۶۰، عملکردش در سازمان گسترش، ماجرای گنده ... وزیاش در مقابل حکومت زمانی که خارج از کشور بود، و بعد رفتن به ایران برای زندانی شدن( و میدانست دارد چه کار میکند تا چهره شود)، خروجش، ماجرای رفراندوم، پیوستنش به لابی طرفدار اسرائیل و ...آین آدم را زیر نظر داشته ام، حتی از راه دور ...
چه کنم که این آدم به دل من نمیچسبد. اگر تو قبولش داری و به کارهایش ایمان آوردهای، به نظرت احترام میگذارم، ولی به هیچ وجه زیر بار نخواهم رفت. میدانی که من یک سید دیوانه و کله شق هستم عزیز جان!
نان این سازگارا با حمله نئوکانها به ایران سازگار است، از ما گفتن!
این احمد عزیز را خیلی دوستش دارم، چون حرف دلش را میزند، سالم است و درضمن لهجه سیرجونیاش مرا کشته! من معمولا حرفهایش را جدی گرفتهام، مگر چند بار...یک بارش بعد از انتخابات مجلس ششم بود! کاش اهل شرط بندی بودم، چون احمد بدجوری جیبش خالی میشد!
احمد از اینکه من از سازگارا خوشم نمیآید و حرف دلم را میزنم، اندکی ناراحت شده.
احمدجان، دست خودم نیست. من کاریکاتوریستم نه آدم عاقل. کاریکاتوریست از روی قیافه، حالت، صحبتهای طرف، بازی سیاسی، ادعا و ... به آدم ها نگاه میکند نه روش عرفی شماها!
من از روزی که سازگارا را به اسم شناختم، در دهه ۶۰، عملکردش در سازمان گسترش، ماجرای گنده ... وزیاش در مقابل حکومت زمانی که خارج از کشور بود، و بعد رفتن به ایران برای زندانی شدن( و میدانست دارد چه کار میکند تا چهره شود)، خروجش، ماجرای رفراندوم، پیوستنش به لابی طرفدار اسرائیل و ...آین آدم را زیر نظر داشته ام، حتی از راه دور ...
چه کنم که این آدم به دل من نمیچسبد. اگر تو قبولش داری و به کارهایش ایمان آوردهای، به نظرت احترام میگذارم، ولی به هیچ وجه زیر بار نخواهم رفت. میدانی که من یک سید دیوانه و کله شق هستم عزیز جان!
نان این سازگارا با حمله نئوکانها به ایران سازگار است، از ما گفتن!
آخر هفته یک مشنگ
خیلی با مزه بود. دیروز برای دکترم شرح میدادم که خواب رفتنم چطوری شده...چهار ساعت خواب، بعدش بیداری ، کمی کار کردن، دوباره خواب، دوباره بیداری، که البته این بار به ساعت زنگدار مربوط است و گاهی هم خواب نرفتن من. اینجا تمام تلاششان این است که بدون وابسته کردنت به قرص برنامه خوابت را تنظیم کنند.
این مرض خرید هم داشت خفهام می کرد. دو سال بود میخواستم یک پوتین زمستانی خوب بگیرم، ولی یا پول ته جیبم نبود، یا زورم میآمد. دیگر دل به دریا زدم و از شانسم چند درصدی هم تخفیف داشت.
هوای تورنتو دیروز به نحو عجیبی گرم شده بود. اولین روز ۳ ماه گذشته بود که بدون کت پیرون میرفتم.
شاید هم تنور انتخابات هوا را گرم کرده! لیبرالها که داشتند قافیه را کاملا میباختند، چند درصدی بالا آمدهاند، به نحوی که اگر انتخابات به جای پس فردا، دو هفته دیگر برگزار میشد، شاید از محافظهکاران هم جلو میزدند. فعلا هنوز جناح راست ۹ درصد پیش است و احتمالا این بار هم دولت اقلیت تشکیل میشود. اگر لیبرالها عاقل بودند و یک پاکسازی درست و حسابی میکردند بد نمیشد، ولی امان از عشق این جماعت به قدرت.
دیروز ۱۰-۱۲ کیلومتر پیادهروی کردم...حواسم همهاش متوجه برخورد احتمالی آمریکا بود. حس کردم جماعت بیپدر مادر خود فروخته مشابه "احمد چلبی" الان دارند با دم خود گردو میشکنند...
به امید خدا میخواهم یک مجموعه کاریکاتور کار کنم...ولی روزی سایت نیاورم...شاید یک نمایشگاه...باید ببینم این تنبلی مضاعف را میشود کنار گذاشت؟
این مرض خرید هم داشت خفهام می کرد. دو سال بود میخواستم یک پوتین زمستانی خوب بگیرم، ولی یا پول ته جیبم نبود، یا زورم میآمد. دیگر دل به دریا زدم و از شانسم چند درصدی هم تخفیف داشت.
هوای تورنتو دیروز به نحو عجیبی گرم شده بود. اولین روز ۳ ماه گذشته بود که بدون کت پیرون میرفتم.
شاید هم تنور انتخابات هوا را گرم کرده! لیبرالها که داشتند قافیه را کاملا میباختند، چند درصدی بالا آمدهاند، به نحوی که اگر انتخابات به جای پس فردا، دو هفته دیگر برگزار میشد، شاید از محافظهکاران هم جلو میزدند. فعلا هنوز جناح راست ۹ درصد پیش است و احتمالا این بار هم دولت اقلیت تشکیل میشود. اگر لیبرالها عاقل بودند و یک پاکسازی درست و حسابی میکردند بد نمیشد، ولی امان از عشق این جماعت به قدرت.
دیروز ۱۰-۱۲ کیلومتر پیادهروی کردم...حواسم همهاش متوجه برخورد احتمالی آمریکا بود. حس کردم جماعت بیپدر مادر خود فروخته مشابه "احمد چلبی" الان دارند با دم خود گردو میشکنند...
به امید خدا میخواهم یک مجموعه کاریکاتور کار کنم...ولی روزی سایت نیاورم...شاید یک نمایشگاه...باید ببینم این تنبلی مضاعف را میشود کنار گذاشت؟
عکسهای بیربط
از يک عکاس بیربط تر
از تولد يک جوان خوشبخت بگير، تا سردرگمی نيکآهنگ، کتابخوانی کافهاي،مفهوم انتظار، و عکس کنار استاد عکاس
باشي، سام جوانروح که 
ريشش را مدتی نزد بود!
از يک عکاس بیربط تر
از تولد يک جوان خوشبخت بگير، تا سردرگمی نيکآهنگ، کتابخوانی کافهاي،مفهوم انتظار، و عکس کنار استاد عکاس
باشي، سام جوانروح که 
ريشش را مدتی نزد بود!
آیا از ایرانی بودنم خود شادمانم؟ -۱۲
هر چه باشد ما زاده یک خانهایم، در آن سرا بزرگ شدهایم، حتی اگر از پدر و مادرمان هم راضی نباشیم. میتوانیم تلاش کنیم تا در اولین فرصت فرار را برقرار ترجیح داده و بعد از سالها برای پدر و مادرمان نامه بفرستیم و سراغی هم از خواهران و برادرانمان بگیریم...ولی این پاک کردن صورت مساله است.
ما یادگرفته ایم که به جای حل مشکل، از آن فرار کنیم. انگار جزئی از ذات ما است. خمیره ماست...حرف زدنمان از عملکردمان همیشه پیش است. استاد شعار و تاسف خوردنیم.
بله، من از این نوع ایرانی بودنم بسیار ناراضی ام. هر چه باشد، حتی اگر از خیلی چیزهایش ناراضی بوده باشم، ولی بهترین لحظات عمرم را در آن سپری کردهام. شادیهایم در آن بوده، برای مخاطبم شادی آوردهام، و مخاطبم با حس خودش، مرا شاد کرده. این رابطه به راحتی به دست نیامده که بخواهم به راحتی از دستش بدهم.
من از ایرانی بودنم، به این صورتی که هستم و بودهام شادمان نیستم. من زمانی میتوانم "ایرانی" باشم که کاری برای "ایران" کرده باشم! زاده شدن در ایران هنر نیست! ایرانی شدن است که سخت مینماید. بله، فرار از آنچه هستم خیلی راحت است فرار از گذشتهام راحتتر... ولی توی آینه که نگاهه میکنم، نه کاناداییام، نه چینی، نه عراقی، نه مصری، نه یونانی، نه مکزیکی، نه آفریقای...
آیا میتوانم ادعا کنم که ایرانیام، بله زاده ایران هستم، ولی مگر چه قدمی برای زادگاهم برداشته ام؟ مگر نمی توانستم درحد توانم خدمت کنم؟
نه! من از این چیزی که هستم شرمندهام...
هر چه باشد ما زاده یک خانهایم، در آن سرا بزرگ شدهایم، حتی اگر از پدر و مادرمان هم راضی نباشیم. میتوانیم تلاش کنیم تا در اولین فرصت فرار را برقرار ترجیح داده و بعد از سالها برای پدر و مادرمان نامه بفرستیم و سراغی هم از خواهران و برادرانمان بگیریم...ولی این پاک کردن صورت مساله است.
ما یادگرفته ایم که به جای حل مشکل، از آن فرار کنیم. انگار جزئی از ذات ما است. خمیره ماست...حرف زدنمان از عملکردمان همیشه پیش است. استاد شعار و تاسف خوردنیم.
بله، من از این نوع ایرانی بودنم بسیار ناراضی ام. هر چه باشد، حتی اگر از خیلی چیزهایش ناراضی بوده باشم، ولی بهترین لحظات عمرم را در آن سپری کردهام. شادیهایم در آن بوده، برای مخاطبم شادی آوردهام، و مخاطبم با حس خودش، مرا شاد کرده. این رابطه به راحتی به دست نیامده که بخواهم به راحتی از دستش بدهم.
من از ایرانی بودنم، به این صورتی که هستم و بودهام شادمان نیستم. من زمانی میتوانم "ایرانی" باشم که کاری برای "ایران" کرده باشم! زاده شدن در ایران هنر نیست! ایرانی شدن است که سخت مینماید. بله، فرار از آنچه هستم خیلی راحت است فرار از گذشتهام راحتتر... ولی توی آینه که نگاهه میکنم، نه کاناداییام، نه چینی، نه عراقی، نه مصری، نه یونانی، نه مکزیکی، نه آفریقای...
آیا میتوانم ادعا کنم که ایرانیام، بله زاده ایران هستم، ولی مگر چه قدمی برای زادگاهم برداشته ام؟ مگر نمی توانستم درحد توانم خدمت کنم؟
نه! من از این چیزی که هستم شرمندهام...
Friday, January 20, 2006
خانه عفاف کدوم وره؟ از این وره و از اون وره
به سلامتی، مشکلات مهر ورزی هم به طور کامل دارد حل میشود.
با راه اندازی رسمی خانههای عفاف، اولا ترافیک کمتر خواهد شد، چون دیگر ترمز کردن برای بلند کردن عفیفهها به حد اقل خواهد رسید.
مصرف بنزین کاهش مییابد، چون بخشی از سفرهای خیابانی برای ولگردی از بین میرود.
بسیاری از قوادان محترم که مجبورند به امور سیاسی مشغول باشند، به سر کار اصلی خود باز خواهند گشت، پس مجددا شایستهسالاری حاکم خواهد شد.
مشکل اوقات فراغت جوانان هم در تابستانها به طور کامل رفع میشود!
احتمالا پول اضافه گران شدن قیمت جهانی نفت هم بصورت کوپنهای عفاف به خانوادههای محترم عرضه خواهد شد تا چرخش مالی و بمالی جامعه بدرستی صورت گیرد.
کارشناسان زبان ساکن تورنتو هم برای تشریح ادبی فضای عفافناک به همکاری دعوت خواهند شد.
به سلامتی، مشکلات مهر ورزی هم به طور کامل دارد حل میشود.
با راه اندازی رسمی خانههای عفاف، اولا ترافیک کمتر خواهد شد، چون دیگر ترمز کردن برای بلند کردن عفیفهها به حد اقل خواهد رسید.
مصرف بنزین کاهش مییابد، چون بخشی از سفرهای خیابانی برای ولگردی از بین میرود.
بسیاری از قوادان محترم که مجبورند به امور سیاسی مشغول باشند، به سر کار اصلی خود باز خواهند گشت، پس مجددا شایستهسالاری حاکم خواهد شد.
مشکل اوقات فراغت جوانان هم در تابستانها به طور کامل رفع میشود!
احتمالا پول اضافه گران شدن قیمت جهانی نفت هم بصورت کوپنهای عفاف به خانوادههای محترم عرضه خواهد شد تا چرخش مالی و بمالی جامعه بدرستی صورت گیرد.
کارشناسان زبان ساکن تورنتو هم برای تشریح ادبی فضای عفافناک به همکاری دعوت خواهند شد.
خوابهای خنده دار
این به هم خوردن نظم خواب من هم بامزه است. صبح زود بیدار شدم و نوشتم. بعدش خوابیدم و طبق معمول خوابهای بامزه...از فرشتگان زمینی و سیب زمینی هم خبری نشد که نشد، انگار نفس ما بسیار معنوی شده تازگیها...
خواب دیدم یک مجموعه عکس گذاشته اند روی سایت امروز، از ملاقات مخفیانه کلینتون و خاتمی! این دیگر اوجش بود! خاتمی یک بالاتنه بافتنی شیری رنگ تنش بود و شلواری قهوهای روشن، کلینتون هم کت شلواری خاکستری روشن.
در قسمتی دیگری از خواب، سیامک پورزند را دیدم که زن و فرزند مینالید و بسی پیر و شکسته شده بود. میخواست نماز بخواند و رفتم برایش مهر پیدا کنم.
در قسمت سوم همراه پدرم رفته بودم فروشگاه لوازم تحریر در همین تورنتو، ولی فروشندگانش ایرانی بودند و فارسی حرف میزدند.
نتیجه اخلاقی: خواب دم صبح بسیار چرت و پرت از آب در میآید
این به هم خوردن نظم خواب من هم بامزه است. صبح زود بیدار شدم و نوشتم. بعدش خوابیدم و طبق معمول خوابهای بامزه...از فرشتگان زمینی و سیب زمینی هم خبری نشد که نشد، انگار نفس ما بسیار معنوی شده تازگیها...
خواب دیدم یک مجموعه عکس گذاشته اند روی سایت امروز، از ملاقات مخفیانه کلینتون و خاتمی! این دیگر اوجش بود! خاتمی یک بالاتنه بافتنی شیری رنگ تنش بود و شلواری قهوهای روشن، کلینتون هم کت شلواری خاکستری روشن.
در قسمتی دیگری از خواب، سیامک پورزند را دیدم که زن و فرزند مینالید و بسی پیر و شکسته شده بود. میخواست نماز بخواند و رفتم برایش مهر پیدا کنم.
در قسمت سوم همراه پدرم رفته بودم فروشگاه لوازم تحریر در همین تورنتو، ولی فروشندگانش ایرانی بودند و فارسی حرف میزدند.
نتیجه اخلاقی: خواب دم صبح بسیار چرت و پرت از آب در میآید
یادداشت دکتر محمد ملکی در مورد موسوی خوئینیها - ادوار نیوز
راستی، چرا اصلاحطلبان حکومتی از آگاه شدن مردم از داراییهای خوئینیها و عملکرد او در دهه شصت ناراحت میشوند؟
راستی، چرا اصلاحطلبان حکومتی از آگاه شدن مردم از داراییهای خوئینیها و عملکرد او در دهه شصت ناراحت میشوند؟
سیاستمداران سبز
نمیدانم چند در صد سیاستمداران دنیا نگاه زیست محیطی دارند؟ تکلیفت با محافظهکاران طرفدار خودروسازان و شرکتهای نفتی، و مخالف عهدنامه کیوتو معلوم است.
خیلی دلم میخواست در یک حرکت اجتماعی سبز حاضر باشم. یاد آن روزهایی که با امید معماریان و داور نبوی نشستیم ومیخواستیم یک حرکت سبز راه بیاندازیم بخیر! ائتلاف سبز چیز سردرگمی از آب در آمد، ولی از آن لذت بردم...
چند شب پیش در یکی از برنامههای سیاسی-انتخاباتی تلویزیون، یکی از اساتید دانشگاه حرف جالبی میزد: گرم شدن زمین که با آب شدن یخهای قطب شمال همراه است، باعث باز شدن آبراهه بزرگی در شمال کانادا خواهد شد. این اتفاق را باید از دریچه امنیتی هم دید...یک مرز آبی گسترده با جمعیتی بسیار اندک! به عبارتی گرم شدن زمین فقط ماجرایی زیست محیطی نیست!
زمستان امسال تورنتو چیز غریبی است. دیشب که از شهر با دوستان میآمدیم، دماسنج کنار بزرگراه که این موقع سال همیشه بین ۱۰- تا ۲۰- بود، ۱۰+ را نشان میداد!مطمئنا هوای تورنتو از هوای تهران گرمتر بوده است. گرچه تا چند روز دیگر هوا دوباره سرد خواهد شد.
من این گرما را به فال نیک نمیگیرم.
اگر مدیریت کشورها در اختیار کسانی نباشد که پدیده گرمشدن زمین حساس هستند، نمیتوان آینده روشنی را برای نسلهای بعدی ترسیم کرد. رشد فزاینده خودروهای راحت و پر مصرف در آمریکای شمالی که با مصرف شدید سوختهای فسیلی همراه بوده بسیار ترسناک است. هر چه نیاز آمریکا به سوخت بیشتر شود، شاهد جنگهای توسعهطلبانه بیشتری خواهیم بود. تا وقتی مدیران ارشد کشورهای گروه هشت "سبز" نشده باشند، باید ترسید و ترسید و ترسید.
نمیدانم چند در صد سیاستمداران دنیا نگاه زیست محیطی دارند؟ تکلیفت با محافظهکاران طرفدار خودروسازان و شرکتهای نفتی، و مخالف عهدنامه کیوتو معلوم است.
خیلی دلم میخواست در یک حرکت اجتماعی سبز حاضر باشم. یاد آن روزهایی که با امید معماریان و داور نبوی نشستیم ومیخواستیم یک حرکت سبز راه بیاندازیم بخیر! ائتلاف سبز چیز سردرگمی از آب در آمد، ولی از آن لذت بردم...
چند شب پیش در یکی از برنامههای سیاسی-انتخاباتی تلویزیون، یکی از اساتید دانشگاه حرف جالبی میزد: گرم شدن زمین که با آب شدن یخهای قطب شمال همراه است، باعث باز شدن آبراهه بزرگی در شمال کانادا خواهد شد. این اتفاق را باید از دریچه امنیتی هم دید...یک مرز آبی گسترده با جمعیتی بسیار اندک! به عبارتی گرم شدن زمین فقط ماجرایی زیست محیطی نیست!
زمستان امسال تورنتو چیز غریبی است. دیشب که از شهر با دوستان میآمدیم، دماسنج کنار بزرگراه که این موقع سال همیشه بین ۱۰- تا ۲۰- بود، ۱۰+ را نشان میداد!مطمئنا هوای تورنتو از هوای تهران گرمتر بوده است. گرچه تا چند روز دیگر هوا دوباره سرد خواهد شد.
من این گرما را به فال نیک نمیگیرم.
اگر مدیریت کشورها در اختیار کسانی نباشد که پدیده گرمشدن زمین حساس هستند، نمیتوان آینده روشنی را برای نسلهای بعدی ترسیم کرد. رشد فزاینده خودروهای راحت و پر مصرف در آمریکای شمالی که با مصرف شدید سوختهای فسیلی همراه بوده بسیار ترسناک است. هر چه نیاز آمریکا به سوخت بیشتر شود، شاهد جنگهای توسعهطلبانه بیشتری خواهیم بود. تا وقتی مدیران ارشد کشورهای گروه هشت "سبز" نشده باشند، باید ترسید و ترسید و ترسید.
به یاد پدربزرگم
آخر دیماه برای من چندان خوشیمن نبوده است. سال ۶۴ پدر بزرگ مادریام و سال ۷۸ پدربزرگ پدریام را از دست دادم.
سیدامینالله کوثر، یکی از عجیبترین آدمهایی بود که میشناختم. در نوجوانی به دانشکده افسری رفت، خانواده بزرگی را که در سالهای دهه بیست سرپرستی میکرد، از برادر و خواهر و فرزندان تازه یتیم شده خواهر، بسیاری از سربازان مستعد و کم سواد را کمک کرد تا به جایی برسند، چند بحران عجیب و غریب میان عشایر و دولت را چنان مهار کرد که به عنوان مثال ناصرخان قشقایی در کتاب خاطراتش از او به نیکی یاد میکند، بسیاری از افسران تودهای را از مرگ نجات میدهد. به خاطر خوابی که میبیند درست پیش از سرلشگر شدن، در سن ۴۹ سالگی خود را بازنشسته میکند... اکثر بچههای فامیل به عشق او وارد ارتش شدند، جز یکی دو نفر از جمله پدر من. همیشه اسلحه اهدایی شاهزاده محمدرضا-گمانم برای دانشجوی ممتاز شدن در دانشکده افسری- را زیر سرش میگذاشت...میگفت اگر شاه یک کمی گلستان سعدی و در سیرت پادشاهان را درست خوانده بود، به این بدبختی نمیافتاد...جزو معدود تیمسارهایی بود که بعد از انقلاب مورد احترام بود و کسی شیشه خانهاش را نشکست!
بعد از بازگشت به شیراز، در منطقهای نسبتا دورافتاده از مرکز شهر، هفتتنان باغچهای می خرد...او اهل خانقاه بود و علت انتخاب "هفتتنان" هم به خاطر ارادتش به "هفت تن" خفته در باغ شمال حافظیه... سالهای سال تنها نقاط سبز آن منطقه باغ قدیمی هفتتنان بود باغ "تیمسار"... هیچوقت یادم نمیرود وقتی در سال ۶۸ بعد از ۲۷ سال از آن خانه و منطقه میرفتند، قیافه اهالی محل چگونه بود. همانهایی که در مجلس ختمش بعد از سالها میدیدمشان.
ما از سال ۵۹ تا ۶۶ هر از گاهی پیش پدر بزرگ زندگی میکردیم. دیدن اهالی محل که به "تیمسار" اعتقاد داشتند و می خواستند در گوش نوزادشان اذان بخواند برایم خیلی باحال بود. کاری هم که از من در باغ میکشید باحالتر بود! گاهی اشکم در میآمد! از مدرسه برگردی و تنها کسی باشی که همراه پدربزرگ استامبولی سیمان را این طرف و آن طرف ببری و دیوارهای باغ را ترمیم کنی. حواست به آب دادن به درختان نارنج باشد، برای فامیل نارنج و خرمالو جمع کنی و تا تاریکی هوا و سوز وحشتناک اول شب بالای درخت باشی...ساعت ده در تاریکی وحشتناک باغ و آن خشخشهای ترسناک، بروی و غذای مرغابیها را بدهی...هر وقت آب محل قطع میشد، بروی و تلمبه چاه باغچه دیگر که در کوچه آن طرفی بود را راه بیاندازی و صف چند صدتایی اهالی محل را کنترل کنی...بردن چای برای بلیط فروش اتوبوس، بردن توت و انجیر و نارنج برای همسایهها...
از همه چیز آن روزها باحالتر مثنویخواندنش برای ما بود، ظهرها سر سفره، با صدای گرمش...در سال ۵۹ خواهر یکساله ام با آن آوازش آرام میشد... من دلم نمیآمد دوباره به مدرسه برگردم...شبها سر شام معمولا مهمان داشتیم، گاهی از ناصر خسرو میخواند و گاهی از نظامی، از منطقالطیر و تذکرهالاولیا، از شمس، از بوستان...
رادیو بیبیسی گوش دادنش محشر بود. دو سه بار پیش از فوتاش اسم مرا که شنیدهبود پیغام فرستاد که مواظب باش ! آمدن اسم آدم از این رادیو شگون ندارد!
از روز رفتنش تا چهل روز ریشم را نزدم، در همان روزها بود که بازداشت شدم...در مراسم ختماش یکی از دوستانش آمد و در گوشی گفت که آقاجون نگرانت بود، مواظب باش... و من مواظب نبودم و دو هفته بعدش کاریکاتور استاد تمساح چاپ شد...
دلم خیلی تنگ شده...بعضی شبها خوابش را می بینم...با آن نگاهش که فکرت را میخواند... با آن چشمان مهربانش که از غم دورت میکرد...موجود غریبی بود
مادر مزرگم تنها چهار ماه دوریاش را تحمل کرد...
یادش بخیر
آخر دیماه برای من چندان خوشیمن نبوده است. سال ۶۴ پدر بزرگ مادریام و سال ۷۸ پدربزرگ پدریام را از دست دادم.
سیدامینالله کوثر، یکی از عجیبترین آدمهایی بود که میشناختم. در نوجوانی به دانشکده افسری رفت، خانواده بزرگی را که در سالهای دهه بیست سرپرستی میکرد، از برادر و خواهر و فرزندان تازه یتیم شده خواهر، بسیاری از سربازان مستعد و کم سواد را کمک کرد تا به جایی برسند، چند بحران عجیب و غریب میان عشایر و دولت را چنان مهار کرد که به عنوان مثال ناصرخان قشقایی در کتاب خاطراتش از او به نیکی یاد میکند، بسیاری از افسران تودهای را از مرگ نجات میدهد. به خاطر خوابی که میبیند درست پیش از سرلشگر شدن، در سن ۴۹ سالگی خود را بازنشسته میکند... اکثر بچههای فامیل به عشق او وارد ارتش شدند، جز یکی دو نفر از جمله پدر من. همیشه اسلحه اهدایی شاهزاده محمدرضا-گمانم برای دانشجوی ممتاز شدن در دانشکده افسری- را زیر سرش میگذاشت...میگفت اگر شاه یک کمی گلستان سعدی و در سیرت پادشاهان را درست خوانده بود، به این بدبختی نمیافتاد...جزو معدود تیمسارهایی بود که بعد از انقلاب مورد احترام بود و کسی شیشه خانهاش را نشکست!
بعد از بازگشت به شیراز، در منطقهای نسبتا دورافتاده از مرکز شهر، هفتتنان باغچهای می خرد...او اهل خانقاه بود و علت انتخاب "هفتتنان" هم به خاطر ارادتش به "هفت تن" خفته در باغ شمال حافظیه... سالهای سال تنها نقاط سبز آن منطقه باغ قدیمی هفتتنان بود باغ "تیمسار"... هیچوقت یادم نمیرود وقتی در سال ۶۸ بعد از ۲۷ سال از آن خانه و منطقه میرفتند، قیافه اهالی محل چگونه بود. همانهایی که در مجلس ختمش بعد از سالها میدیدمشان.
ما از سال ۵۹ تا ۶۶ هر از گاهی پیش پدر بزرگ زندگی میکردیم. دیدن اهالی محل که به "تیمسار" اعتقاد داشتند و می خواستند در گوش نوزادشان اذان بخواند برایم خیلی باحال بود. کاری هم که از من در باغ میکشید باحالتر بود! گاهی اشکم در میآمد! از مدرسه برگردی و تنها کسی باشی که همراه پدربزرگ استامبولی سیمان را این طرف و آن طرف ببری و دیوارهای باغ را ترمیم کنی. حواست به آب دادن به درختان نارنج باشد، برای فامیل نارنج و خرمالو جمع کنی و تا تاریکی هوا و سوز وحشتناک اول شب بالای درخت باشی...ساعت ده در تاریکی وحشتناک باغ و آن خشخشهای ترسناک، بروی و غذای مرغابیها را بدهی...هر وقت آب محل قطع میشد، بروی و تلمبه چاه باغچه دیگر که در کوچه آن طرفی بود را راه بیاندازی و صف چند صدتایی اهالی محل را کنترل کنی...بردن چای برای بلیط فروش اتوبوس، بردن توت و انجیر و نارنج برای همسایهها...
از همه چیز آن روزها باحالتر مثنویخواندنش برای ما بود، ظهرها سر سفره، با صدای گرمش...در سال ۵۹ خواهر یکساله ام با آن آوازش آرام میشد... من دلم نمیآمد دوباره به مدرسه برگردم...شبها سر شام معمولا مهمان داشتیم، گاهی از ناصر خسرو میخواند و گاهی از نظامی، از منطقالطیر و تذکرهالاولیا، از شمس، از بوستان...
رادیو بیبیسی گوش دادنش محشر بود. دو سه بار پیش از فوتاش اسم مرا که شنیدهبود پیغام فرستاد که مواظب باش ! آمدن اسم آدم از این رادیو شگون ندارد!
از روز رفتنش تا چهل روز ریشم را نزدم، در همان روزها بود که بازداشت شدم...در مراسم ختماش یکی از دوستانش آمد و در گوشی گفت که آقاجون نگرانت بود، مواظب باش... و من مواظب نبودم و دو هفته بعدش کاریکاتور استاد تمساح چاپ شد...
دلم خیلی تنگ شده...بعضی شبها خوابش را می بینم...با آن نگاهش که فکرت را میخواند... با آن چشمان مهربانش که از غم دورت میکرد...موجود غریبی بود
مادر مزرگم تنها چهار ماه دوریاش را تحمل کرد...
یادش بخیر
امشب، مرخصی
امشب را با خیال راحت میگیرم میخوابم. به امید خدا، چشم شیطان هم کور.
این سر درد دیگر امروز صبح امانم را برید و ترسیدم امشب خرابکاری کنم، به همین دلیل از رئیسم خواستم این یک مورد را درز بگیرد.
راستی، خبر دارید قرار است برگزیدهای از آثار هنری ایرانیان همزمان با سه روز اول عید نوروز ۸۵ در تورنتو به نمایش در آید، در کنار جشنوارهای به نام گنبد کبود؟ یادم باشد بیشتر دربارهاش برایتان بنویسم.
امشب هم رفتیم نمایشگاه عکس مربوط به سیستم حمل و نقل شهری تورنتو، البته چندتایی هم نقاشی آنجا بود. عکسهای سام جوانروح را باید میدیدید!
امشب را با خیال راحت میگیرم میخوابم. به امید خدا، چشم شیطان هم کور.
این سر درد دیگر امروز صبح امانم را برید و ترسیدم امشب خرابکاری کنم، به همین دلیل از رئیسم خواستم این یک مورد را درز بگیرد.
راستی، خبر دارید قرار است برگزیدهای از آثار هنری ایرانیان همزمان با سه روز اول عید نوروز ۸۵ در تورنتو به نمایش در آید، در کنار جشنوارهای به نام گنبد کبود؟ یادم باشد بیشتر دربارهاش برایتان بنویسم.
امشب هم رفتیم نمایشگاه عکس مربوط به سیستم حمل و نقل شهری تورنتو، البته چندتایی هم نقاشی آنجا بود. عکسهای سام جوانروح را باید میدیدید!
Thursday, January 19, 2006
روزنامهنگارانی که خشتک سیاستمداران را روی سرشان میکشند
شاید هنوز در ایران روزنامهنگارانی نداشته باشیم که در حد باب وودوارد و کارل برنستین ظاهر شده و دولتی به اقتدار دولت نیکسون را ساقط کرده باشند. مساله به سقوط کشاندن نیست، نکته در گرفتن پاسخ است. ایجاد سوال است. باز کردن مسائلی است که خیلیها دوست ندارند بشنوند و بخوانند.
عملکرد درخشان این دو در کنار سردبیری بسیار زیرک و عاقل مثل بیل بردلی، هم اعتبار خاصی به واشینگتن پست داد و هم روزنامهنگاری روز آمریکا و حتی دنیا. لابد آنان بایستی چشمان خود را میبستند، چون نیکسون توانسته بود با چین کمونیست رفیق شود و خطر را رفع کند. آمریکا در جنگ ویتنام بود و ضعیف کردن نیکسون کاری غیر میهنپرستانه قلمداد میشد...آنها خوبیهای این سیاستمدار کهنهکار را نادیده می گرفتند...بسی نامردی...
هر کسی در هر مقامی وظیفهای دارد. اینان وظیفه خود را به خوبی انجام دادند.
سال ۶۹ که گلآقا منتشر شد، منتظر اتفاق مهمتری بودم. زاده شدن روزنامهنگاری جستجوگر و طالب حقیقت. در طول این سالها متوجه شدهام که عوامل متعددی باعث فاصله گرفتن روزنامهنگاران مستعد از مسیر شده است. خیلی از این مسائل مربوط به حوزههای شخصی ایشان بوده که برملا شدنش میتوانسته آسیبهای جدی به زندگیشان وارد کند. متاسفانه بسیاری از روزنامهنگاران با استعداد ما که میتوانستند "ژورنالیزم حقیقتگرا" را به سر منزل مقصود برسانند، به دلایلی که در ایران نقطه ضعف محسوب میشود مجبور به کنارهگیری شدند. به همین دلیل فضای نقد بیشتر در دست کسانی بوده است که سیاستمداران را بیشتر خوش آمده.
شاید هنوز در ایران روزنامهنگارانی نداشته باشیم که در حد باب وودوارد و کارل برنستین ظاهر شده و دولتی به اقتدار دولت نیکسون را ساقط کرده باشند. مساله به سقوط کشاندن نیست، نکته در گرفتن پاسخ است. ایجاد سوال است. باز کردن مسائلی است که خیلیها دوست ندارند بشنوند و بخوانند.
عملکرد درخشان این دو در کنار سردبیری بسیار زیرک و عاقل مثل بیل بردلی، هم اعتبار خاصی به واشینگتن پست داد و هم روزنامهنگاری روز آمریکا و حتی دنیا. لابد آنان بایستی چشمان خود را میبستند، چون نیکسون توانسته بود با چین کمونیست رفیق شود و خطر را رفع کند. آمریکا در جنگ ویتنام بود و ضعیف کردن نیکسون کاری غیر میهنپرستانه قلمداد میشد...آنها خوبیهای این سیاستمدار کهنهکار را نادیده می گرفتند...بسی نامردی...
هر کسی در هر مقامی وظیفهای دارد. اینان وظیفه خود را به خوبی انجام دادند.
سال ۶۹ که گلآقا منتشر شد، منتظر اتفاق مهمتری بودم. زاده شدن روزنامهنگاری جستجوگر و طالب حقیقت. در طول این سالها متوجه شدهام که عوامل متعددی باعث فاصله گرفتن روزنامهنگاران مستعد از مسیر شده است. خیلی از این مسائل مربوط به حوزههای شخصی ایشان بوده که برملا شدنش میتوانسته آسیبهای جدی به زندگیشان وارد کند. متاسفانه بسیاری از روزنامهنگاران با استعداد ما که میتوانستند "ژورنالیزم حقیقتگرا" را به سر منزل مقصود برسانند، به دلایلی که در ایران نقطه ضعف محسوب میشود مجبور به کنارهگیری شدند. به همین دلیل فضای نقد بیشتر در دست کسانی بوده است که سیاستمداران را بیشتر خوش آمده.
این هودر عزیزچون لطف خاصی به من دارد، بعد از مطلب توصیههای ایمنی هودر را جدی بگیرید ظاهرا زیر نویس زیر به این لینک اضافه کرده ...از او بسیار متشکرم، عکسهای مورد نظر متاسفانه "بازاری پسند"(حسین میداند منظورم چیست!) بودند و از نقطه نظر زیباییشناختی به درد نمیخوردند. صورت زیبا بدون سیرت زیبا؟ بابا ما سلیقه داریم اخوی! انجلینا اهل خیر بود، کلی سازمان ملل بازی میکرد هودر جان...اینها باید بروند جلو بوق بزنند...
و باز از چه جور نقدی خوشم میآید
الان تازه رسیدهام خانه و کامنتها را خواندم. فرهاد عزیز که کماکان در مورد خاص شکرخواه متوقف است . معتقدم کار حسین بیشتر انحراف افکار بود تا انتقاد، چرا که خوب میدانست مشکل یونس چیست و آنرا ذکر نکرد...انشالله روزی مدارک مورد نظر را که منطقی میداند برایم میفرستد و من با افتخار بر روی وبلاگ میگذارم، تا آن روز هم اعتقاد دارم که حرفش در این مورد خاص باطل است....در هر حال از توجه دوستان ممنونم.
هر کسی روشی را میپسندد. من در بسیاری از نقدهایی که از صراحت به دور است، شک می کنم. حتی اگرچیزی باشد که خودم نوشته باشم و بعدا بخوانم...نقد با تعارف متفاوت است.
از کاریکاتور مطبوعاتی نقد را آموختهام و دیگر راهها چندان نمیپسندم. این انتخاب شخصیام بوده است. اگر دیگری آنرا بیانصافی میداند و ضرب و شتم یک طرفه، شاید حق داشته باشد، ولی باید بگویم که اعتقاد دارم کاریکاتوریستهایی که کارشان را میپسندم، بسیار واضحتر حرف زدهاند تا نویسندگان. در کوتاهترین زمان حرفشان را درک کردهام و بیخودی موضوع را نپیچاندهاند!
البته میدانم که این روش در تسویه حساب هم بشدت به درد می خورد، ولی فارغ از آن کارکردش را در نقد، بخوانید ایراد گیری تند و عصبی از نوع نیکآهنگی، بیشتر قبول دارم!
الان تازه رسیدهام خانه و کامنتها را خواندم. فرهاد عزیز که کماکان در مورد خاص شکرخواه متوقف است . معتقدم کار حسین بیشتر انحراف افکار بود تا انتقاد، چرا که خوب میدانست مشکل یونس چیست و آنرا ذکر نکرد...انشالله روزی مدارک مورد نظر را که منطقی میداند برایم میفرستد و من با افتخار بر روی وبلاگ میگذارم، تا آن روز هم اعتقاد دارم که حرفش در این مورد خاص باطل است....در هر حال از توجه دوستان ممنونم.
هر کسی روشی را میپسندد. من در بسیاری از نقدهایی که از صراحت به دور است، شک می کنم. حتی اگرچیزی باشد که خودم نوشته باشم و بعدا بخوانم...نقد با تعارف متفاوت است.
از کاریکاتور مطبوعاتی نقد را آموختهام و دیگر راهها چندان نمیپسندم. این انتخاب شخصیام بوده است. اگر دیگری آنرا بیانصافی میداند و ضرب و شتم یک طرفه، شاید حق داشته باشد، ولی باید بگویم که اعتقاد دارم کاریکاتوریستهایی که کارشان را میپسندم، بسیار واضحتر حرف زدهاند تا نویسندگان. در کوتاهترین زمان حرفشان را درک کردهام و بیخودی موضوع را نپیچاندهاند!
البته میدانم که این روش در تسویه حساب هم بشدت به درد می خورد، ولی فارغ از آن کارکردش را در نقد، بخوانید ایراد گیری تند و عصبی از نوع نیکآهنگی، بیشتر قبول دارم!
از چه جور نقدی خوشم میآيد؟
آيا مبارزات انتخاباتی را ديدهايد؟ مبارزه است! به تمام معنا! معايب طرف را رو میکنی و او بايد جواب بدهد! حتی اگر رفيق هم باشيد...هم حزبی...
از همين بیرحمی کاريکاتور سياسی است که خوشم میآيد. متلمقها اينکاره نمیشوند.تا بوده دنيا پر از توجيهگر بوده و خواهد بود. توضيح دهنده میخواهم نه توجیه کننده تا ببينم فرق دوش و دوشاب را میشناسد؟
گزارشهای انتقادی و مصاحبههای اوريانا فالاچی را خواندهايد؟ گزارشهای سيمور هرش را چطور؟ کتابهای باب وودوارد را چه؟ نقدهای به ظاهر کميک جان استوارت را ديدهايد؟ کارهای بيل ماهر را چی؟
از همين بیرحمی کاريکاتور سياسی است که خوشم میآيد. متلمقها اينکاره نمیشوند.تا بوده دنيا پر از توجيهگر بوده و خواهد بود. توضيح دهنده میخواهم نه توجیه کننده تا ببينم فرق دوش و دوشاب را میشناسد؟
گزارشهای انتقادی و مصاحبههای اوريانا فالاچی را خواندهايد؟ گزارشهای سيمور هرش را چطور؟ کتابهای باب وودوارد را چه؟ نقدهای به ظاهر کميک جان استوارت را ديدهايد؟ کارهای بيل ماهر را چی؟
توصیههای ایمنی هودر را جدی بگیرید
چون قرار است بر اساس اين سوژه جذابی که هودر جان در اختيارم گذاشته چند تا کاريکاتور بکشم، همهاش را اينجا لو نخواهم داد...
به خانمهای ایرانی توصیه میکنم قبل از اینکه با یک مرد ایرانی صمیمی شوند سعی کنند دربارهی سه موضوع نظر مرد را از زیر زبانش بیرون بکشند:
۱- مرد مورد نظر چند بار مزدوج شده و علت جدايی چه بوده است؟ تا کنون به چند تا از دوست دخترهايش خيانت کرده و .... در آن واحد چند تا جی اف داشته؟ و آيا همه آنها از موجوديت ديگری مطلع بودهاند؟
۲-نظر مرد مورد نظر در باره پلیگامی چيست؟
۳-آيا آقا طرفدار نان آور بودن صرف زن خانه است یا خودش هم حاضر است شریک واقعی زندگی باشد؟
خانم های محترم اگر دوست داشتند، میتوانند مرد مورد نظر را نگه دارند، در الکل بیاندازند، یا به موزه مادام توسو بفروشند. اگر نه ...به خودشان مربوط است!!
چون قرار است بر اساس اين سوژه جذابی که هودر جان در اختيارم گذاشته چند تا کاريکاتور بکشم، همهاش را اينجا لو نخواهم داد...
به خانمهای ایرانی توصیه میکنم قبل از اینکه با یک مرد ایرانی صمیمی شوند سعی کنند دربارهی سه موضوع نظر مرد را از زیر زبانش بیرون بکشند:
۱- مرد مورد نظر چند بار مزدوج شده و علت جدايی چه بوده است؟ تا کنون به چند تا از دوست دخترهايش خيانت کرده و .... در آن واحد چند تا جی اف داشته؟ و آيا همه آنها از موجوديت ديگری مطلع بودهاند؟
۲-نظر مرد مورد نظر در باره پلیگامی چيست؟
۳-آيا آقا طرفدار نان آور بودن صرف زن خانه است یا خودش هم حاضر است شریک واقعی زندگی باشد؟
خانم های محترم اگر دوست داشتند، میتوانند مرد مورد نظر را نگه دارند، در الکل بیاندازند، یا به موزه مادام توسو بفروشند. اگر نه ...به خودشان مربوط است!!
در سالگرد کشيدن کاريکاتور استاد تمساح میخواهم سندی(اگر بشود اسم آنرا سند گذاشت) در وبلاگ بياورم که ديدنی است و خواندنی...حد اقل برای اولين بار است که میبيندش..
به اميد خدا
به اميد خدا
سرمايه گذاری روی سياستمداران قبلی-۶
به قول معروف، در شهر کورها، يک چشم پادشاه است! با اين حساب بايد از کنار بسياری از نابسامانیها خيلی راحت عبور کرد و آنها را نديد. نه؟ من کاری به روزنامهنگاران ديگر ندارم. به کسانی که به شيوه نوشتاریشان احترام میگذارم و قلمشان را دوست دارم، ولی روزنامهنگاری فقط داستان نويسی و انشا نيست، هست؟ وقتی تو را به عنوان منتقد میشناسند نه متملق، بايد بدانی که هزينه خواهی داد. حالا بخواهی به منتقد معروف باشی و نان چيز ديگری بخوري، احتمالا بايد يک جای کارت بدجوری بلنگد. ماجرا ساده است، از طرف انتظار داری عيب می را بگويد، در عين حال يک جا به هنرش بپردازد، ولی لاکردار دارد يک نفس در باب خوبیهايش میگويد و عيب را هم تقصير بقيه میاندازد! اين چه جور انتقادی است؟
سياستمداران و مديران ما به چنين منتقدانی بسيار علاقه دارند. دليلش هم معلوم است: طرف روابط عمومی غير رسمیشان است! اينجاست که اعتقاد دارم يکی از عوامل فاسد شدن خيلی از مديران، خود ما روزنامهنگاران هستيم!
البته انتقاد از يک مدير در دورههای مختلف عمر جمهوری اسلامی ايران بسيار تفاوت کرده است. وضعيت عباس عبدی را به عنوان يک نمونه ساده در نظر بگيريد، يا حتی مهندس سحابی را. نوسان نحوه روبرو شدن با منتقدان سياستهای اقتصادی هاشمی رفسنجانی در سالهای حکومت او يکسان نبوده است، گاهی نيز برای بيان يک انتقاد، روزنامهنگار مجبور به لايه لايه کردن نقدش از سيستم میشده تا گير بیخود و سه پيچ به او ندهند. به هر حال هنر روزنامهنگار بيان نابسامانیها به زبانی است که گير نيافتد. درست مثل فيمسازی "آندر وايدا" در حکومت دوران کمونيسم لهستان.
در طول دوران اصلاحات که نقد دولت هزينه کمتری داشت، اغلب منتقدين متوجه آن طرف بودند، و به عمد يا به سهو، چشمان خود را بر ساختار معيوب قدرت در همان جايی که دوستانشان حاکم بودند بستند. کارشان شد توجيه...دفاع از اصلاحات لازم بود، پس بايد دهان طرف مقابل را میبستند، نه؟ اما نقد این طرف چه شد؟
بايد منصف بود و گفت که مديران خاتمی با مشکلات بسياری از سوی قوه قضاييه روبرو بودند، ولی چند تای ايشان به خاطر خدمات درخشان خود به زندان افتادند؟ کمتر مديری سراغ دارم که برايش پرونده نساخته باشند، ولی آيا صرفا وجود پرونده باعث دلسردی ايشان از خدمت در حد نهايت توان شده است؟ انگار وجود پروندههای قضایی توانست به خوبی جماعت را سر در گم کند. همین.
ادامه دارد
به قول معروف، در شهر کورها، يک چشم پادشاه است! با اين حساب بايد از کنار بسياری از نابسامانیها خيلی راحت عبور کرد و آنها را نديد. نه؟ من کاری به روزنامهنگاران ديگر ندارم. به کسانی که به شيوه نوشتاریشان احترام میگذارم و قلمشان را دوست دارم، ولی روزنامهنگاری فقط داستان نويسی و انشا نيست، هست؟ وقتی تو را به عنوان منتقد میشناسند نه متملق، بايد بدانی که هزينه خواهی داد. حالا بخواهی به منتقد معروف باشی و نان چيز ديگری بخوري، احتمالا بايد يک جای کارت بدجوری بلنگد. ماجرا ساده است، از طرف انتظار داری عيب می را بگويد، در عين حال يک جا به هنرش بپردازد، ولی لاکردار دارد يک نفس در باب خوبیهايش میگويد و عيب را هم تقصير بقيه میاندازد! اين چه جور انتقادی است؟
سياستمداران و مديران ما به چنين منتقدانی بسيار علاقه دارند. دليلش هم معلوم است: طرف روابط عمومی غير رسمیشان است! اينجاست که اعتقاد دارم يکی از عوامل فاسد شدن خيلی از مديران، خود ما روزنامهنگاران هستيم!
البته انتقاد از يک مدير در دورههای مختلف عمر جمهوری اسلامی ايران بسيار تفاوت کرده است. وضعيت عباس عبدی را به عنوان يک نمونه ساده در نظر بگيريد، يا حتی مهندس سحابی را. نوسان نحوه روبرو شدن با منتقدان سياستهای اقتصادی هاشمی رفسنجانی در سالهای حکومت او يکسان نبوده است، گاهی نيز برای بيان يک انتقاد، روزنامهنگار مجبور به لايه لايه کردن نقدش از سيستم میشده تا گير بیخود و سه پيچ به او ندهند. به هر حال هنر روزنامهنگار بيان نابسامانیها به زبانی است که گير نيافتد. درست مثل فيمسازی "آندر وايدا" در حکومت دوران کمونيسم لهستان.
در طول دوران اصلاحات که نقد دولت هزينه کمتری داشت، اغلب منتقدين متوجه آن طرف بودند، و به عمد يا به سهو، چشمان خود را بر ساختار معيوب قدرت در همان جايی که دوستانشان حاکم بودند بستند. کارشان شد توجيه...دفاع از اصلاحات لازم بود، پس بايد دهان طرف مقابل را میبستند، نه؟ اما نقد این طرف چه شد؟
بايد منصف بود و گفت که مديران خاتمی با مشکلات بسياری از سوی قوه قضاييه روبرو بودند، ولی چند تای ايشان به خاطر خدمات درخشان خود به زندان افتادند؟ کمتر مديری سراغ دارم که برايش پرونده نساخته باشند، ولی آيا صرفا وجود پرونده باعث دلسردی ايشان از خدمت در حد نهايت توان شده است؟ انگار وجود پروندههای قضایی توانست به خوبی جماعت را سر در گم کند. همین.
ادامه دارد
سرمايه گذاری روی سياستمداران قبلی-۵
یکی از تجربه های بسیار جذابم در مواجهه با سیاستمداران مدیر، بعد از کنار رفتن از عرصه قدرت، ملاقات های کوتاهم با غلامحسین کرباسچی بوده است. اتفاقا چندی پیش با یکی از نزدیکانش در همین باب چت میکردم.
بدون تردید کرباسچی یکی از لایقترین مدیران ۲۷ سال گذشته کشور است و بسیاری از کمبودهای دوران سازندگی را با تبلیغ دستاوردهای شهردار تهران میپوشاندند. به همین دلیل او حق بسیار زیادی به گردن هاشمی رفسنجانی دارد. با این همه، نگاهی به تقسیم کار در حکومت کوچک شهردار تهران چندان به دل آدم نمیچسبد. یک حوزه خیلی واضح را بگیرید: بلند مرتبه سازی!
چند درصد برجهای جدید تهران مسکونی هستند؟ و چند در صد آنها در شمال شهر(منطقه یک) بنا شده؟ در صورت بررسی دقیق زمین ساختاری، و مهندسی سازه این بناها، آیا دادگاهی برای محاکمه کسانی که مجوز پایان کار را دادهاند برگزار خواهد شد تا معلوم شود چه کسانی کارشان را درست انجام دادهاند و چه کسانی بنا به چه دلایلی بدون بررسی دقیق مکانهایی که قرار است محل سکنای مردم باشد اجازه خرید و فروش و اقامت بندگان خدا را دادهاند؟
آيا می دانيد تعداد زيادی از اين برجها روی خاک سست، و سطح شيبدار ساخته شده و در صورت وقوع زلزلهای قوي، ساکنان بخت برگشته با چه سرنوشتی روبرو خواهند شد؟ آيا ساخت تعداد زيادی برج در يک کوچه منطقی است؟ لطفا به الهيه سر بزنيد! لطفا حجم ترافيک اول صبح بعضی از اين کوچهها را از نزديک ببينيد...
آيا در نبود سيستم فاضلاب مدرن، و ساختار خاص زمينشناسی رسوبات آبرفتی تهران(سازند هزاردره) احداث اين همه برج در نزديکی هم کاری منطقی بوده است؟ هيچگاه با بوی گند فاضلاب در گرانترين مناطق تهران مواجه شدهايد؟ بخصوص بعد از بارندگی شديد؟
و..و..و..
کافی است اين سوالات را از کرباسچی بپرسيد. خواهد گفت که همه مجوزها درست بوده. آيا او مسووليت همه آن مجوزهای صادر شده در دوران مسووليتش را میپذيرد؟ بقيه نابسامانیها را زير چشمی رد میکنيم، همين چند تا را سفت و سخت بچسبيم، متوجه خيلی مسائل خواهيم شد.
خانه از پايبست ويران است
ادامه دارد
یکی از تجربه های بسیار جذابم در مواجهه با سیاستمداران مدیر، بعد از کنار رفتن از عرصه قدرت، ملاقات های کوتاهم با غلامحسین کرباسچی بوده است. اتفاقا چندی پیش با یکی از نزدیکانش در همین باب چت میکردم.
بدون تردید کرباسچی یکی از لایقترین مدیران ۲۷ سال گذشته کشور است و بسیاری از کمبودهای دوران سازندگی را با تبلیغ دستاوردهای شهردار تهران میپوشاندند. به همین دلیل او حق بسیار زیادی به گردن هاشمی رفسنجانی دارد. با این همه، نگاهی به تقسیم کار در حکومت کوچک شهردار تهران چندان به دل آدم نمیچسبد. یک حوزه خیلی واضح را بگیرید: بلند مرتبه سازی!
چند درصد برجهای جدید تهران مسکونی هستند؟ و چند در صد آنها در شمال شهر(منطقه یک) بنا شده؟ در صورت بررسی دقیق زمین ساختاری، و مهندسی سازه این بناها، آیا دادگاهی برای محاکمه کسانی که مجوز پایان کار را دادهاند برگزار خواهد شد تا معلوم شود چه کسانی کارشان را درست انجام دادهاند و چه کسانی بنا به چه دلایلی بدون بررسی دقیق مکانهایی که قرار است محل سکنای مردم باشد اجازه خرید و فروش و اقامت بندگان خدا را دادهاند؟
آيا می دانيد تعداد زيادی از اين برجها روی خاک سست، و سطح شيبدار ساخته شده و در صورت وقوع زلزلهای قوي، ساکنان بخت برگشته با چه سرنوشتی روبرو خواهند شد؟ آيا ساخت تعداد زيادی برج در يک کوچه منطقی است؟ لطفا به الهيه سر بزنيد! لطفا حجم ترافيک اول صبح بعضی از اين کوچهها را از نزديک ببينيد...
آيا در نبود سيستم فاضلاب مدرن، و ساختار خاص زمينشناسی رسوبات آبرفتی تهران(سازند هزاردره) احداث اين همه برج در نزديکی هم کاری منطقی بوده است؟ هيچگاه با بوی گند فاضلاب در گرانترين مناطق تهران مواجه شدهايد؟ بخصوص بعد از بارندگی شديد؟
و..و..و..
کافی است اين سوالات را از کرباسچی بپرسيد. خواهد گفت که همه مجوزها درست بوده. آيا او مسووليت همه آن مجوزهای صادر شده در دوران مسووليتش را میپذيرد؟ بقيه نابسامانیها را زير چشمی رد میکنيم، همين چند تا را سفت و سخت بچسبيم، متوجه خيلی مسائل خواهيم شد.
خانه از پايبست ويران است
ادامه دارد
سرمايه گذاری روی سياستمداران قبلی-۴
تجربه کوتاه مدت کار در خارج از کشور به ما ايرانیها آموخته که در اينجا به کسی نان مفت نمیدهند. ساز و کار به نحوی است که اگر من ايرانی که سالها در کشور خودم و به خيال خودم سخت کار کردهام، در اينجا بايد تلاش بسيار زيادی بکنم تا به حد معمول بقيه برسم. نکته جالب توجه اين است که در مدتی نه چندان طولاني، اکثر ما قادر به رقابت با افراد همتراز میشويم، و گاهی برای حفظ موقعيت مجبوريم از آنها جلو هم بزنيم. به هر حال، ايجاد رقابت بر اساس انگيزههای مختلف سبب شده ساختار اداری در کشورهای پيشرفته به سمت حداقل نيرو و حداکثر نتيجه پيش برود، همان چيزی که تحت عنوان بهرهوری در کشورما توی بوق کردهاند.
دوست دارم بدانم ميزان بهرهوری سازمانهای بسيار پيشرو دولتی در ايران چقدر است؟ چقدر تلاس برای افزايش آن صورت گرفته و شاخصهای مورد نظر چيست؟آيا اصلا امکان دارد فارغ از مسائل ناديدنی در ساز و کار مديريتي، نظير سو استفادههای مالي، رشوه، دزدی از ساعت کار و.. و.. و.. به ارقام وقعی دست يافت؟نمیدانم!
وقتی سياستمداری وارد عرصه اجرايی میشود، حواسش به همه چيز هست جز چرخه واقعی کار در مجموعه زير دستش. مملکت "امام زمان" است ديگر، اگر کاری به سيستم نداشته باشي، خودش به طور مرتب و منظم کار خواهد کرد! آيا يک جای کار ايراد ندارد؟
يکی از مديران ارشاد برايم میگفت :" وزير خوب کسی است که کاری به کار ما نداشته باشد! چون به مجرد ريز شدن او در ماجراها، چرخه فعاليت از کار میافتد! " .اين باور نکردنی است! ولی ظاهرا حقيقت دارد.
در حوزههايی که اندکی روی آنها متمرکز بودهام، نظير محيط زيست، خودروسازي، بهينهسازی مصرف سوخت، سدسازی و اندکی هم حوزههای شهري، به کرات ديدهام که اين مجموعهها تا چه اندازه از بازبينی مجدد ساختارشان متنفرند! کافی است در يک ميزگرد و يا مصاحبه مطبوعاتی که قرار است مدير مجموعه گزارش مثبتی ارائه کند، سوالی بسيار فنی در باره نقص سيستم بپرسيد. سوالی که مطمئن هستيد جوابش را هم میدانيد، يعنی يک پله جلوتر از مدير مربوطه...ببينيد با چه واکنشی روبرو خواهيد شد؟ هم در محل و هم بعد از ماجرا!
سوال من اینجا شکل دیگری به خود میگیرد؛ مدیران صنعتی ما چه کسانی بودهاند؟ مثلا در سازمان گسترش یا وزارت صنایع؟ مگر همین نیروهای سیاسی کارآمد نبودهاند؟ مثل "سازگارا" و "بهزاد نبوی" و ...؟ نتیجه کار ایشان چه بوده است؟ در بخشهای دیگر چه؟
ممکن است سوال شود که چه گزینههای دیگری وجود داشته؟ مشکل همین جاست! وقتی سیستم را چنان ببندند که کار دست کاردان نباشد، هزینه اصلی را مردم عادی باید بدهند! همان رای دهندگانی که لابد رای دان وظیفه شرعی ایشان است و حق هم ندارند مجموعه را زیر سوال ببرند...
ادامه دارد
تجربه کوتاه مدت کار در خارج از کشور به ما ايرانیها آموخته که در اينجا به کسی نان مفت نمیدهند. ساز و کار به نحوی است که اگر من ايرانی که سالها در کشور خودم و به خيال خودم سخت کار کردهام، در اينجا بايد تلاش بسيار زيادی بکنم تا به حد معمول بقيه برسم. نکته جالب توجه اين است که در مدتی نه چندان طولاني، اکثر ما قادر به رقابت با افراد همتراز میشويم، و گاهی برای حفظ موقعيت مجبوريم از آنها جلو هم بزنيم. به هر حال، ايجاد رقابت بر اساس انگيزههای مختلف سبب شده ساختار اداری در کشورهای پيشرفته به سمت حداقل نيرو و حداکثر نتيجه پيش برود، همان چيزی که تحت عنوان بهرهوری در کشورما توی بوق کردهاند.
دوست دارم بدانم ميزان بهرهوری سازمانهای بسيار پيشرو دولتی در ايران چقدر است؟ چقدر تلاس برای افزايش آن صورت گرفته و شاخصهای مورد نظر چيست؟آيا اصلا امکان دارد فارغ از مسائل ناديدنی در ساز و کار مديريتي، نظير سو استفادههای مالي، رشوه، دزدی از ساعت کار و.. و.. و.. به ارقام وقعی دست يافت؟نمیدانم!
وقتی سياستمداری وارد عرصه اجرايی میشود، حواسش به همه چيز هست جز چرخه واقعی کار در مجموعه زير دستش. مملکت "امام زمان" است ديگر، اگر کاری به سيستم نداشته باشي، خودش به طور مرتب و منظم کار خواهد کرد! آيا يک جای کار ايراد ندارد؟
يکی از مديران ارشاد برايم میگفت :" وزير خوب کسی است که کاری به کار ما نداشته باشد! چون به مجرد ريز شدن او در ماجراها، چرخه فعاليت از کار میافتد! " .اين باور نکردنی است! ولی ظاهرا حقيقت دارد.
در حوزههايی که اندکی روی آنها متمرکز بودهام، نظير محيط زيست، خودروسازي، بهينهسازی مصرف سوخت، سدسازی و اندکی هم حوزههای شهري، به کرات ديدهام که اين مجموعهها تا چه اندازه از بازبينی مجدد ساختارشان متنفرند! کافی است در يک ميزگرد و يا مصاحبه مطبوعاتی که قرار است مدير مجموعه گزارش مثبتی ارائه کند، سوالی بسيار فنی در باره نقص سيستم بپرسيد. سوالی که مطمئن هستيد جوابش را هم میدانيد، يعنی يک پله جلوتر از مدير مربوطه...ببينيد با چه واکنشی روبرو خواهيد شد؟ هم در محل و هم بعد از ماجرا!
سوال من اینجا شکل دیگری به خود میگیرد؛ مدیران صنعتی ما چه کسانی بودهاند؟ مثلا در سازمان گسترش یا وزارت صنایع؟ مگر همین نیروهای سیاسی کارآمد نبودهاند؟ مثل "سازگارا" و "بهزاد نبوی" و ...؟ نتیجه کار ایشان چه بوده است؟ در بخشهای دیگر چه؟
ممکن است سوال شود که چه گزینههای دیگری وجود داشته؟ مشکل همین جاست! وقتی سیستم را چنان ببندند که کار دست کاردان نباشد، هزینه اصلی را مردم عادی باید بدهند! همان رای دهندگانی که لابد رای دان وظیفه شرعی ایشان است و حق هم ندارند مجموعه را زیر سوال ببرند...
ادامه دارد
سرمايه گذاری روی سياستمداران قبلی-۳
خوشبختانه يا متاسفانه، تقريبا میدانيم سياستمداران موجود و سابق دولت، چه در چنته دارند، و بر همين پايه چه چيزی میتوانيم از آنان انتظار داشته باشيم. مثلا از کسی که مشهور به حقکشی است و فاميل بازي، انتظار عدالت خواهی اندکی بيجاست، يا از کسی که باندباز است و قدرت را در لايهای محدود حفظ میکند، انتظار شايسته سالاری بيجاست. به هر حال به قول خارجیها بايد بر اساس "رزومه" طرف او را سنجيد.
عدم بررسی دقيق کارنامه مديران اجرايی و سياستمداران ما در طول ساليان گذشته بوسيله نهادهای مستقل، سبب شيوع شايعاتی شده که اتفاقا بیراه هم نيست. وقتی دفاتر مقامات ما، مرکز معامله آنان میشود، چه انتظاری میتوان داشت؟ ميتوانم مواردی را تا بالاترين سطوح اجرايی کشور مثال بزنم. شايد حرف من اندکی ايدهآل طلبی باشد، ولی آيا وقت و زمانی که يک مقام دولتی در محل کارش صرف میکند، متعلق به مردم است يا معاملات پنهانی؟ با آنکه اکثر مقامات میدانند که تلفنهايشان شنود می شود، و ممکن است حتی منشی وفادار و قسم خوردهشان مجبور به دادن گزارش مرتب به حراست باشد، ولی با خيال راحت به امور خود میرسند. چرا؟
ميزان زمان اتلاف شده در ادارههای ايران شايد بيشترين اندازه در ميان کشورهای در حال رشد باشد. يعنی گاهی زمان کار مفيد در يک شيفت کاری هشت ساعته ممکن است از ۴۵ دقيقه هم تجاوز نکند. در سالهای گذشته گاه صحبت از ۲۰ دقيقه کار مفيد روزانه میشده است. با اين اوصاف، اگر يک کارمند با حقوق ۲۵۰ هزار تومان با ارفاق ماهانه ۲۰ ساعت کار مفيد انجام بدهد، برای هر ساعت کاری واقعی رقمی در حدود ۱۲،۵۰۰ تومان چيزی معادل ۱۳ دلار آمريکا دريافت کرده است. البته خواهيد گفت اين قياس به درد عمهام میخورد، من هم خواهم گفت ايرادی ندارد، ولی بياييم اندکی واقع نگر باشيم، آيا تمام گناه اين چرخه معيوب متوجه کارمندان است، يا سيستم، و مديران هيچ نقشی اين وسط نداشتهاند؟
باز تاکيد میکنم که نه در جايگاه يک مدير يا طالب مديريت، که به عنوان روزنامهنگاری که دنبال موضوعی رفته اين بحث را باز کردهام.
گرچه نمیتوان تجربه بدست آمده مديران سالهای اخير را که با هزينههای بسياری به دست آمده کنارگذاشت، ولی با توجه به نتايج بدست آمده از کارکرد اينان، آيا در آينده باز هم به همان راحتی مجموعه را به ايشان خواهيم سپرد؟ نمیدانم!
ادامه دارد
خوشبختانه يا متاسفانه، تقريبا میدانيم سياستمداران موجود و سابق دولت، چه در چنته دارند، و بر همين پايه چه چيزی میتوانيم از آنان انتظار داشته باشيم. مثلا از کسی که مشهور به حقکشی است و فاميل بازي، انتظار عدالت خواهی اندکی بيجاست، يا از کسی که باندباز است و قدرت را در لايهای محدود حفظ میکند، انتظار شايسته سالاری بيجاست. به هر حال به قول خارجیها بايد بر اساس "رزومه" طرف او را سنجيد.
عدم بررسی دقيق کارنامه مديران اجرايی و سياستمداران ما در طول ساليان گذشته بوسيله نهادهای مستقل، سبب شيوع شايعاتی شده که اتفاقا بیراه هم نيست. وقتی دفاتر مقامات ما، مرکز معامله آنان میشود، چه انتظاری میتوان داشت؟ ميتوانم مواردی را تا بالاترين سطوح اجرايی کشور مثال بزنم. شايد حرف من اندکی ايدهآل طلبی باشد، ولی آيا وقت و زمانی که يک مقام دولتی در محل کارش صرف میکند، متعلق به مردم است يا معاملات پنهانی؟ با آنکه اکثر مقامات میدانند که تلفنهايشان شنود می شود، و ممکن است حتی منشی وفادار و قسم خوردهشان مجبور به دادن گزارش مرتب به حراست باشد، ولی با خيال راحت به امور خود میرسند. چرا؟
ميزان زمان اتلاف شده در ادارههای ايران شايد بيشترين اندازه در ميان کشورهای در حال رشد باشد. يعنی گاهی زمان کار مفيد در يک شيفت کاری هشت ساعته ممکن است از ۴۵ دقيقه هم تجاوز نکند. در سالهای گذشته گاه صحبت از ۲۰ دقيقه کار مفيد روزانه میشده است. با اين اوصاف، اگر يک کارمند با حقوق ۲۵۰ هزار تومان با ارفاق ماهانه ۲۰ ساعت کار مفيد انجام بدهد، برای هر ساعت کاری واقعی رقمی در حدود ۱۲،۵۰۰ تومان چيزی معادل ۱۳ دلار آمريکا دريافت کرده است. البته خواهيد گفت اين قياس به درد عمهام میخورد، من هم خواهم گفت ايرادی ندارد، ولی بياييم اندکی واقع نگر باشيم، آيا تمام گناه اين چرخه معيوب متوجه کارمندان است، يا سيستم، و مديران هيچ نقشی اين وسط نداشتهاند؟
باز تاکيد میکنم که نه در جايگاه يک مدير يا طالب مديريت، که به عنوان روزنامهنگاری که دنبال موضوعی رفته اين بحث را باز کردهام.
گرچه نمیتوان تجربه بدست آمده مديران سالهای اخير را که با هزينههای بسياری به دست آمده کنارگذاشت، ولی با توجه به نتايج بدست آمده از کارکرد اينان، آيا در آينده باز هم به همان راحتی مجموعه را به ايشان خواهيم سپرد؟ نمیدانم!
ادامه دارد
Wednesday, January 18, 2006
احساس بدی از وضعيت هيجانی رسانههای غربی در مورد ايران دارم. مطمئنم احمدینژاد تصميم گيرنده اصلی نيست و فقط دارد بازارگرمی میکند. انگار فقط همان نوک کوه يخی است که از آب بيرون زده و الباقی زير آب است.
هر از گاهی این جماعت لاشخور به غذایی لذیذ احتیاج دارند، و انگار سیاستنداران ما دارند مفتی مفتی ایران را لقمه اینان میکنند.نمیدانم، حالم اصلا خوش نیست. امیدوارم اتفاق بدی نیافتد ...
هر از گاهی این جماعت لاشخور به غذایی لذیذ احتیاج دارند، و انگار سیاستنداران ما دارند مفتی مفتی ایران را لقمه اینان میکنند.نمیدانم، حالم اصلا خوش نیست. امیدوارم اتفاق بدی نیافتد ...
امروز از آن روزهای مزخرف بود. البته توانستم يک طرح تبليغاتی را آب کنم که خودش جای شکر دارد، ولی آنقدر بدخواب بودم که الان که رسيدهام سر کار فقط دنبال گرفتن مرخصی برای استراحت هستم.
اينجاست که به جای يک لقمه نان، بايد برای يک لقمه خواب بجنگی!
اينجاست که به جای يک لقمه نان، بايد برای يک لقمه خواب بجنگی!
نامزد مقام شیرازی سال: نامور حقیقی
حالا باورتان شد این علیرضا حقیقی واقعا شیرازی است؟ از ۴ ژانویه مطلب جدید نگذاشته است!
حالا باورتان شد این علیرضا حقیقی واقعا شیرازی است؟ از ۴ ژانویه مطلب جدید نگذاشته است!
سرمايه گذاری روی سياستمداران قبلی-۲
اگر دقت کرده باشید، دایره حاکمیت در طول ۲۷ سال گذشته بسیار بسته بوده است. عدم اعتماد به کسانی که در مبارزات نقشی نداشتهاند و یا سهمخواهیهای ویژه و تقسیم قدرت، خواه ناخواه باعث دور شدن آرام موقعیتهای دولتی از طبقات مختلف جامعه ایرانی شده است. به علاوه، نقش نهادهای حذفی چون شورای نگهبان را نیز نباید فراموش کرد.
در سالهای اولیه انقلاب، پاکسازی عمده نیروهای اداری متهم به همراهی با رژیم سابق و یا عدم همکاری با انقلاب فرزندان آنان را به منتقدان و یا مخالفان خاموش حکومت جدید تبدیل کرد. در بعضی موارد فرزندان ماموران ساواک به دلیل موقعیت پدرانشان قبل از انقلاب، از راهیابی به دانشگاه در چند نوبت محروم گردیدند. یعنی هم از حقوق مادی محروم شدند و هم از حقوق اجتماعی. در موارد بسیاری نیز مشکل گزینشی مذکور مانع پیوستن ایشان تا مدتهای مدید به ادارات دولتی گردید.
از سوی دیگر، بالا آمدن در لایههای قدرت برای بسیاری با چاپلوسی و تغییر رنگ همراه بوده است. نمونههای بسیاری را در انجمنهای اسلامی دانشگاهها در سالهای ۶۰ سراغ دارم و دارید.
وقتی ورود حلقه قدرت محدود و محدودتر میشود، حکومت نمیتواند نماینده واقعی مردم باشد. پس به عبارتی، در طول سالیان گذشته، بیشتر سمتهای دولتی بر منوالی غیر دموکراتیک میان جمعی محدود تقسیم شده است و ساختار نظام بدون روبرو شدن با اعتراضات مردمی، به راحتی شکل گرفته و به نحوی مردم را مجبور کرده به هر ساز ناکوکاش برقصند.
با این حال از میان جمع مدیران تحمیلی درون سیستم، بعضی توانستند نیازهایی از نیازهای جامعه را تا حدی برآورده کنند، که خدا پدرشان را بیامرزاد!
یکی از شعارهای دولت خاتمی، پاسخگو بودن بود. پاسخگویی کل سیستم میتوانست در دراز مدت به سالمسازی ساختار قدرت بیانجامد، ولی متاسفانه همان قوه مجریه نیز تا مدتها مدید کمترین تلاشی برای پاسخ به سوالات بسیار زیاد جامعه نکرد و از بیعملی، رقیب زنبور بیعسل شد.
ادامه دارد
عید شما مبارک
اگر به شماها گفتن که عید غدیر باید سینه سیدها رو ماچ کنید، دور ما یکی رو خط بکشین! صاحاب داره!
امضا: آسید نیکآهنگ قاریقاتوریست!
اگر به شماها گفتن که عید غدیر باید سینه سیدها رو ماچ کنید، دور ما یکی رو خط بکشین! صاحاب داره!
امضا: آسید نیکآهنگ قاریقاتوریست!
سرمايه گذاری روی سياستمداران قبلی
يکی ازدوستان اهل تميز، معترض بود به نگاه من به کسانی چون خاتمي، مهاجراني، کرباسچی و غيره...میگفت بايد از اينها تعريف کرد، اينها کشور را از شر اجانب نجات دادند و ...نمیتوانم همه تعاريف اين دوست نسبتا عزيز که اصلا ابن عبدالعزيز نيست را بياورم، فقط اندکی حالم به هم خورد!
ممکن است نگاه من ايدهآلی باشد، که البته در ميدان سياست اصلا راه به جايی نخواهد برد! به همين دليل هم نمیخواهم وارد اين کارزار شوم، و عليرغم اعتقاد بسياری از دوستان، کار مطبوعاتی را اصلا فعالیتی سياسی نمیدانم!
بحث من بر سر این است که اگر با شناخت نسبتا کاملتری به افراد از ایشان انتظار داشته باشیم، مطمئنا دنبال نتیجهای ناشدنی نخواهیم بود.
در مبارزات انتخاباتی غرب، برای کاندیدا شدن درون یک حزب، نامزدهای مرحله مقدماتی دمار از روزگار هم در میآورند. از آن میان یکی در هر حوزه انتخاب میشود، و جالبتر آنکه در مراحل بعد، همان رقبا به یاری نفر برگزیده میشتابند، چرا که این بار، هدف بالاتری وجود دارد.
متاسفانه در کشور ما، مبارزات انتخاباتی واقعا رقابتی وجود نداشته است تا بتوان فهمید که افراد مختلف چند مرده حلاج بودهاند؟ سوابق ایشان در مبارزات و رقابتها عیان نشده تا به قضاوتی پوستکنده دست یافت.
هنوز که هنوز است، از عملکرد کرباسچی گزارش منصفانهای ارائه نشده است، یا متلملقانه مدل همشهری بوده یا نابود کننده مثل کیهان. کسی یا گروهی نیامدهاند به طور دقیق و غیر سیاسی، پروندههای مالی شهرداری در سالهای ۶۸-۷۷ را بگشایند و ببینند چه خبر بوده است. چه شده و چه میتوانستند بکنند و نکردهاند؟
همینطور در مورد بقیه مراکز و افراد. معمولا بررسیها فقط برای پروندهسازی بوده نه حصول نتایج منطقیتر!
به عنوان یک روزنامهنگار فضول که در حوزههای مختلف سرک کشیدهام و بعضی از خبرنگاران با دیدنم میپرسیدهاند که تو اینجا چه کار میکنی؟ میتوانم بگویم که حرف و حدیث در مورد اکثر دولتمردان ما بسیار است. و بدتر از آن، روش خاموش کردن آدمهای پردردسر هم فراوان. از روابط فراهنجار! گرفته تا هدیه و رشوه...چند درصد روزنامهنگاران حوزههای مختلف، بخصوص اقتصادی را میتوان نام برد که از گرفتن هدایای کوچک و بزرگ خودداری کردهاند؟ یا فرستادن طرف و خانوادهاش به سفر سیاحتی و زیارتی و غیره...
اگر بخواهیم جماعت را درست و حسابی بشناسیم، باید نقدشان کنیم و از ایشان طلب پاسخ کنیم. اگر پاسخها قانع کننده بود، سیاوش از آتش به سلامت عبور کرده است! اگر نبود و طرف با وجود این حق را به جانب خود میدانست، احتمالا ققنوس وار از خاکسترش بر میخيزد.
ادامه دارد
ممکن است نگاه من ايدهآلی باشد، که البته در ميدان سياست اصلا راه به جايی نخواهد برد! به همين دليل هم نمیخواهم وارد اين کارزار شوم، و عليرغم اعتقاد بسياری از دوستان، کار مطبوعاتی را اصلا فعالیتی سياسی نمیدانم!
بحث من بر سر این است که اگر با شناخت نسبتا کاملتری به افراد از ایشان انتظار داشته باشیم، مطمئنا دنبال نتیجهای ناشدنی نخواهیم بود.
در مبارزات انتخاباتی غرب، برای کاندیدا شدن درون یک حزب، نامزدهای مرحله مقدماتی دمار از روزگار هم در میآورند. از آن میان یکی در هر حوزه انتخاب میشود، و جالبتر آنکه در مراحل بعد، همان رقبا به یاری نفر برگزیده میشتابند، چرا که این بار، هدف بالاتری وجود دارد.
متاسفانه در کشور ما، مبارزات انتخاباتی واقعا رقابتی وجود نداشته است تا بتوان فهمید که افراد مختلف چند مرده حلاج بودهاند؟ سوابق ایشان در مبارزات و رقابتها عیان نشده تا به قضاوتی پوستکنده دست یافت.
هنوز که هنوز است، از عملکرد کرباسچی گزارش منصفانهای ارائه نشده است، یا متلملقانه مدل همشهری بوده یا نابود کننده مثل کیهان. کسی یا گروهی نیامدهاند به طور دقیق و غیر سیاسی، پروندههای مالی شهرداری در سالهای ۶۸-۷۷ را بگشایند و ببینند چه خبر بوده است. چه شده و چه میتوانستند بکنند و نکردهاند؟
همینطور در مورد بقیه مراکز و افراد. معمولا بررسیها فقط برای پروندهسازی بوده نه حصول نتایج منطقیتر!
به عنوان یک روزنامهنگار فضول که در حوزههای مختلف سرک کشیدهام و بعضی از خبرنگاران با دیدنم میپرسیدهاند که تو اینجا چه کار میکنی؟ میتوانم بگویم که حرف و حدیث در مورد اکثر دولتمردان ما بسیار است. و بدتر از آن، روش خاموش کردن آدمهای پردردسر هم فراوان. از روابط فراهنجار! گرفته تا هدیه و رشوه...چند درصد روزنامهنگاران حوزههای مختلف، بخصوص اقتصادی را میتوان نام برد که از گرفتن هدایای کوچک و بزرگ خودداری کردهاند؟ یا فرستادن طرف و خانوادهاش به سفر سیاحتی و زیارتی و غیره...
اگر بخواهیم جماعت را درست و حسابی بشناسیم، باید نقدشان کنیم و از ایشان طلب پاسخ کنیم. اگر پاسخها قانع کننده بود، سیاوش از آتش به سلامت عبور کرده است! اگر نبود و طرف با وجود این حق را به جانب خود میدانست، احتمالا ققنوس وار از خاکسترش بر میخيزد.
ادامه دارد
آيا در اظهار نظر در مورد سياستهای هستهاي، آزاديم- ۳
اصلا چرا آزاد نباشيم؟ اگر منافع ملی ماست، باید سوال کرد و پاسخ گرفت. با شعارهای فریبنده هم نمیتوان جلوی پرسش را گرفت.
سوالات بسياری در اين باره وجود دارد:
اگر طرحهای هستهای چند ساله اخير برای مقاصد صلحآميز است، چرا بعد از جنگ و در دوران سازندگی و اصلاحات، اين فعاليتها مخفيانه و در پايگاههای نظامی وابسته به سپاه انجام شده است؟
اگر اين فعاليتها برای مقاصد صرفا صلح آميز بوده، چرا از بازرسی آزادانه آژانس جلوگيری شده و در بسياری از موارد مراکز را يکی پس از ديگری تخليه کردهاند(گواه عکسهای ماهوارهای و گزارشهای مستند).
آیا امکان مطمئن کردن اروپا به صلحآميز بودن فعاليتها وجود نداشته است؟ آنها که از نظر تکنولوژی هستهای از ماجلوترند، پس برای چه از نشان دادن دستآوردهای تحقيقاتی چند ساله اخير به ايشان بايد بترسيم؟ میخواهند تکنولوژي ما را بدزدند؟
آيا سياستهای هستهای دولت ما را به سمت تحريم میبرد يا ارتباط منطقیتر با دنيا؟
این ادعا که غرب مایل است ما از نظر علمی پیشرفت نکنیم، میتواند تا حدی قابل اثبات باشد. با این همه، آیا تمامی فعالیتهای زیرزمینی چند ساله اخیر، صرفا برای پیشرفت علمی برای مقاصد پزشکی، و انرژی بوده است؟
در زمانی که بخش اعظم مجلسیان و اعضای دولت، نظامی هستند، و امور اصلی برنامه هستهای، دست نظامیان است، آنهم از نوع ایدئولوژیک! آیا ناظران بیطرف میتوانند به همین سادگی به ما اطمینان کنند، آنهم به دولتی که پرونده چندان مطلوبی در سازمان ملل ندارد؟
...
سوال اینجاست؛ هزینه و نفع چنین سیاستهایی برای مردم ما چیست؟ بدترین فرض این باشد که جهان نخواهد ما این تکنولوژی را در زمان حاکلم بودن نظامیها بدست بیاوریم، آیا برای کسب آن، باید خودکشی کنیم؟ آیا شرف ما به این است که جان شهروندان را به خطر بیاندازیم؟
در حالات بهتر، آیا میتوان با مذاکره کنندگان بر اساس توافق سال گذشته پاریس، به یک جمعبندی قابل قبول رسید؟
ادامه دارد
اصلا چرا آزاد نباشيم؟ اگر منافع ملی ماست، باید سوال کرد و پاسخ گرفت. با شعارهای فریبنده هم نمیتوان جلوی پرسش را گرفت.
سوالات بسياری در اين باره وجود دارد:
اگر طرحهای هستهای چند ساله اخير برای مقاصد صلحآميز است، چرا بعد از جنگ و در دوران سازندگی و اصلاحات، اين فعاليتها مخفيانه و در پايگاههای نظامی وابسته به سپاه انجام شده است؟
اگر اين فعاليتها برای مقاصد صرفا صلح آميز بوده، چرا از بازرسی آزادانه آژانس جلوگيری شده و در بسياری از موارد مراکز را يکی پس از ديگری تخليه کردهاند(گواه عکسهای ماهوارهای و گزارشهای مستند).
آیا امکان مطمئن کردن اروپا به صلحآميز بودن فعاليتها وجود نداشته است؟ آنها که از نظر تکنولوژی هستهای از ماجلوترند، پس برای چه از نشان دادن دستآوردهای تحقيقاتی چند ساله اخير به ايشان بايد بترسيم؟ میخواهند تکنولوژي ما را بدزدند؟
آيا سياستهای هستهای دولت ما را به سمت تحريم میبرد يا ارتباط منطقیتر با دنيا؟
این ادعا که غرب مایل است ما از نظر علمی پیشرفت نکنیم، میتواند تا حدی قابل اثبات باشد. با این همه، آیا تمامی فعالیتهای زیرزمینی چند ساله اخیر، صرفا برای پیشرفت علمی برای مقاصد پزشکی، و انرژی بوده است؟
در زمانی که بخش اعظم مجلسیان و اعضای دولت، نظامی هستند، و امور اصلی برنامه هستهای، دست نظامیان است، آنهم از نوع ایدئولوژیک! آیا ناظران بیطرف میتوانند به همین سادگی به ما اطمینان کنند، آنهم به دولتی که پرونده چندان مطلوبی در سازمان ملل ندارد؟
...
سوال اینجاست؛ هزینه و نفع چنین سیاستهایی برای مردم ما چیست؟ بدترین فرض این باشد که جهان نخواهد ما این تکنولوژی را در زمان حاکلم بودن نظامیها بدست بیاوریم، آیا برای کسب آن، باید خودکشی کنیم؟ آیا شرف ما به این است که جان شهروندان را به خطر بیاندازیم؟
در حالات بهتر، آیا میتوان با مذاکره کنندگان بر اساس توافق سال گذشته پاریس، به یک جمعبندی قابل قبول رسید؟
ادامه دارد
آيا در اظهار نظر در مورد سياستهای هستهاي، آزاديم- ۲
از نقطه نظر انرژي، بيشتر به صرف ماست که از سوختها فسيلی فاصله بگيريم، با اين حساب، انرژی اتمی يکی از مناسبترين گزينههاست. با اين حال، وقتی تبديل به وسيلهای برای قلدر بازی شود، بايد از آن ترسيد. چاقو به خودی خود خطری ندارد، ولی اگر به جای آشپز، آنرا به دست يک چاقوکش بدهيم، حتما به کسی يا کسانی آسيب وارد خواهد آورد.
سياست خارجی ايران در دوران خاتمی به سمت تنش زدايی پيش رفت، بدون آنکه پايگاهي مستحکم در داخل ايجاد کند. بزرگترين مخالفان تنشزدايی او، نظاميان سپاهی بودند. حالا همانها به نحوی قوه مجريه را در دست گرفتهاند. به عبارتي، تنش زدايی هشت ساله به علفی میماند که بخواهد بر روی درختی سترگ سايه بياندازد.
غربیها مطمئنا برای چنين روزی برنامه ريزی کرده بودند. وقتی دو سال پيش در بعضی لابیها با اطمينان سخن از روی کار آمدن دولتی متمايل به راست بود، میشود حدس زد که اينان تا چه اندازه به منافع خود در منطقه حساس بودهاند و برای حفظ آن برنامهریزی کرده اند.
سوال اینجاست: آیا ادامه سیاست تنشزایی جدید احمدینژاد و شرکا، به نفع مردم ماست یا نه؟
غربیها متوجه این موضوع هستند که بقای سیستم فعلی به ایجاد بحرانهای پیدرپی برای مصارف داخلی است، چون میتواند هم با داغ کردن احساسات مردمی نیازهای اصلی و اولیه ملی را از اذهان پاک کند، و هم جلوی دهان منتقدان و مخالفان درونی را بگیرد.
حالا سوال اینجاست. آیا روند سیاسیهای هستهای فعلی دولت ایران به نفع دموکراسی، حقوق بشر، منافع ملی و ... است؟
ادامه دارد
از نقطه نظر انرژي، بيشتر به صرف ماست که از سوختها فسيلی فاصله بگيريم، با اين حساب، انرژی اتمی يکی از مناسبترين گزينههاست. با اين حال، وقتی تبديل به وسيلهای برای قلدر بازی شود، بايد از آن ترسيد. چاقو به خودی خود خطری ندارد، ولی اگر به جای آشپز، آنرا به دست يک چاقوکش بدهيم، حتما به کسی يا کسانی آسيب وارد خواهد آورد.
سياست خارجی ايران در دوران خاتمی به سمت تنش زدايی پيش رفت، بدون آنکه پايگاهي مستحکم در داخل ايجاد کند. بزرگترين مخالفان تنشزدايی او، نظاميان سپاهی بودند. حالا همانها به نحوی قوه مجريه را در دست گرفتهاند. به عبارتي، تنش زدايی هشت ساله به علفی میماند که بخواهد بر روی درختی سترگ سايه بياندازد.
غربیها مطمئنا برای چنين روزی برنامه ريزی کرده بودند. وقتی دو سال پيش در بعضی لابیها با اطمينان سخن از روی کار آمدن دولتی متمايل به راست بود، میشود حدس زد که اينان تا چه اندازه به منافع خود در منطقه حساس بودهاند و برای حفظ آن برنامهریزی کرده اند.
سوال اینجاست: آیا ادامه سیاست تنشزایی جدید احمدینژاد و شرکا، به نفع مردم ماست یا نه؟
غربیها متوجه این موضوع هستند که بقای سیستم فعلی به ایجاد بحرانهای پیدرپی برای مصارف داخلی است، چون میتواند هم با داغ کردن احساسات مردمی نیازهای اصلی و اولیه ملی را از اذهان پاک کند، و هم جلوی دهان منتقدان و مخالفان درونی را بگیرد.
حالا سوال اینجاست. آیا روند سیاسیهای هستهای فعلی دولت ایران به نفع دموکراسی، حقوق بشر، منافع ملی و ... است؟
ادامه دارد
Tuesday, January 17, 2006
آيا در اظهار نظر در مورد سياستهای هستهاي، آزاديم
راستش هميشه با خودم کلنجار میروم، که آيا کاريکاتوری که در مورد سياستهای هستهای دولت احمدینژادمیکشم، به نفع کشورم است يا به ضرر آن؟ سادهترين پاسخ اين است که من عددی نيستم و به هيچ جايی بر نخواهد خورد. ولی آيا واقعا دولت آنچنان که ادعا میکند، به فکر استفاده صلحآميز است يا در فکر بالاتر بردن توان نظامیاش؟
وقتی همسايه ما پاکستان، سلاح هستهای دارد، وقتی کمی آن طرفتر، اسرائيل دهها کلاهک هستهای دارد، وقتی در شمال، در جمهوریهای سابق شوروی صدها موشک و کلاهک ذخيره شده، تفکر دفاعی سران حکومت ما هم فارغ از همه ادعاها که داشتن سلاح اتمي بر خلاف شرع است، اين خواهد بود که ما هم مجهز باشيم. تا اينجای کار حرفی نيست، برای توازن قوا و ايجاد تعادل، شايد خيلی هم خوب باشد.
مشکل از آنجا است که وقتی اين سلاح دست تفکری بيافتد که پايبند به قواعد نيست، بيشتر از آنی که بقيه کشورها را به خطر میاندازد، مردم ايران را در معرض حمله قرار خواهد داد. ما در کشوری زندگی میکنيم که اصول ايمنیاش در حدی پايينتر از بسياری کشورهای جهان سوم است. به قول يکی از سران دولت سابق، واقعا کشور ما "مملکت امام زمان" است، چون با اين همه آسيبپذيری ميزان تلفات بسيار کمتر از حداکثر ممکن است!
چند سال پيش صحبت از گزارشی محرمانه بود که نشان از اشکالات فنی يکی از آزمايشگاههای هستهای داخل تهران-وابسته به انرژی اتمی- داشت. فرض کنيد در يک حمله احتمالی که فقط به مراکز آزمايشی کوچک هستهاي، از جمله اين مرکز، بخواهند اندکی حال ما را بگيرند. میدانيد تا مدتها آثار تشعشع در مناطق اطراف باقی میماند؟
ادامه دارد
راستش هميشه با خودم کلنجار میروم، که آيا کاريکاتوری که در مورد سياستهای هستهای دولت احمدینژادمیکشم، به نفع کشورم است يا به ضرر آن؟ سادهترين پاسخ اين است که من عددی نيستم و به هيچ جايی بر نخواهد خورد. ولی آيا واقعا دولت آنچنان که ادعا میکند، به فکر استفاده صلحآميز است يا در فکر بالاتر بردن توان نظامیاش؟
وقتی همسايه ما پاکستان، سلاح هستهای دارد، وقتی کمی آن طرفتر، اسرائيل دهها کلاهک هستهای دارد، وقتی در شمال، در جمهوریهای سابق شوروی صدها موشک و کلاهک ذخيره شده، تفکر دفاعی سران حکومت ما هم فارغ از همه ادعاها که داشتن سلاح اتمي بر خلاف شرع است، اين خواهد بود که ما هم مجهز باشيم. تا اينجای کار حرفی نيست، برای توازن قوا و ايجاد تعادل، شايد خيلی هم خوب باشد.
مشکل از آنجا است که وقتی اين سلاح دست تفکری بيافتد که پايبند به قواعد نيست، بيشتر از آنی که بقيه کشورها را به خطر میاندازد، مردم ايران را در معرض حمله قرار خواهد داد. ما در کشوری زندگی میکنيم که اصول ايمنیاش در حدی پايينتر از بسياری کشورهای جهان سوم است. به قول يکی از سران دولت سابق، واقعا کشور ما "مملکت امام زمان" است، چون با اين همه آسيبپذيری ميزان تلفات بسيار کمتر از حداکثر ممکن است!
چند سال پيش صحبت از گزارشی محرمانه بود که نشان از اشکالات فنی يکی از آزمايشگاههای هستهای داخل تهران-وابسته به انرژی اتمی- داشت. فرض کنيد در يک حمله احتمالی که فقط به مراکز آزمايشی کوچک هستهاي، از جمله اين مرکز، بخواهند اندکی حال ما را بگيرند. میدانيد تا مدتها آثار تشعشع در مناطق اطراف باقی میماند؟
ادامه دارد
تخصص گرايی در محل عدم تخصص
خوشبختانه امکان در يادداشتهای پراکنده روزانه که بر روی اينترنت تحت عنوان وبلاگ میآوريم، ما را از ورود به مباحث تخصصی منع نکردهاند! مثلا اگر احساست را در باره يک فيلم بنويسي،انجمن منتقدين پدرت را در نمیآورد، يا اگر نوشتي فلان کاريکاتور نيکآهنگ مزخرف است، نيکآهنگ دستش نمیرسد کور و کچلت کند، حد اکثر حالت را از راه دور میگيرد.
حالا جماعتی دارند میگويند که اگر در باب مسائل تخصصی نظر داديد، فلان است و بهمان. اوهوی! حامد، حالتو میگيرما! اونم با لهجه! میجيرم حاليتو!
اگر قرار است وبلاگستان به عبارت دلتنگستان نوشتاری باشد و هر چه دل تنگت میخواهد بگويي، که نمیشود جلوی ملت را گرفت؟ طرف اشتباهی يک غلطی کرد، تذکرش بده، يا حد اکثر حالشو بگير، نه اينکه بگويی حق نداری در اين باب حرف بزنی! آقاجان، حرف مفت، گنجشک هم مفت!
آخر مثلا اگر هودر اين حرفها را نزده بود، من و تو کی وقت میکرديم، يا حتی دليل که حالشو بگيريم؟ هان؟ خب وبلاگ همينش خوبه! مثلا گيرهايی که تو به سيما میدادی حامد، کلی باحال بود! من که عشق میکردم، چون خودت میدونی چقدر عاشق فمينيسم هستم...میميرم براش! حالا اگر سيما به تو بگه که حق نداری بنويسي، کار درستی کرده؟
البته واضح و مبرهن است که اگر در حيطههای خودمان بنويسيم، اندکی برای خواننده محترم بهتر است...قبول بابا...
حالا جماعتی دارند میگويند که اگر در باب مسائل تخصصی نظر داديد، فلان است و بهمان. اوهوی! حامد، حالتو میگيرما! اونم با لهجه! میجيرم حاليتو!
اگر قرار است وبلاگستان به عبارت دلتنگستان نوشتاری باشد و هر چه دل تنگت میخواهد بگويي، که نمیشود جلوی ملت را گرفت؟ طرف اشتباهی يک غلطی کرد، تذکرش بده، يا حد اکثر حالشو بگير، نه اينکه بگويی حق نداری در اين باب حرف بزنی! آقاجان، حرف مفت، گنجشک هم مفت!
آخر مثلا اگر هودر اين حرفها را نزده بود، من و تو کی وقت میکرديم، يا حتی دليل که حالشو بگيريم؟ هان؟ خب وبلاگ همينش خوبه! مثلا گيرهايی که تو به سيما میدادی حامد، کلی باحال بود! من که عشق میکردم، چون خودت میدونی چقدر عاشق فمينيسم هستم...میميرم براش! حالا اگر سيما به تو بگه که حق نداری بنويسي، کار درستی کرده؟
البته واضح و مبرهن است که اگر در حيطههای خودمان بنويسيم، اندکی برای خواننده محترم بهتر است...قبول بابا...
اين تو بميری از اون تو بميریها نيست
خيلی دلم میخواد وابستگی ايران به سوخت فسيلی کمتر بشه، ولی اين جماعت انگار حواسشون نيست دارن کل مملکت رو دچار سوختن ميکنن!
خدا رحم کنه!
ما خيلی باحاليم
شماره جديد مجله مکلينز کانادا خيلی عکس جالبی روی جلد دارد، آنهم با چه عنوانی!
"ترسناکترين مرد(انسان) روی زمين" - رئیس جمهور مشنگ بمب اتمی دوست و ضد يهود ايران
"ترسناکترين مرد(انسان) روی زمين" - رئیس جمهور مشنگ بمب اتمی دوست و ضد يهود ايران
در این گزارش از کارشناس برجسته سیاسی ساکن کانادا، پروفسور هودر، نظرخواهی شده که نبودن هاله نور دور سر احمدینژاد را در در برخورد با وی در لابی هتلی در نيويورک داشته تاييد کرده است. اين کارشناس سياسی سپس خنديده است(به من چه، توی گزارش نوشته!).
نيوزويک هم حسابی به ما حال داده است!
خدا رحم کنه؛ از دست حمله خاطرهها
امروز از آن روزهای بازگشت خاطرههاست. از تصادف با اتوبوس در خیابان ملاصدرای شیراز و دو روز سرگیجه بعد از تکان خوردن مغز! بگیر تا خاطره عاشق شدن دوم دبیرستان و پیاده کردن متن نوار برای دل بردن از بعضیها...و بعد از آن چشم غره خفیف پدر طرف مربوطه وقتی نامه پستی آغشته به ادوکلن جوانک به خانهشان میرسد...
بیست سال گذشته! الله اکبر! الان مدل عاشق شدن جوانهای فعلی لابد فرق میکند...هه هه هه . به قول یارو گفتنی آن موقعها که اینترنت و مسنجر و موبایل و امکانات که نبود...دوران کبوتر نامهبر هم سپری شده بود مانده بود اداره پست...
خلاصه الان که میخواهم بگیرم بخوابم حمله خاطرات آغاز شده و کلی دارم میخندم.
یاد حرف پدرم در روز خواستگاری میافتم:" نیکان از سال دوم دبیرستان میخواست زن بگیره!"...راست میگفت طفلک!
امروز از آن روزهای بازگشت خاطرههاست. از تصادف با اتوبوس در خیابان ملاصدرای شیراز و دو روز سرگیجه بعد از تکان خوردن مغز! بگیر تا خاطره عاشق شدن دوم دبیرستان و پیاده کردن متن نوار برای دل بردن از بعضیها...و بعد از آن چشم غره خفیف پدر طرف مربوطه وقتی نامه پستی آغشته به ادوکلن جوانک به خانهشان میرسد...
بیست سال گذشته! الله اکبر! الان مدل عاشق شدن جوانهای فعلی لابد فرق میکند...هه هه هه . به قول یارو گفتنی آن موقعها که اینترنت و مسنجر و موبایل و امکانات که نبود...دوران کبوتر نامهبر هم سپری شده بود مانده بود اداره پست...
خلاصه الان که میخواهم بگیرم بخوابم حمله خاطرات آغاز شده و کلی دارم میخندم.
یاد حرف پدرم در روز خواستگاری میافتم:" نیکان از سال دوم دبیرستان میخواست زن بگیره!"...راست میگفت طفلک!
آهنگهای قدیمی و زنده شدن خاطرات
این سیستم آهنگ یاهو مسنجر عجب بلای نوستالژیک موستالژیکی سر آدم میآورد! همین الان یکی از آهنگهای قدیمی مادونا را گذاشته که مدتها بود نشنیده بودم. سال ۶۳ بود که یکی از بچههای مدرسه نوار مادونا آورد مدرسه و برای بعضیها کپی کرد. من هم مامور شدم متن آنرا پیاده کنم. البته برای یکی که در کلاس دوم دبیرستان خیلی خاطرش را میخواستم!
بابا نشد ما شروع کنیم به کشیدن کاریکاتور و این خاطرهها بر نگردد؟ البته خاطره خوب همیشه خوب است.
این سیستم آهنگ یاهو مسنجر عجب بلای نوستالژیک موستالژیکی سر آدم میآورد! همین الان یکی از آهنگهای قدیمی مادونا را گذاشته که مدتها بود نشنیده بودم. سال ۶۳ بود که یکی از بچههای مدرسه نوار مادونا آورد مدرسه و برای بعضیها کپی کرد. من هم مامور شدم متن آنرا پیاده کنم. البته برای یکی که در کلاس دوم دبیرستان خیلی خاطرش را میخواستم!
بابا نشد ما شروع کنیم به کشیدن کاریکاتور و این خاطرهها بر نگردد؟ البته خاطره خوب همیشه خوب است.
در سالگرد تحصن نمایندگان اصلاحطلب
تحصن اقدامی تاریخی بود که ثابت کرد...
ما با تحصن خویش عمق فاجعه را...
این کار نمایندگان به همهگان نشان داد...
چی را نشان داد؟ که مردم میآیند از نمایندگان خود حمایت کنند؟ که با پشتیبانی خود حرکت نمایندگان را مشروعیت ببخشند؟
نشان داد چقدر نمایندگان از جامعه دور ماندهاند و فقط ساز خودشان را میزنند...
نشان داد که همه بلاتکلیفند، نشان داد که برنامه جناح راست بسیار حسابشده تر از آنی است که فکرش را میکردند، نشان داد که نمایندگان اصلاحطلب نتوانسته اند اکثریت مردم را راضی نگاه دارند تا حمایتشان کنند...
نشان داد که خیلی از قافله عقبیم!
ما با تحصن خویش عمق فاجعه را...
این کار نمایندگان به همهگان نشان داد...
چی را نشان داد؟ که مردم میآیند از نمایندگان خود حمایت کنند؟ که با پشتیبانی خود حرکت نمایندگان را مشروعیت ببخشند؟
نشان داد چقدر نمایندگان از جامعه دور ماندهاند و فقط ساز خودشان را میزنند...
نشان داد که همه بلاتکلیفند، نشان داد که برنامه جناح راست بسیار حسابشده تر از آنی است که فکرش را میکردند، نشان داد که نمایندگان اصلاحطلب نتوانسته اند اکثریت مردم را راضی نگاه دارند تا حمایتشان کنند...
نشان داد که خیلی از قافله عقبیم!
۲۶ دی
۲۷ سال پیش بودآن روز بعد از ظهر سگی را روی سقف یک ماشین گذاشته بودند و در گیشا میچرخاندند، شاه رفت..!
همه روزنامه دستشان بود...شاه رفت! همه به خیابان ریختند، همکلاسیهایم را بعد یک ماه میدیدم، همه شاد بودند...جز تک و توک همسران افسرانی که شوهرانشان صبح زود راهی پادگان شده بودند ... انتظار و ترس را میشد در چهرههاشان دید...
از سر کوچه چهاردهم رفتیم تا کنار کانال، یکی از گلفروشی کلی گل خریده بود و پخش میکرد...یکی شیرینی دستش بود. بعد رفتیم سمت مسجد، بالای خیابان ۲۶ بود گمانم. همه شاد بودند...هوا دلپذیر بود...
۲۰ سال پیش بود
پدربزرگ مادریام بعد از مسمومیت سکته کرد و رفت. روزهای سختی بود...
۱۸ سال پیش بود
خبر دادند دختری که ...تمام کرده...
امروز صبح است
یخ کرده ام، گوشهایم از سرما تیر میکشد...نمی دانستم بعد از شادی ۲۷ سال پیش، امروز باید غم آوارهگی این سر دنیا را بخورم...
چی فکر میکردیم، چی شد...
هوا دلپذیر نیست...
سال دیگر است
اما آیا جنگی درگرفته است و صدها هزار نفر آواره شده اند و بیسر و سامان؟ یا نامسوولان مسوولنما عقلشان رسیده چه بکنند؟
جنسگونه و بدجنسگونه
آقا عجيب خوابمان گرفته سر کار! چشم فمينيست جان، خواهم گفت خواننده محترم... داشتيم عرض میکرديم، آقايی که شما باشيد...ببخشيد، سه شد... يه همکار دارم توی ونکووره، داشتيم خبرهای همديگه رو تصحيح میکرديم، خيلی آقاست، با اينکه دختره وا...آخ! بازم سه شد...
نتيجه اخلاقی: درست شدن ادبيات "جنسگونه" ما محتاج زمان و صبر شماست.
نتيجه غير اخلاقی: ادبيات من يک کمی "بدجنسگونه" است. آنرا چه کارش کنم؟
نتيجه اخلاقی: درست شدن ادبيات "جنسگونه" ما محتاج زمان و صبر شماست.
نتيجه غير اخلاقی: ادبيات من يک کمی "بدجنسگونه" است. آنرا چه کارش کنم؟
شماره ويژه فردوسی خردبير:خودش
در اين شماره به بررسی تاثير وبلاگ و ابوالبلاگر بر زبان پارسی همت گماردهايم. نسخه بمبئی اندکی کلاسيکتر است.
يادداشت اول هفته
يکم - اميدوارم هودر عزيز سوژه کافی در اختيارمان بگذارد، چه، هر آنچه او میگويد اسباب خوشی ما را فراهم میآورد.
دوم - تا ما فرشته باردار را از ذهنمان خارج کرديم، اين سيبيل مونث ما را به يادش انداخت! خدا روزی انتقام اين يادآوری دردناک را خواهد گرفت! بد فمينيست اولترا پست مدرن!
سوم - ما حد اقل يک چهارم عمرمان را در خواب میگذرانيم، حالا بگير يک سوم، خيرشو ببينی! در همين مدت محدود حق نداريم زيبايیهای خلق شده بوسيله خداوند را بهبه و چهچه بگوييم؟ اصلا میخواهيم ببينيم حورالعين که میگويند چگونه است. اشکالی دارد؟ حالا ما مدتی مدل اين ضعيفه فرضشان کرده بوديم، فعلا دماغمان و پوزمان کش آمده.
چهارم - اين ماجراهای بزن بزن باعث شد مدتي از رفيق عزيزمان اکبر گنجی غافل بمانيم. غفلت کافی نيست؟
پنجم - نتوانستيد اين گرمای چند روز اخير تورنتو را ببينيد؟ حالا آنقدر سرد بشود که ماجرای زمستان هستهای(بخوانيد يخبندان هستهای) مصداق پيدا کند. آخ!
يکم - اميدوارم هودر عزيز سوژه کافی در اختيارمان بگذارد، چه، هر آنچه او میگويد اسباب خوشی ما را فراهم میآورد.
دوم - تا ما فرشته باردار را از ذهنمان خارج کرديم، اين سيبيل مونث ما را به يادش انداخت! خدا روزی انتقام اين يادآوری دردناک را خواهد گرفت! بد فمينيست اولترا پست مدرن!
سوم - ما حد اقل يک چهارم عمرمان را در خواب میگذرانيم، حالا بگير يک سوم، خيرشو ببينی! در همين مدت محدود حق نداريم زيبايیهای خلق شده بوسيله خداوند را بهبه و چهچه بگوييم؟ اصلا میخواهيم ببينيم حورالعين که میگويند چگونه است. اشکالی دارد؟ حالا ما مدتی مدل اين ضعيفه فرضشان کرده بوديم، فعلا دماغمان و پوزمان کش آمده.
چهارم - اين ماجراهای بزن بزن باعث شد مدتي از رفيق عزيزمان اکبر گنجی غافل بمانيم. غفلت کافی نيست؟
پنجم - نتوانستيد اين گرمای چند روز اخير تورنتو را ببينيد؟ حالا آنقدر سرد بشود که ماجرای زمستان هستهای(بخوانيد يخبندان هستهای) مصداق پيدا کند. آخ!
آیا از ایرانی بودن خود شادمانم؟-۱۱
چند روز است که دارم با خودم کلنجار میروم. آیا واقعا از ایرانی بودنم شادمانم؟ آیا با دل خوش کردن به تاریخ کشورم، به ادبیاتش، به میراثش، میتوانم در روزگار فعلی سرم را بالا بگیرم؟ آیا با وجود سیاستمداران سیاستندار که آینده کشورم را به بازی گرفتهاند، میتوانم راضی باشم؟
اینجا ناخودآگاه گفتم "کشورم"، چون خودم را جزیی از آن میدانم. برای بهتر شدنش آرزوها دارم، و در حد خودم، هر چند ناچیز در آن و برای ان زحمت کشیدهام.
ما راضیتریم وقتی نتیجه زحمات و تلاشهایمان را در آینده ببینیم. نمیدانم چند در صد مردمان ایرانزمین امیدوارند آیندهای درخشانتر را به چشم خود ببینند؟ چه با مدیران اصلاحطلب، چه اصولگرا و چه اپوزیسیون؟
وقتی ما نمیتوانیم یاد بگیریم که یک هدف بزرگ و متعالی برتر ازاهداف کوچکتر و منافع کوتاه مدت ماست، چه انتظاری میتوان داشت؟ ما هنوز نتوانستهایم مثل بجههای خوب دور یک میز جمع شویم و بدون عقده حرفمان را بزنیم. نتوانسته ایم منافع مشترکی بیابیم که بر اساس آن آینده کشورمان را رقم بزنیم، نتوانستهایم سرمایههای کلان ایرانیان خارج از کشور را به سمتی بکشانیم که در سالهای آتی نسلهای بعدی از آن بهرهمند شوند.
آدمهای مرجع ما گاه چنان مرعوب پول و ثروت شده اند که به خاطر یک جو نان، قلم و اعتقادشان را وانهادهاند. مرجعیتشان هم بادکنکی بوده...
آیا من از این نوع ایرانی بودن خودم شادمانم؟ نه! بسیار هم شرمندهام...
ما به شعار زنده بودهایم نه به عمل. پایبند حرفهایی بودهایم که شنیدهایم نه واقعیتهایی که دیدهایم. مرد عمل نبودهایم. دائم به خود دروغ گفتهایم، به فرزندانمان هم...
آیا من از این نوع ایرانی بودنم راضیام؟ نه!
...
آیا عبرت میگیریم؟ نمیدانم...شاید... تا وقتی از همه چیز خودمان راضی هستیم که نمیتوانیم اصلاح شویم. تا وقتی غرورمان مسیر حرکتمان را تعیین میکند، چگونه با چشمان کورمان وقعی به وقعیت میگذاریم؟
نه. من از ایرانی بودنم شادمان نیستم، چون بخشی از گناه گردن من است. حتی به عنوان یکی از ۷۰ میلیون ایرانی. دوست دارم به ایرانی بودنم افتخار کنم، ولی الان نمیتوانم. کاری نکردهام که بتوانم!
ادامه دارد
لینک در خزعبلات
چند روز است که دارم با خودم کلنجار میروم. آیا واقعا از ایرانی بودنم شادمانم؟ آیا با دل خوش کردن به تاریخ کشورم، به ادبیاتش، به میراثش، میتوانم در روزگار فعلی سرم را بالا بگیرم؟ آیا با وجود سیاستمداران سیاستندار که آینده کشورم را به بازی گرفتهاند، میتوانم راضی باشم؟
اینجا ناخودآگاه گفتم "کشورم"، چون خودم را جزیی از آن میدانم. برای بهتر شدنش آرزوها دارم، و در حد خودم، هر چند ناچیز در آن و برای ان زحمت کشیدهام.
ما راضیتریم وقتی نتیجه زحمات و تلاشهایمان را در آینده ببینیم. نمیدانم چند در صد مردمان ایرانزمین امیدوارند آیندهای درخشانتر را به چشم خود ببینند؟ چه با مدیران اصلاحطلب، چه اصولگرا و چه اپوزیسیون؟
وقتی ما نمیتوانیم یاد بگیریم که یک هدف بزرگ و متعالی برتر ازاهداف کوچکتر و منافع کوتاه مدت ماست، چه انتظاری میتوان داشت؟ ما هنوز نتوانستهایم مثل بجههای خوب دور یک میز جمع شویم و بدون عقده حرفمان را بزنیم. نتوانسته ایم منافع مشترکی بیابیم که بر اساس آن آینده کشورمان را رقم بزنیم، نتوانستهایم سرمایههای کلان ایرانیان خارج از کشور را به سمتی بکشانیم که در سالهای آتی نسلهای بعدی از آن بهرهمند شوند.
آدمهای مرجع ما گاه چنان مرعوب پول و ثروت شده اند که به خاطر یک جو نان، قلم و اعتقادشان را وانهادهاند. مرجعیتشان هم بادکنکی بوده...
آیا من از این نوع ایرانی بودن خودم شادمانم؟ نه! بسیار هم شرمندهام...
ما به شعار زنده بودهایم نه به عمل. پایبند حرفهایی بودهایم که شنیدهایم نه واقعیتهایی که دیدهایم. مرد عمل نبودهایم. دائم به خود دروغ گفتهایم، به فرزندانمان هم...
آیا من از این نوع ایرانی بودنم راضیام؟ نه!
...
آیا عبرت میگیریم؟ نمیدانم...شاید... تا وقتی از همه چیز خودمان راضی هستیم که نمیتوانیم اصلاح شویم. تا وقتی غرورمان مسیر حرکتمان را تعیین میکند، چگونه با چشمان کورمان وقعی به وقعیت میگذاریم؟
نه. من از ایرانی بودنم شادمان نیستم، چون بخشی از گناه گردن من است. حتی به عنوان یکی از ۷۰ میلیون ایرانی. دوست دارم به ایرانی بودنم افتخار کنم، ولی الان نمیتوانم. کاری نکردهام که بتوانم!
ادامه دارد
لینک در خزعبلات
متلکهای بامزه به زیاده نویسی من
در این چند هفته گذشته که اندکی زیادتر مینویسم، آماج حمالات متلکی دوستان قرار گرفتهام و البته بسی لذت بردهام.
از"اسهال قلم" بگیر تا "اسهال کیبورد"، از "سرطان وبلاگی" تا "نفخ اینترنتی"، "اعتیاد وبلاگی" ، "رادیو پیام وبلاگستان"، و ...
دم همه شما گرم
از"اسهال قلم" بگیر تا "اسهال کیبورد"، از "سرطان وبلاگی" تا "نفخ اینترنتی"، "اعتیاد وبلاگی" ، "رادیو پیام وبلاگستان"، و ...
دم همه شما گرم
در حاشیه دعواهای ادبیاتی و بیادبیاتی
در طول سه روز گذشته با دقتی متوسط مطالب افراد مختلف در باره استفاده بهینه و غیر بهینه از ادبیات را در وبلاگستان خواندهام. منطق سیبستان در باب شمارشگر و به قولی نقش تیراژ را هم میپسندم.
بحث من روی این است که آیا قرار است در وبلاگستان خودمان باشیم یا نه؟ اگر چنین است، عاقبت گرگزاده گرگ شود، حتی اگر مدتی هم از حوزه ...و پسزمینهاش هم فاصله گرفته باشد!
منتهی، اگر میخواهیم ادبیات سالم را گسترش دهیم، راهش فقط توی سر وکله هم زدن نیست. البته این بزن بزن بسیار آموزنده است، ولی تکراری شدنش مخاطب گریز میشود.
مثلا اگر خدمت جناب ناصرخالدیان عزیز عرض کنیم که سیبیلطلا از طنز گریزان است و هزل نگاری را دوست دارد، مشکلی پیش میآید؟ چرا همه چیز را از دریچه طنز پاستوریزه نگاه میکنیم؟ اگر خوشمان نیامد، مطلبش و وبلاگش را طرد میکنیم، نه آنکه توی دهانش بزنیم. من به هیچ وجه با ادبیات و طرز نگاه سیبیل به زندگی موافق نیستم، ولی فکر نمیکنم روش حمله فعلی به او چیزی را حل کند.
از آن طرف، مثلا فرنگوپولیس را داریم که در وبلاگ مقالهای بلند بالا مینویسد برای پاسخگویی به گیرهای ادبی سیبستان. البته کسی نگفت که نمیتوان بلند نوشت، ولی اگر بخش بخش میشد، بهتر نبود؟
و موارد دیگر و دیگر ...
شاید بخشی از کل بحث به ماجرای حمله هودر به شکرخواه بر میگردد و بعد از آن تقسیم بندی جغرافیایی وبلاگنویسان و از آن سو نحوه استفاده ایشان از ادبیات و ...
فکر میکنم بهترین نتیجهای که میتوانم شخصا از کل این دعواها بگیرم، این است که جلوی رقابت آزاد را نگیریم، اگر چیزی در نظرمان زیبا آمد، تبلیغش کنیم، و اگر ناپسند آمد، ضمن اشارهای در حد نقد و نه حمله، از کنارش بگذریم. البته شاید بگویید "رطب خورده منع رطب چون کند؟" منظور خودم هم بود! البته اگر بتوانم بر نفس کاریکاتوریه! غالب شوم!
توضیح اضافه: لینک ندادهام که خودتان بروید جستجو کنی
توضیح اضافه ۲: این مطلب را در اینجا هم میتوانید بخوانید. از ما گفتن!
بحث من روی این است که آیا قرار است در وبلاگستان خودمان باشیم یا نه؟ اگر چنین است، عاقبت گرگزاده گرگ شود، حتی اگر مدتی هم از حوزه ...و پسزمینهاش هم فاصله گرفته باشد!
منتهی، اگر میخواهیم ادبیات سالم را گسترش دهیم، راهش فقط توی سر وکله هم زدن نیست. البته این بزن بزن بسیار آموزنده است، ولی تکراری شدنش مخاطب گریز میشود.
مثلا اگر خدمت جناب ناصرخالدیان عزیز عرض کنیم که سیبیلطلا از طنز گریزان است و هزل نگاری را دوست دارد، مشکلی پیش میآید؟ چرا همه چیز را از دریچه طنز پاستوریزه نگاه میکنیم؟ اگر خوشمان نیامد، مطلبش و وبلاگش را طرد میکنیم، نه آنکه توی دهانش بزنیم. من به هیچ وجه با ادبیات و طرز نگاه سیبیل به زندگی موافق نیستم، ولی فکر نمیکنم روش حمله فعلی به او چیزی را حل کند.
از آن طرف، مثلا فرنگوپولیس را داریم که در وبلاگ مقالهای بلند بالا مینویسد برای پاسخگویی به گیرهای ادبی سیبستان. البته کسی نگفت که نمیتوان بلند نوشت، ولی اگر بخش بخش میشد، بهتر نبود؟
و موارد دیگر و دیگر ...
شاید بخشی از کل بحث به ماجرای حمله هودر به شکرخواه بر میگردد و بعد از آن تقسیم بندی جغرافیایی وبلاگنویسان و از آن سو نحوه استفاده ایشان از ادبیات و ...
فکر میکنم بهترین نتیجهای که میتوانم شخصا از کل این دعواها بگیرم، این است که جلوی رقابت آزاد را نگیریم، اگر چیزی در نظرمان زیبا آمد، تبلیغش کنیم، و اگر ناپسند آمد، ضمن اشارهای در حد نقد و نه حمله، از کنارش بگذریم. البته شاید بگویید "رطب خورده منع رطب چون کند؟" منظور خودم هم بود! البته اگر بتوانم بر نفس کاریکاتوریه! غالب شوم!
توضیح اضافه: لینک ندادهام که خودتان بروید جستجو کنی
توضیح اضافه ۲: این مطلب را در اینجا هم میتوانید بخوانید. از ما گفتن!
گفتم آنچه دل تنگت ميخواهد بگو
نگفتم آنچه دل تنگت ميخواهد برین - نقطه ته خط
فکر میکنم ابوالفضل زرویی را باید وارد بحث کرد...همه دارند طنز را با دیگر شاخههای شوخطبعی قاطی میکنند. هرچند گاهی میتوان طنز هزالانه گفت و هجو فکاهانه...نمیشود؟
نگفتم آنچه دل تنگت ميخواهد برین - نقطه ته خط
فکر میکنم ابوالفضل زرویی را باید وارد بحث کرد...همه دارند طنز را با دیگر شاخههای شوخطبعی قاطی میکنند. هرچند گاهی میتوان طنز هزالانه گفت و هجو فکاهانه...نمیشود؟
یک سوال ناراحت کننده
چرا بسیاری از بانوان محترم موهای خود را به رنگهایی در میآورند که زشتترشان میکند؟ البته هر کسی حق دارد خودش را به هر شکلی در آورد، ولی آیا ایشان چنین قصدی داشتهاند؟
چرا بسیاری از بانوان محترم موهای خود را به رنگهایی در میآورند که زشتترشان میکند؟ البته هر کسی حق دارد خودش را به هر شکلی در آورد، ولی آیا ایشان چنین قصدی داشتهاند؟
در حاشیه سوال اساسی آسیه امینی
همین چند وقت پیش بود که نتیجه یک تحقیق پزشکی در مورد وضعیت هورمونی هنگام عاشق شدن افراد را اعلام کردند.
ماجرا از این قرار بود که در مدت زمان ارتباط آتشین زن و مرد میزان ترشحاتی خاص بالاتر میرود و بتدریج با گذر زمان کاهش مییابد، به عبارتی انگار با تمام شدن "عسل" بالای بشکه و رسیدن به واقعیت زندگی، طرفین فقط به همدیگر عادت میکنند.
اگر چنین چیزی صحت داشته باشد، پس عاشق شدن دوباره افراد شاید نیاز طبیعیشان به هورمون مورد نظر باشد که تدریجا کاهش یافته است. مثل معتادی که در به در دنبال ماده مخدر میگردد.
سوال اساسیتر شاید این باشد: آیا در صورت عاشق شدن مجدد، میتوانیم خودمان را کنترل کنیم، به عبارتی این نفس سرکش را سر جایش بنشانیم؟ اگر فردی زود عاشق فردی دیگر شود و حتی طلاق بگیرد تا به عشق بعدی خود برسد، آیا تضمینی وجود دارد که باز هم عاشق نشود و از دومی هم بعد از کاهش "هورمون عشق" فرار نکند تا به سومی بپیوندد؟ چگونه میتوان به 'کازانوا' اطمینان کرد؟
سوال غیر اساسی تاریخی: کسی میتواند از روی جسد سلاطین قاجار میزان هورمون مورد نظر ایشان را ارزیابی کند؟ فتحعلی شاه قاجار در اولویت قرار دارد!
نتیجه نسبتا اخلاقی: بعضی جاها ترمز کردن چیز خوبی است! نیست؟
همین چند وقت پیش بود که نتیجه یک تحقیق پزشکی در مورد وضعیت هورمونی هنگام عاشق شدن افراد را اعلام کردند.
ماجرا از این قرار بود که در مدت زمان ارتباط آتشین زن و مرد میزان ترشحاتی خاص بالاتر میرود و بتدریج با گذر زمان کاهش مییابد، به عبارتی انگار با تمام شدن "عسل" بالای بشکه و رسیدن به واقعیت زندگی، طرفین فقط به همدیگر عادت میکنند.
اگر چنین چیزی صحت داشته باشد، پس عاشق شدن دوباره افراد شاید نیاز طبیعیشان به هورمون مورد نظر باشد که تدریجا کاهش یافته است. مثل معتادی که در به در دنبال ماده مخدر میگردد.
سوال اساسیتر شاید این باشد: آیا در صورت عاشق شدن مجدد، میتوانیم خودمان را کنترل کنیم، به عبارتی این نفس سرکش را سر جایش بنشانیم؟ اگر فردی زود عاشق فردی دیگر شود و حتی طلاق بگیرد تا به عشق بعدی خود برسد، آیا تضمینی وجود دارد که باز هم عاشق نشود و از دومی هم بعد از کاهش "هورمون عشق" فرار نکند تا به سومی بپیوندد؟ چگونه میتوان به 'کازانوا' اطمینان کرد؟
سوال غیر اساسی تاریخی: کسی میتواند از روی جسد سلاطین قاجار میزان هورمون مورد نظر ایشان را ارزیابی کند؟ فتحعلی شاه قاجار در اولویت قرار دارد!
نتیجه نسبتا اخلاقی: بعضی جاها ترمز کردن چیز خوبی است! نیست؟
عجب غذاهایی
وای، عجب غذاهایی روی میز چیدهاند! نگاه کن، چقدر خوب است وقتی به رستوران میآیی دوستانت به جای تو همان چیزی را سفارش داده باشند که میدانند دوست داری!
وای! عجب زیتونهای درشتی! عجب استیک آبداری...یک گاز...آخ زبانم!
بیدار شدم. همهاش خواب بود! اه! زبانم را بدجوری گاز گرفتهام. علت دیدن چنین خوابی فقط یک چیز است! یادم رفته بود شام بخورم، یعنی بعد از نهار دیروز اصلا یادم رفته بود که سری به یخچال بزنم!
نتیجه اخلاقی: برای حفظ زبانتان از گزند دندانهای خود، مثل بچه آدم سر وقت غذا بخورید!
وای! عجب زیتونهای درشتی! عجب استیک آبداری...یک گاز...آخ زبانم!
بیدار شدم. همهاش خواب بود! اه! زبانم را بدجوری گاز گرفتهام. علت دیدن چنین خوابی فقط یک چیز است! یادم رفته بود شام بخورم، یعنی بعد از نهار دیروز اصلا یادم رفته بود که سری به یخچال بزنم!
نتیجه اخلاقی: برای حفظ زبانتان از گزند دندانهای خود، مثل بچه آدم سر وقت غذا بخورید!
در یکی دو ماه گذشته چند بار مجبور بودهام خبرهای مربوط به انتخابات کانادا را برای مراکز خبری بفرستم.
در حال حاضر محافظهکاران از لیبرالها جلو افتاده اند.
دیروز بعد از ظهر با یکی از دستاندرکاران اخبار انتخابات که صحبت میکردم، میگفت بزرگترین نقطه ضعف لیبرالها عدم زدودن خستگی از ذهن مردم بوده است! آنها سالهاست در راس قدرت ماندهاند و خیلیها از قولهای عملی نشده لیبرالها خسته شدهاند. از طرف دیگر، الان جناح راست لیبرالها که به پل مارتین نخست وزیر فعلی نزدیک است در قدرتند، و چپها نیز بعد از کنار رفتن ژان کرتین در عمل خنثی شدهاند. بسیاری راستهای لیبرال را چندان متفاوت از محافظهکاران نمیدانند.
با آنکه ماجرای سو استفاده مالی لیبرالهای کبک، بایستی گردن نخست وزیر سابق و یارانش را میگرفت، ولی بازی پل مارتین در طول مدت بررسی پروند و اظهار بیاطلاعیاش از نقل و انتقال مالی در کبک، آن هم در زمانی که خودش وزیر امور اقتصادی بوده، کمی برای مردم کانادا دور از عقل به نظر میآید.
از آن طرف، باز شدن پرونده وزیر دارایی فعلی دولت لیبرال درست یک ماه مانده به رای گیری، اعتماد مردم را از این جماعت بیشتر کاسته است. در حال حاضر حملات لیبرالها به محافظهکاران از طریق آگهیهای تلویزیونی شدت گرفته، ولی بر عکس ۱۹ ماه پیش، بعید به نظر میرسد که این بار حمله به رهبر محافظهکاران نتیجهای برای لیبرالها داشته باشد.
دولت بعدی کانادا به احتمال زیاد، دولت اقلیت خواهد بود و با کنار آمدن احتمالی 'نودموکرات'ها و حزب جدایی طلب کبک با محافظهکاران، حد اقل در طی چند ماه اول سال جدید، باید دید که لیبرالهای زخمی چگونه خود را بازسازی میکنند؟
به قدرت رسیدن محافظهکاران برای جماعت پولدار یک نعمت است! از طرفی مخالفت 'هارپر' با عهدنامه کیوتو، و امکان پیوستن کانادا به طرح 'سپر دفاع ضد موشکی آمریکا' و افزایش بودجه نظامی این کشور، جرج بوش را بشدت خوشحال خواهد کرد.
دیدن این ماجراها برای من تجربه بسیار جالبی است...
دیدن Syriana برای دومین بار
دیروز آرش طفلکی را کشاندم برای دیدن این فیلم. نمیدانم در دلش چقدر ناسزا گفت...
گاهی وقتها باید چند بار یک فیلم را ببینم تا با آن حال کنم. متاسفانه سیریانا از آن فیلمهاست. وقتی مجموعه در هم تنیده مسائل را به طور موازی میبینی و حس میکنی که آدمهای جزییتر چگونه قربانی میشوند، و چه راحت، از کودک چند ساله کارشناس انرژی که در استخر می میرد تا آخر ماجرا که شاهزادهای که زیر بار شرکتهای نفتی آمریکایی نرفته و میخواهد حقوق از دست رفته زنان را به آنها بازگرداند، ملتش را پیش از سقوط سربلند کند و CIA به بهانه های مختلف او را از سر راه بر میدارد تا برادر کوچکتر مرعوبش به تخت بنشیند.
از همدست سابق CIA که الان با ایران همکاری میکند و میخواهد اسامی همدستان مامور CIA را با شکنجه از او بگیرد...نقشی که حزبالله لبنان با زیرکی بازی کرده...افتادن سلاح آمریکایی دست القاعده و چگونگی فریب جوانان بیکار شده برای شرکت در عملیات انتحاری ...
این فیلم ممکن است برای خیلیها اغراقآمیز به نظر آید. هر چه هست، نشان میدهد که خیلی از آمریکاییها صدور دموکراسی مفت و مجانی کشورشان را نپذیرفتهاند. یعنی به هر صورت کاسهای زیر نیم کاسه است. چند روز پیش برای یکی از همکارانم که متولد آمریکاست داشتم در مورد بعضی روابط نفتی حوزه خلیج صحبت میکردم...روز بعدش رفته بود و این فیلم را دیده بود.از من سوالاتی کرد که حس کردم باز هم باید فیلم را ببینم...
باز هم آنرا خواهم دید...به امید خدا
دیروز آرش طفلکی را کشاندم برای دیدن این فیلم. نمیدانم در دلش چقدر ناسزا گفت...
گاهی وقتها باید چند بار یک فیلم را ببینم تا با آن حال کنم. متاسفانه سیریانا از آن فیلمهاست. وقتی مجموعه در هم تنیده مسائل را به طور موازی میبینی و حس میکنی که آدمهای جزییتر چگونه قربانی میشوند، و چه راحت، از کودک چند ساله کارشناس انرژی که در استخر می میرد تا آخر ماجرا که شاهزادهای که زیر بار شرکتهای نفتی آمریکایی نرفته و میخواهد حقوق از دست رفته زنان را به آنها بازگرداند، ملتش را پیش از سقوط سربلند کند و CIA به بهانه های مختلف او را از سر راه بر میدارد تا برادر کوچکتر مرعوبش به تخت بنشیند.
از همدست سابق CIA که الان با ایران همکاری میکند و میخواهد اسامی همدستان مامور CIA را با شکنجه از او بگیرد...نقشی که حزبالله لبنان با زیرکی بازی کرده...افتادن سلاح آمریکایی دست القاعده و چگونگی فریب جوانان بیکار شده برای شرکت در عملیات انتحاری ...
این فیلم ممکن است برای خیلیها اغراقآمیز به نظر آید. هر چه هست، نشان میدهد که خیلی از آمریکاییها صدور دموکراسی مفت و مجانی کشورشان را نپذیرفتهاند. یعنی به هر صورت کاسهای زیر نیم کاسه است. چند روز پیش برای یکی از همکارانم که متولد آمریکاست داشتم در مورد بعضی روابط نفتی حوزه خلیج صحبت میکردم...روز بعدش رفته بود و این فیلم را دیده بود.از من سوالاتی کرد که حس کردم باز هم باید فیلم را ببینم...
باز هم آنرا خواهم دید...به امید خدا
بحران هستهای و نقد و نظربه خاطر درج کاریکاتورم در سایت بیبیسی فارسی، تعدادی ایمیل گرفتم که برایم جالب بود.
یکی از دوستان می گفت که از دیدگاه مجاهدین خلق دارم دفاع میکنم، یکی دیگر معتقد بود که هر چه میکشیم از خودما ایرانیهاست، که این نهضت ملی هستهای را با چنین کارهایی تضعیف میکنیم. دیگری مدعی بود که به هیچ وجه نباید به نظامی شدن سیاستهای هستهای دولت ایران اشاره کرد چون باعث نفاق می شود...اینها مخالفین بودند، موافقان که از آن سر افتاده بودند و چند نفر نوشتند که باید تندتر کاریکاتور کشید و و این چرک را خشکاند.
این قطبی شدن نگاه البته موضوع جدیدی نیست. انگار تجمع زیادی در دو سوی بازی وجود دارد و آن وسطها هم هیچ.
الان دارم به یک مساله میاندیشم. احساسم میگوید که بوی خیر از این ماجرا بر نمیخیزد، و عقلم میگوید که که اگر آدم عاقلی در داخل بتواند ماجرا را به سمت و سوی کم خطرتری ببرد، در لحظههای پایانی ارامش بر قرار خواهد شد.
ولی سوال این است، تا کی باید مجبور به نوشیدن جام زهرمان کنند؟ یعنی راه بهتری وجود ندارد؟
تهران یا تورنتو، مساله این است - نقطه ته خط
آخ جان! ماجرا جدی شده! در ضمن دم ناصر خالدیان گرم که دارد زیاد مینویسد این روزها. داریوش ملکوتی، کجایی که ببینی کم نویسی رو کشتند!
آخ جان! ماجرا جدی شده! در ضمن دم ناصر خالدیان گرم که دارد زیاد مینویسد این روزها. داریوش ملکوتی، کجایی که ببینی کم نویسی رو کشتند!
ای بی خبر بکوش...که صاحب خبر نشوی
سهام الدین بورقانی کاری عاقلانه کرد و صورت مساله به کل پاک شد. گاهی اصلا مسالهای نبوده. بوده؟ من که خبر ندارم! در هر حال در شرایط فعلی، او بهترین کار را کرده است. سلامتی احمد آقا مقدم است. منتهی اگر سیگار بکشد و باز چاق شود، چنان کاریکاتوری بکشم که ...
افاضات بیدار شدن در یک نیمه شب گرم زمستانی
من روشنفکر نیستم، دوست دارم بشوم. بر اساس آنچه دیدهام، بسیاری از آنانی که خود را روشنفکر مینامند و میدانند، کلاهبردارند.
زبان وسیله انتقال دانستهها و نادانستهها است. گاه با زبانی فاخر میتوان نادانی را گسترش داد، گاه با زبانی لاابالی، حقیقت و برترینها را. نگاه مطلق به آن نکنیم شاید بهتر باشد.
حامد قدوسی! بدان و آگاه باش که گاه حتی یک مشنگ ملنگ که سنگی را در چاه میاندازد، میتواند وبلاگستان یا بخشی از آن را از رخوت در بیاورد.
از تضارب آرا و بزن بزن یک هفته اخیر بسی حال کردیم.
...
کدوم بی پدر و مادری الان زنگ زد و منو بیدار کرد؟ کلی بعد از تحریم فرشته خانم(انجلینا ) داشتیم زور میزدیم در عالم رویا کاندیداهای احتمالی آن عالم را جستجو و "براوز" کنیم، هم از خواب ما را پراندند، هم از جستجو.
من روشنفکر نیستم، دوست دارم بشوم. بر اساس آنچه دیدهام، بسیاری از آنانی که خود را روشنفکر مینامند و میدانند، کلاهبردارند.
زبان وسیله انتقال دانستهها و نادانستهها است. گاه با زبانی فاخر میتوان نادانی را گسترش داد، گاه با زبانی لاابالی، حقیقت و برترینها را. نگاه مطلق به آن نکنیم شاید بهتر باشد.
حامد قدوسی! بدان و آگاه باش که گاه حتی یک مشنگ ملنگ که سنگی را در چاه میاندازد، میتواند وبلاگستان یا بخشی از آن را از رخوت در بیاورد.
از تضارب آرا و بزن بزن یک هفته اخیر بسی حال کردیم.
...
کدوم بی پدر و مادری الان زنگ زد و منو بیدار کرد؟ کلی بعد از تحریم فرشته خانم(انجلینا ) داشتیم زور میزدیم در عالم رویا کاندیداهای احتمالی آن عالم را جستجو و "براوز" کنیم، هم از خواب ما را پراندند، هم از جستجو.
Friday, January 13, 2006
یک دیوانه سنگی را در چاه وبلاگستان انداخت، حالا صد تا استاد بلاگر نمیدانند چطوری درش بیاورند
نتایج اخلاقی:
۱- سیما شاخساری مدافع حقوق فمینستهای زن و زنان فمینیست، چشم جنسگونه نویسها را در خواهد آورد.
۲- مهدی جامی پدر کسانی که با منطق کلثومننهای، میخواهند تجدد را به ایران فرو کنند را در خواهد آورد.
۳-داریوش ملکوت آبادی هم چون نیک بنگری تفسیر میکند.
۴- مهدی خلجی هم تزویر میکند، چه نیکوهیده بنگری و چه نکوهیده!
۵-سیبیل طلا هم که از آشفته بازار فعلیحسابی کیفاش کوک است...
نتایج اخلاقی:
۱- سیما شاخساری مدافع حقوق فمینستهای زن و زنان فمینیست، چشم جنسگونه نویسها را در خواهد آورد.
۲- مهدی جامی پدر کسانی که با منطق کلثومننهای، میخواهند تجدد را به ایران فرو کنند را در خواهد آورد.
۳-داریوش ملکوت آبادی هم چون نیک بنگری تفسیر میکند.
۴- مهدی خلجی هم تزویر میکند، چه نیکوهیده بنگری و چه نکوهیده!
۵-سیبیل طلا هم که از آشفته بازار فعلیحسابی کیفاش کوک است...